2/24/2014

Hafıza pisliği

Bu kadar nefret ederken yapabildiğim en kötü şey çayına gereğinden fazla dem doldurmak. Başka kızlar gibi her şeye rağmen seni ennnn çok sevmek isterdim biliyor musun? Sevmiyor muyum? Tabii ki seviyorum. Onca yılımızı birlikte geçirdik ne de olsa. Elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştın benim için. Daha çok paranla… Beş çift ayakkabım varken sadece beğendiğim için bir çift daha aldın mesela. Vardı paran aldın. Bir şey demiyorum ama o ayakkabıyı almak yerine “Gerek yok bunlara” deyip kucaklasaydın beni, sonra da bir şemsiye çikolata alsaydın daha iyi hissediyor olurdum belki de şimdi. Hatırlıyor musun, çok paramız olmadığı zamanlarda, işten çok geç döndüğün zamanlarda bana şemsiye çikolata getirirdin.
"Belki"lerle seni suçlayıp kendimi kandırıyor da olabilirim...
Hafta sonları ne değerliydi. Yeşili çok severdin. Pikniğe giderdik ama çok uzağa değil. Telefon çekmezse diye, işten çağırırlarsa çabucak gidemezsin diye.
Geceleri çok gelirdin eve. Sen gelene kadar uyumadan beklerdik kardeşimle. Arabanın sesinden anlardık geldiğini. İş yerinin arabasıydı. Kapıdan girdiğinde boynuna atlar mıydık kardeşimle? Hatırlamıyorum…
Büyüdükçe uzaklaştık. Büyüdükçe daha çok sana benzedim. Büyüdükçe daha çok kızdım kendime sana benzediğim için.
Babalarıyla küçük kızlarını kıskanıyorum. Babalarıyla büyük kızlarını ve hatta babalarıyla yaşlı kızlarını bile… Sanki berbat bir babaymışsın gibi. Ya da yokmuşsun gibi… Halbuki varsın ve kötü biri değilsin.
Şu anda sadece iyi şeyleri hatırlamak istiyorum ama hafızam nerede boktan anı varsa onu koyuyor önüme. Ne acı değil mi? Öyle çok seviyorum ki seni… Ama öfkem, sevgimden daha güçlü. Bir türlü yenemiyorum onu. Aşamıyorum seni.

Elicia & Maes Hughes

2/21/2014

Küçük kardeş



Ben en çok kardeşimi seviyorum.
Boyumu aşmış tembel müzisyeni.
Uzun saçlı, uslu kardeşimi.

