4/26/2016

şiir söğütler

Güzel bir gündü. Ağaçlar vardı. Söğütler. En sevdiklerim. Esintiyle şiir gibi görünürler. Aslında şiir sevmem ama söğütler şiir gibi olursa şiirleri de sevebilirim. Polenler dökülüyordu ve güneşte minik gölgeciklerini takip etmemek için hiçbir sebep yoktu. Tatil günü değildi, işsizdik biz.


Masaya kareli bir örtü serdik. Kırmızı-beyaz ya da mavi-beyaz değildi. Domatesler salkımdı. Biraz yedik, biraz içtik. Çokça gülüp çokça sohbet ettik. Uyku bastırdı. İki yanımda iki sevdiğim. Sağımdaki zayıf görünümlü güçlü kadının omzuna mı düşmeliydi başım? En sevdiğim, en eğlenceli gençlik günlerim, en derin kahkahalarına öldüğüm kadının omzuna... Solumdaki adamın sırtına mı? Yerle bir olmaktan son anda kurtuluşlarımın sebebi ve aynı zamanda büyük bir yıkımın ta kendisi olan adamın sırtına… Düşünmekten de ölebilirdim yorgunluktan da... Kareli masa örtüsüne bakakaldım. Seçim yapamıyorsam masaya doğru serbest düşüş yapabilirdi geniş alınlı suratım: küt!



4/20/2016

zihin çöplüğüne buyurmaz mıydınız?

yazıya resim ararken içerikten şüphe edip paylaşmaktan vazgeçmeye bir kala... Küt!

Kendimden öylesine bıktım ki bileklerimi dikine kesebilir, hava almak için çıktığım balkondan zemine balıklama dalış yapabilirim. Böyle hissederken oturmuş bu yazıyı yazıyorsam yaşama sevinci, umudu olan bir insanım demektir.
Yazdığım ilk cümlede deja vu yaşadığımı da belirtmek isterim. -Dejavu mu, deja vu mu diye düşünüp dursam da bu seferlik kendime imla ve yazım hataları konusunda izin veriyorum. İki gün önce bir sürü kelimenin doğru yazılışını aynı anda öğrenmeye çalışıp beynimi şifa kaynağı karmaşık bir çorbaya çevirdim.-
Uzun ara sözleri sevmem. Sola yaslı yazılar hakkında ne düşündüğümü de bilirsiniz belki. Sahi beni hatırlıyor musunuz?
Neydi? Kendimden dert yanacaktım başaramadım. Bilekleri dikine kesme eylemine geri dönecek okursak; bunu ne tür insanlar yapar bilmek istiyorum.
Makyaj malzemesi satan mağazalardaki makyaj artistlerinin geçmişini çok merak ediyorum mesela.
Bir de kutu kadar dükkanı olan çiçekçilerin.
Ve tatlı konuşan adamların evde eşlerini dövüp dövmediklerini.
Arkadaş ortamında sessiz olan insanların öfke patlamalarında yanında olabilmeyi istiyorum. Gözlemlemek istiyorum.
Bazen karşıdan karşıya geçerken bir insanın davranışları dikkatimi çekiyor ve geri dönüyorum.
Psikologları da çok merak ediyorum. Gelip kendilerine boktan bir sorun anlatırken dünyada bunu yaşayan tek kişiymiş gibi davranan kaç tane hastaları olduğunu... Aynı şeyi anlatan sayısız insan hakkında gerçekten ne düşündüklerini... Kimse onlara sen nasılsın diye soruyor mu?