korku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
korku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

12/25/2014

Başkasının Penceresinden

Bu yazıdan pek de hoşlanmayabilirsiniz. Okumayabilirsiniz. Filan…
Biliyor musun, “Hayat devam ediyor” sözü hiç bu kadar anlamlı olamazdı. Ağladım. Saatlerce... Nefesim kesilene dek ağladım. Sevdiğim bir insanı kaybetmiştim çünkü. Sonsuza dek… Aslında kaybedeli çok olmuştu ama bir umut işte geri dönüp bakar mı diyordum. Düştüğüm bu çukurda birileri bana yardım etsin diye yalvarıp duruyordum. Çünkü yalnız yapamazdım. Başaramazdım. Hayatım boyunca başaramadığım gibi… Yakarışlarıma cevap veren tek kişi oydu bir zamanlar. Çünkü öncekiler vazgeçmişti ve sonrakiler yaklaşmıyordu bile. İyi değildim ve bir şekilde beni desteklemeye çalıştı. Gerek güçlenmem için yalanlar söyleyerek gerekse gerçeği yüzüme vurup kendime gelmemi umut ederek. Olmadı. Ben adam olmadım. Beni o adam etmeyecekti ne de olsa. Ben bildiğini okuyan birisiydim. Kendi doğrularım vardı. Hala var…
Aslında ben yanlış yere yalvarıyordum. Neticede o da bir insandı ve herhangi bir insanın sahip olabileceği sabır ve güce sahipti. Benim gibi. Ben Allah’a yalvarır gibi ona yalvardım. Aslında Allah’ı daha çok sevmek istiyordum ama bile bile göz göre göre bir insana yalvarıyordum. Herkese söyler gibiydim sıkıntımı ama tek beklentim onun yıllar boyu yapıp durduğu gibi “Her şey yoluna girecek” demesiydi. Yıllar boyu olmadığı gibi hiçbir şey yolunda değildi ve bunun tek kaynağı bendim. Zayıf ve aptal olduğuma inanmış olmamdı. Hala öyle olduğumu düşünüyorum ve Allah’a inanıyor olmasam kendim gibi işe yaramaz ve aptal birini dünya üzerinden silerdim. Şimdiyse sadece ölümü bekliyorum. Çünkü kendimi öldürecek kadar cesur değilim. Hem kim bilir belki bir cennet umudum olabilir.
Neyse… Vazgeçtiğini net bir şekilde söylediğinde onun canını yakmak istedim. Bencilceydi ama kendi acımdan başkalarını görecek durumda değildim. Ne demekti beni bırakmak. Beni en iyi anlayan insandı. Tutkularımı, zayıflıklarımı, aşklarımı, umutsuzluğumu… Nasıl bırakırdı?! Elimden geleni yaptım onu üzmek için. Üzülmemiş gibiydi. Duvar gibi… Duygularını söküp attığını bile düşünebilirdim. Düşündüm. Her şeyin sebebinin ben olduğumu söyledim yıllar boyu değişemeyen zavallı bendim. O bir şekilde işleri yoluna koymuştu. Etrafımdaki herkes gibi... Herkesin hayatı güzeldi. Yaşıyorlardı ve bir şekilde ileriye gidiyorlardı. Bense duruyordum. Başladığım yerde durmuş ölmeyi bekliyordum ama hayat nasıl oluyorsa devam ediyordu…


2/03/2014

Geriye Kalanlar

Instagram’da eski arkadaşlarımın fotoğraflarını gördüm. Sadece bir yıl birlikte vakit geçirmiştik. Şimdi pıtır pıtır anılar dökülüyor bilincimin derinliklerinden.
Mesela hepimizin evinin aynı uzaklıkta olduğu bir parkta buluşup abur cubur yer, sohbet ederdik. Kulak deldirmekten, bi tanesinin yakışıklı abisinden, diğerinin ilkokul arkadaşlarından, benim… Bilmiyorum neyimden… Hatırlamıyorum. Acaba onlar hatırlıyor mudur?
Bir gün aynı parkta birisinin kuzeni de katılmıştı ekibimize. İyi çocuktu. Kafaydı. Hala öyle…
Sonra bir gün yağmurda okulun spor salonundan ana binaya koşmaya çalıştığımızda düşündüğümüzden fazla ıslanınca son anda geri dönüp sırılsıklam olmuştuk. Küçüktük. Mutluyduk.
Başka bir gün bir kavanoz turşu alıp kapağını açmaya çalışırken üstümüze başımıza turşu suyu dökmüştük. Bütün gün turşu kokmuştuk. Olsundu turşuyu seviyorduk…
Okulun yakınında bir pastane vardı. Bir tane daha vardı ama orası güzel değildi. Belki de güzeldi ama biz diğerinin çalışanlarını daha çok seviyorduk…
Okulun arka sokağında oturan üniversiteliler bize balkondan şişe kapağı içinde cep numaralarını atmıştı bir gün. Aramıştık. İsimlerimizi farklı söyleyip sonra o isimleri karıştırmıştık.
Başka bir gün… O şehirdeki son günüm… Birlikte amaçsızca dolaşmaya karar vermiştik. Çünkü ben artık gidecektim. Ne olursa olsun uzak, uzaktı ve son günlerimizin tadını çıkartmalıydık. “Birbirimizi arayalım, görüşelim” muhabbetleri yaparken içten içe biliyorduk ki söylenenler yalandı… Salıncakta sallandık. Uçarcasına. Midemiz bulanana kadar. Bağıra bağıra şarkı da söyledik. Yoldan geçenler rahatsız oldu.
Sonra bir yerde çimlere oturduk ve herkes sessizleşti. Belki de sadece ben sessizleştim ama şu ana herkesin gittiğim için üzüldüğünü düşünmek istiyorum.
Her neyse…
Artık görüşmüyoruz…
Onlar birbiriyle görüşüyor yani.
Ben yokum...
Aralarından birisi öldü…
En fazla yirmi yaşındaydı.
Bir daha görme ihtimalimiz yok. Hiçbirimizin…
Geriye kalanlara buluşmayı teklif etsem reddedilmem belki ama korkuyorum “Altı yıldır neredeydin?” denmesinden… Çok…