Zeytinyağına ekmek banıyorum. Neşeli müziklere
neden acıklı sözler yazıyorlar bilmem.
Aylardır gidip geldiğim yol üzerinde güvercinlerin yayıldığı bir arazi varmış. Mevsim yaza döndükçe, yaklaştıkça güneşli günler onlar da çıkmış kafeslerden. Çıkarılmış. Ama evden uzaklaşamıyorlar. O kafesler onlar için "ev".
Aylardır gidip geldiğim yol üzerinde güvercinlerin yayıldığı bir arazi varmış. Mevsim yaza döndükçe, yaklaştıkça güneşli günler onlar da çıkmış kafeslerden. Çıkarılmış. Ama evden uzaklaşamıyorlar. O kafesler onlar için "ev".
Aslında kalbimizle bi şey
hissettiğimiz yok biliyorsunuz değil mi? Midemizle hissediyoruz. En az parmak
uçları ve dudaklar kadar hisli bir organ mide.
Acılar hafiflemez. Zaman iyi gelmez.
Zaman bi boka yaramaz. Zaman aynı berbat çukurda olmaya alıştırır. Normal olan,
olması gereken işte bu çukurdur der ve inandırır zaman. Medet ummayın ondan.
Sana diyorum Keyaki sana. Başkasına
konuştuğum yok. Beklemenin bir anlamı yok. Ne tren ne otobüs ne de gemi geldi.
O gemi gelmeyecek…
