12/02/2016

Aynı hikaye

Sevdiğin birisinin hayatında olmama ihtmalini düşünmek bile korkutur seni. Sanki o gidince hiçbir şey yolunda gitmeyecekmiş gibi. Bi gün olur yok oluverir. Öylece, sessizce… Kalırsın ama hani o beklediğin korkunç acıyı, rahatsızlığı filan hissetmezsin. Derinde bi yerde bir sızı olur ama hayat devam eder. Hayatın devam ediyor oluşu sana asıl dokunandır. “Nasıl olur” dersin. “Nasıl olur ya! Hani bi şeyler değişecekti, hani ölür gibi olacaktım! Olmadım…”
Beklersin bi süre. Herhalde şoktasındır çünkü. İlla ki o uykusuz geceler gelecektir, en az iki kez intihar girişiminde bulunacaksındır, kullanmıyorsan sigaraya alkole başlayacaksındır, kullanıyorsan dibine vuracaksındır. Olur olmaz insanlara dert yanıp pişman olacaksındır. Yanlış ilişkiler kuracak, daha da batacaksındır. Bunları beklerken geçen zamanı fark etmezsin bile. Üstelik her şey tıkır tıkır ilerlemeye devam etmiştir. Zaman geçmiş gitmiştir.
Bir yandan da içinde sana rağmen büyüyen umut tohumları vardır. Ya geri gelirse… Neticede ölmedi. Öldü mü? Yok canım, o kadarından haberim olur herhalde dersin. Geri gelirse unutmayayım da şunları şunları anlatayım. Anlattıktan sonra da ben gideyim sessizce. Geri gelirse… Gelmez.
Zaman geçer, ölmezsin, süzülmezsin bile. Bazen bi konuşmanın ortasında donar bakışların. Saniyenin bilmemkaçta biri kadar bi zaman dilimi. İçinden bir yıl geçer. Gülüverirsin.
Bir gün telefon çalar. Gerizekalı gibi açarsın.
Gerizekalısındır.
Bu hikayenin 2946 versiyonunu yazarsın.
Yazacaksındır da.
Gerizekalılığına  inandırıcı bir kılıf bulana dek yazacaksındır.
Çünkü bu gerizekalılık değildir, bilirsin.


10/30/2016

iki şarkı

Birisi saman kağıdına sonu görünmeyen bi tren çizmek gibi. Tükenmez kalemle. Karalar gibi.
Diğeri bi kadına yapması gereken doğru şeyleri sadece bir kez söyleyen yanlış bir adam gibi. Bi kez daha o kadını görmeyecek muhtemelen.

9/16/2016

samimi bir şeyler

Hayvanların demirden, camdan kafeslerde tutulduğu yerlere gidip ay maymun elime dokandı, ay bilmem balığı beni öptü, efendim bebek düşerken zebra anaç tepki verdi diyenleri sev-mi-yo-rum. Aptal insanlar.
Hayvanat bahçesine kafes yaptırıp üzerine "bizz yaptık kalp kalp kalp" tabelası çakan taraşkipırt hayvanları koruma ve kollama derneğini de sevmiyorum. Yine aptal insanlar.
Eni konu hayvan hakları savunamasam da bu davranışların gerzeklik seviyesini algılayabiliyorum.

8/22/2016

sabahışeriflerinizhayrolsun

Bazen sarılınca düzeltemediğimiz şeyler oluyor.
Ya da sarılarak geçiştiremediğimiz, başka bir zamana erteleyemediğimiz.
Çünkü sarılmak mümkün olmuyor.
Bu yüzden okumak gerekiyor. Okuyup anlamak ve anlatabilmek kelime kelime.
Sıkışınca açıklamayı kesip sevgi sözcüklerine sığınmadan.
Çözülmedikçe incecik bir ipte düğümler oluşuyor gibi. Zararsız, görünmez zannedilen. Sonra bir düğüm, bir düğüm daha ve bir düğüm daha...
Anlaşılmaz bir hal alıyoruz.
Anlaşılamadıkça, anlamadıkça ölüp öldürüyoruz. Canavara dönüşüyoruz.
Biz biz diyorum. Kendimi tenzih etmeden.
Çocukları üzüyoruz en çok. Gelecekte biz olacak çocukları. Olamıyorlar. Olamadığımız gibi.
Hiç olumlu mesaj gönderemeyeceğim bilinçaltıma. Olmuyor çünkü bir şeyler olmuyor ki hal bu, vaziyet bu.
"İnsan" olmayı çok abartmışız da kendimizi bir şey sanmışız.

