10/25/2014

Bir şey itiraf etmeye geldim:

Babamın ceketi hala son bıraktığı yerde.
Salondaki masanın sandalyelerinden birinde asılı.
Omzunda da son kullandığı kravatı…
Sanki oraya aitlermiş gibi. Evi temizleyip toplarken gözüme batmıyorlar. Fazlalık değilmiş gibi işte…
Böyle… Yanından geçerken ara sıra sanki onun kokusunu duyuyor gibiyim. O koku hiç bitmeyecek, hiç gitmeyecek gibi…
Anneme haksızlık ettiğimi de düşünüyorum. “En çok anneni mi babanı mı seviyorsun?” sorusuna verdiğim cevap alakasız bir şekilde “kardeşim”ken hem de…
Aileler kıymetlidir. Kaybetmemek gerek.

Bir şey demiştim ama iki oldu… Üç mü?


10/16/2014

Dı End

Halöööğ!
Yolunda giden bir şeyler yok. Gelmek istedim, geldim. Hem de ne yazacağımı bilmeyerek.
Bak bak bu kelimelerin yerindeki paragrafı beş kere sildim mesela.
Bu aralar hava öyle tatlı ki. Sıcak yakmıyor, soğuk kesmiyor nefesimi. Tam dışarı çıkıp birkaç yeşilliğin arasında öylece durmalık yani. Ben de bisiklet sürmeye karar verdim. Aslında biraz unuttuğumu düşünüyorum. Halbuki ilkokuldaki(şimdiki ortaokuldaki) fen derslerine göre unutmamış olmam gerekiyordu. Belki de korkuyorum. Ne de olsa ben küçükken bu kadar çok araba yoktu. Ya da o zaman korkmanın ne demek olduğunu pek iyi bilmediğimden. Çocukken öyle olur ya hani…
Atanmayınca emekli gibi kendime iş uyduruyorum. İyi ki bedava otobüs kartım,biletim yok. Yoksa iki ekmek için şehri baştan başa dolaşırdım falan.
Neyse. Kpss için tekrar çalışmaya başladım. Ve sonuç:



Dı end.