2/03/2014

Geriye Kalanlar

Instagram’da eski arkadaşlarımın fotoğraflarını gördüm. Sadece bir yıl birlikte vakit geçirmiştik. Şimdi pıtır pıtır anılar dökülüyor bilincimin derinliklerinden.
Mesela hepimizin evinin aynı uzaklıkta olduğu bir parkta buluşup abur cubur yer, sohbet ederdik. Kulak deldirmekten, bi tanesinin yakışıklı abisinden, diğerinin ilkokul arkadaşlarından, benim… Bilmiyorum neyimden… Hatırlamıyorum. Acaba onlar hatırlıyor mudur?
Bir gün aynı parkta birisinin kuzeni de katılmıştı ekibimize. İyi çocuktu. Kafaydı. Hala öyle…
Sonra bir gün yağmurda okulun spor salonundan ana binaya koşmaya çalıştığımızda düşündüğümüzden fazla ıslanınca son anda geri dönüp sırılsıklam olmuştuk. Küçüktük. Mutluyduk.
Başka bir gün bir kavanoz turşu alıp kapağını açmaya çalışırken üstümüze başımıza turşu suyu dökmüştük. Bütün gün turşu kokmuştuk. Olsundu turşuyu seviyorduk…
Okulun yakınında bir pastane vardı. Bir tane daha vardı ama orası güzel değildi. Belki de güzeldi ama biz diğerinin çalışanlarını daha çok seviyorduk…
Okulun arka sokağında oturan üniversiteliler bize balkondan şişe kapağı içinde cep numaralarını atmıştı bir gün. Aramıştık. İsimlerimizi farklı söyleyip sonra o isimleri karıştırmıştık.
Başka bir gün… O şehirdeki son günüm… Birlikte amaçsızca dolaşmaya karar vermiştik. Çünkü ben artık gidecektim. Ne olursa olsun uzak, uzaktı ve son günlerimizin tadını çıkartmalıydık. “Birbirimizi arayalım, görüşelim” muhabbetleri yaparken içten içe biliyorduk ki söylenenler yalandı… Salıncakta sallandık. Uçarcasına. Midemiz bulanana kadar. Bağıra bağıra şarkı da söyledik. Yoldan geçenler rahatsız oldu.
Sonra bir yerde çimlere oturduk ve herkes sessizleşti. Belki de sadece ben sessizleştim ama şu ana herkesin gittiğim için üzüldüğünü düşünmek istiyorum.
Her neyse…
Artık görüşmüyoruz…
Onlar birbiriyle görüşüyor yani.
Ben yokum...
Aralarından birisi öldü…
En fazla yirmi yaşındaydı.
Bir daha görme ihtimalimiz yok. Hiçbirimizin…
Geriye kalanlara buluşmayı teklif etsem reddedilmem belki ama korkuyorum “Altı yıldır neredeydin?” denmesinden… Çok… 


13 yorum:

  1. "Geriye kalanlara buluşmayı teklif etsem reddedilmem belki ama korkuyorum “Altı yıldır neredeydin?” denmesinden… Çok…"

    O kadar çok yaşıyorum ki bunu.

    YanıtlaSil
  2. "Alti yildir ozluyordum" diyebiliriz belki... Durustce "korktum ve o korkuyu alti yil buyuttum" de diyebiliriz. Boyle olursa belki daha rahat anlatiriz kendimizi.

    Anlayacagin ne cevap verecegim uzerine de cok dusundum salakca :) Ama belki bunlarin hicbirisine gerek kalmayacaktir ne dersin Loretta?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Galiba olay cesaretimizi toplayıp sorabilmekte.

      Cesaret edip sorduktan sonra karşıdakinin cevabı bir şekilde atlatılır, olay tatlıya bağlanır. En azından "denedim" denilebilir.

      Sil
    2. Haklisin... Sorduktan sonra icimizdeki kalabalik bir anligina susar ve dedigin gibi sonrasi bir sekilde atlatilir...

      Sil
  3. bilmiyorum keyaki,
    ben de yapardım herhalde bunu
    öylesi ilgisizler ki
    öylesi değiştiler ki
    sevgim mi değiştirdi diye düşünmedim değil.

    ne deseler bana bi kaçış gibi geliyor.
    merakımdan öldüğüm oldu ya
    ben çok merak ederim sevdiklerimi.

    neyse.
    seni okumak güzel
    gelcem yine.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İlgisizlikleri, degismis olduklari dogru. Aslinda onceden bunlar onemliydi ama dusunsene biz de degistik...

      Ben mi degistirdim diye dusunmek ancak seni boguyor degil mi? Onlarin ruhu bile duymuyor.Gerci artik gecmis gibi konusmussun ama:)

      Heeer seyi gormezden gelip sadece onlari gormek istedigimi dusunuyorum ben. Bencilce :)

      Hep gel, beklerim:)

      Sil
    2. belki bu konuşmayı yapmak bile boğuyor.

      amaan keyakicim mutlu olmak var gülümsemek var boş versene.
      bizde bencil olabiliriz bencee :)
      ben beceremem de yani gülümseme eyleminin temel prensibi de bu galiba. "bencil olmak"

      konuya değinmen iyi olmuş. tebrik ederiim :)
      geliceeem tabii :)

      Sil
    3. Haydi gulumsemeyi deneyelim oyleyse :) Bencilce :)

      Sil
  4. hayat geçiyo işteeeee.
    :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet. Bir şekilde :)

      Sil
    2. Yaa yayın yeşil olduğu için turşuyu okurken beynimde bir baskı hissettim. Şimdi şu yazı ne zaman aklıma gelse başlığı turşuymuş gibi hatırlamak zorundayım o.O Canım beynim beni neden yoruyorsun!! ♡♥

      Sil
    3. eyvah turşu mu? :) Olsun senin için turşudur bu yazı başlığı. o kadar :)

      Sil

Buyursunlar...