2/19/2014

Just another girl

O zaman yirmi yaşındaydı o. Ben de on dokuz. Karşıdaki sitenin parkında banklara oturup sohbet etmeyi düşünüyorduk ama biz hangisine oturacağımız gibi salakça bir konuda tartışırken fıskiyeler açıldı ve bütün banklar ıslandı. Saate baktım gece yarısıydı.
“Bu saatte ne sulaması!” dedi ellerini abartılı bir halde iki yanına açarak. “Bankları da ne bokuma ıslatıyorlar ki amına koyduklarım!”
Küfretmeye çalışırdı ama ağız dolusu değil de serçe parmağı havada, porselen fincandan çay yudumlar gibi…
“Geceleri gelip buralarda öpüşüyorlarmış.” dedim.
“Sanki ayakta öpüşemiyoruz!” diye yanıma yaklaştı. Kolumdan tuttu. Tabii ki öpmeyecekti beni. İsterdim oturmadan da öpüşüldüğünü kanıtlasın. Biri balkona çıksın görsün de “Höyt!” desin. Ben de hareket çekeyim.
Ama öpmedi.
Zaten öyle şeyleri ben yapardım. Böyle bir durumda öpen de hareket çeken de ben olmalıydım ama olmadım…
“Neyse… Gel, salıncaklara oturalım.” dedi.
Beş dakika boyunca fizik kurallarını hiçe sayıp poposunu salıncağa sığdırmaya çalıştı. Sayısalcıydı halbuki daha iyi bilirdi bunun imkansızlığını. Ben de sesimi çıkartmadım tabi. Bazı kızlar güzel de olsa büyük popolu olmayı sevmez.
Komik küfür kombinasyonları tükenince vazgeçti. Zincirlere tutunup ayaklarından destek alarak tuhaf bir şekilde asıldı salıncağa. Ben çoktan vazgeçip çakılların üzerine oturup kaydırağa yaslanmıştım bile. Azıcık geri çıkıp kaydırağa otursaydım ya. Üşendim…
“Bak” dedi “Benim de hayallerim var, yok değil. Ama gerçekçi şeyler işte.”
Gerçekçi hayal mi?
“Aklımda çok şey var ama hep kendime zaman içinde bir nokta beliriyorum. Onu atlatayım, hayallerimi öyle gerçekleştireceğim diyorum. Kaç yıld…”
Cebimden çıkarttığım paketi görünce bir anlığına gözleri büyüdü. Ben daha açmadan kaptı elimden. Birkaç adım uzaklaştı geri alamayayım diye. Garantici…
“Ne diyordum…” dedi kutunun içindekileri kontrol ederken. “Hah! Kaç yıldır böyle yapıyorum işte. Artık yapmayacağım!”
Başını kaldırıp iç çekti. Bakışlarıyla etrafı taradıktan sonra kaydırağın tepesine çıkıp bağırdı: “Kutunun yarısı boş! Salak!”
Birkaç saniye sonra olduğum yerde sarsıldım. İki yanımda beliren uzun bacaklarla otuz yedi buçuk numara spor ayakkabılar durumu algılamama yardımcı oldu.
“Beraber başlayacaktık hani!” deyip kafama vurduktan sonra sırtımdaki ayak izlerini temizledi.
Konuşmadım. Omzumun üzerinden uzattığı dudakları arasındaki sigarayı yaktım sadece.

2/14/2014

Smile Again


Bir arkadaşım vardı. Bi tuhaftı. Cesurdu. Hırslıydı.
Önceden dizlerime koyardı başını. Kızıl saçlarını sevmemi isterdi.
Ben de sırf o gülüyor diye gülerdim. Kahkahaları mutlu ederdi beni.
O zamanlar konuşkandım. Çok… Artık vazgeçtim. Gerek de yok hani.
Ben, “Ne yaparsam yapayım gitmez.” Cümlesine özneydim onun için.
Ve o gitmeliydi bu yüzden.
Gitti…
Bugün gördüm onu. Görüştük. Saçları artık siyahtı. Dizlerimde değildi başı. Dışarıdaydık, birden hava soğudu. Montumu verdim. İyice sokuldu bana. Nasıl mutlu oldum. İlk olmasa da soğuk havayı sevdiğim nadir anlardan birisiydi.
Kalabalıktı. Başkaları da vardı. İyi ki benim yanımdaydı. Kolumu arkasına attım ama dokunamadım. Sonra sohbet sırasında elimi kendi elleriyle omzuna koydu. İşaret parmağının tırnağı hala kırıktı son bıraktığımdaki gibi. Demek ki hayatının sonuna dek böyle kalacak…

Ayakları üşüdü. Çok üşüdü. “Bacaklarının altına koyabilir miyim ayaklarımı?” dedi. Olur dedim. Halbuki ben de üşüyordum. Dedim ya ilk kez soğuk havayı sevdim. Ah öyle dememiştim. Soğuk havayı sevdiğim nadir anlardan birisiydi işte…
Geçti gitti.

2/05/2014

bisküvi kırıntısı ve kadının kocası



Kadın sallama çayın poşetini kupadan çıkartmıyor. Çay kaşığıyla poşeti dürtükleyip duruyor.
“Annesini sevmiyormuşum. Dinlemedi ki. Ben o kadıncağızın iyiliği için söyledim. Sen onu istemedin diyor bana. Bak canım yanlış anladın dedim susturdu beni”
Sesi kısık, omuzları düşük. Halbuki yüksek sele konuşurdu.
“Gidecek yerim olsa giderim ama yok ki… Yok arkadaşım hiçbir yerim!” diyor. Yaşı kırkın üzerinde.
Arkadaşı “Bize geeel” diyemiyor. Çocuk değiller ya artık. O yüzden…
“Açsana televizyonu benim dizi vardı ne oldu onun sonu?” diyor ama televizyona arkasını dönmüş. Bir bisküviyi kırıp yarısını tabakta bırakıyor. Kırıntılarını parmağının ucuyla toplarken dizidekiler kavga ediyor, ağlıyor. Kadın ağlıyor. “Ben de sabah akşam kendimi dizilerle avutuyorum” diyor.
Arkadaşı peçete veriyor. Üzerine bir de kağıt havlu.

Kadın dizi reklama girince apar topar kalkıp evine yemek hazırlamaya gidiyor. Arkadaşı iki çay ve kırık bisküviyle baş başa kalıyor.

2/03/2014

Geriye Kalanlar

Instagram’da eski arkadaşlarımın fotoğraflarını gördüm. Sadece bir yıl birlikte vakit geçirmiştik. Şimdi pıtır pıtır anılar dökülüyor bilincimin derinliklerinden.
Mesela hepimizin evinin aynı uzaklıkta olduğu bir parkta buluşup abur cubur yer, sohbet ederdik. Kulak deldirmekten, bi tanesinin yakışıklı abisinden, diğerinin ilkokul arkadaşlarından, benim… Bilmiyorum neyimden… Hatırlamıyorum. Acaba onlar hatırlıyor mudur?
Bir gün aynı parkta birisinin kuzeni de katılmıştı ekibimize. İyi çocuktu. Kafaydı. Hala öyle…
Sonra bir gün yağmurda okulun spor salonundan ana binaya koşmaya çalıştığımızda düşündüğümüzden fazla ıslanınca son anda geri dönüp sırılsıklam olmuştuk. Küçüktük. Mutluyduk.
Başka bir gün bir kavanoz turşu alıp kapağını açmaya çalışırken üstümüze başımıza turşu suyu dökmüştük. Bütün gün turşu kokmuştuk. Olsundu turşuyu seviyorduk…
Okulun yakınında bir pastane vardı. Bir tane daha vardı ama orası güzel değildi. Belki de güzeldi ama biz diğerinin çalışanlarını daha çok seviyorduk…
Okulun arka sokağında oturan üniversiteliler bize balkondan şişe kapağı içinde cep numaralarını atmıştı bir gün. Aramıştık. İsimlerimizi farklı söyleyip sonra o isimleri karıştırmıştık.
Başka bir gün… O şehirdeki son günüm… Birlikte amaçsızca dolaşmaya karar vermiştik. Çünkü ben artık gidecektim. Ne olursa olsun uzak, uzaktı ve son günlerimizin tadını çıkartmalıydık. “Birbirimizi arayalım, görüşelim” muhabbetleri yaparken içten içe biliyorduk ki söylenenler yalandı… Salıncakta sallandık. Uçarcasına. Midemiz bulanana kadar. Bağıra bağıra şarkı da söyledik. Yoldan geçenler rahatsız oldu.
Sonra bir yerde çimlere oturduk ve herkes sessizleşti. Belki de sadece ben sessizleştim ama şu ana herkesin gittiğim için üzüldüğünü düşünmek istiyorum.
Her neyse…
Artık görüşmüyoruz…
Onlar birbiriyle görüşüyor yani.
Ben yokum...
Aralarından birisi öldü…
En fazla yirmi yaşındaydı.
Bir daha görme ihtimalimiz yok. Hiçbirimizin…
Geriye kalanlara buluşmayı teklif etsem reddedilmem belki ama korkuyorum “Altı yıldır neredeydin?” denmesinden… Çok…