7/27/2016

Özlemek için saatin ikiyi geçmesini beklemek

Otobüs durağındayım. Saat ikiyi on yedi geçiyor. Gündüz vakti kalabalık olur burası. Mahşer günü. Kalabalık ne kadar çılgın olsa da otobüse sıra ile binilir ilginç bir şekilde. Bu şehrin insanına ne kadar laf etsem de şu otobüslere sıra ile binişine hastayımdır.
İkiyi on sekiz geçiyor. Otobüs gelecek mi diyorum. Bir saat aralıklarla diyor görevli. Acaba en son saat kaçta geldi diye düşünüyorum. Sormadan geri dönüyorum duraktaki banka. Görevli uzakta. Çay içiyor. Yorgun.
İkiyi yirmi bir geçiyor. Elim telefona gidiyor. "Çocuklar neredesiniz?" demek istiyorum. "Sizi özledim. Çok özledim gerçekten. Hayır sarhoş filan değilim. Özlemek için bunu bekleyemem ama saatin ikiyi geçmesini bekleyebilirim. Geri dönemiyorum. Bir bir gidiyormuşsunuz da arkanızdan yetişemiyormuşum gibi çocuklar. İşi gücü bırakıp sizle olan günlerime geri dönmek istiyorum.Ne yazık ki zamanın akış yönünü değiştiremiyorum."
İki buçuk olmuş ben telefona bakarken. Vazgeçiyorum. Günaşırı vazgeçerim. Otobüs geliyor. Şansıma mı bilmiyorum. Belki biraz daha beklesem yıldızlara filan bakardım. Yolların boşluğundan istifade hız sınırlarını zorlayan araçları saymaya başlardım belki. Kategorize ederdim markalarına modellerine göre. Yapabildikleri en iyi çılgınlık ibreyi sağa yaklaştırmak mı acaba…
İki otuz dokuz. Yolun ortasında babamı özledim.
Otobüste benimle birlikte bir adam daha var. Yüz ifadesi son durakta ineceğini düşünmeme sebep oluyor. Her iki anlamda da… Belki de ölmüştür. Arkam dönük, göremiyorum. Bakmıyorum.
Saat üçe geliyor. Üç dakikası var. Üç vakte kadar diyorum da gerisini getiremiyorum.
Üç kez kilitlenmiş kapı. Çıkırt, çıkırt, çıkırt.
Küçükken hep öyle derdik.

6/24/2016

ne büyüsü


sesini duymak istedim. şimdi hiç de hatırlamadığım bi sebepten çok kötü hissetmiştim. kitap okurken. sana deyiversem iyi gelecekti. boşver diyecektin. boşvermek istemeyecektim. çünkü birinin boşver demesi düşünceme saygı duyulmuyor oluşunun en net sözlü ifadesiydi. ama sen deyince daha az takılacaktım duruma.
sonra... sen beni anlamıyordun aslında. herkes gibi boşver diyebilen bi adam beni nasıl anlamış olabilirdi? ben sadece seni sevmeye sebep buluyordum. yeterince sebep biriktirdiğimde bir mantık birimi edecek ve ben de o birimciğe güvenip sana gelecektim. mantıkçı bi insan olduğum için sebepsiz sevmeyi kabul edemezdim tabii ki. etmedim de. sebepler yeterli seviyeye ulaştı, sana geldim. iş bitti. büyü bozuldu. pufff! balkabağı...

6/23/2016

dürüst çocuk seni

Bakın çocuklar,
çocuk olmadığımız sürece insan olmanın bir anlamı yok bence. Şu an öyle düşünüyorum. Zaman zaman düşünürüm.
Kaşımda dikiş izi var benim. Bi keresinde kaş kalemiyle doldurmuştum. Tedavi olurken kaşları dökülen bi kadın vardı. Kaş doldurmadan, kalıcı makyajlardan bahsederken kadının yeğeni "senin kaşın çok sahte duruyo belli boyalı olduğu" dedi. Bozulmuştum saçma bi şekilde. Şu an aklıma geldi, dürüstlüğüne ölünürdü o miniğin. O an ölsek de olurdu yani. Ölmedik, sahte sahte yaşamaya devam ediyoruz şükür.
Neden yazmaya ara verdiğim ve neden geri döndüğümle ilgili de bir şeyler karalayabilirim.
Çok konuşmak yerine çok yazmak daha işe yarar.

6/19/2016

şuralar hep tozlanmış. toz bezi nerde

şimdi bu işe yaramaz sayfanın solundan ayrılamayan yazıyı yazıyorum ya bi şey var sanmayın. cümlelerin ilk sözcükleri bile küçük harfle başlıyor baksanıza...

eski bir mahallenin eski bir sokağındayım. henüz kentsel dönüşüme uğrayamamış, çocuk dolu bi sokak. bi tanesi balkon demirinin aralıklarından bacaklarını sallayarak bağırıyor :
"halıcı geldi halıcı" overlokçu demek istiyor, birkaç kez deneyip pes ediyor. overlok kolay kelime değil. önceki kelimeleriyle devam ediyor:
"halıcı geldi halıcı. paspas kenarı yolluk kenarı. halıcı geldi halıcı."
tonlaması birebir ama cümleler tutmuyor bir türlü. olsun biz temayı biliyoruz.
bir amca bebek arabasıyla tıngır mıngır ilerliyor. çocuğa gülmekten alamıyor kendini. ben de onu görüp gülüyorum. birbirimize gülümsüyoruz.

bir çocuk var. yaşı on beş. on altı mı acaba? babası yok biliyorum. bir elektrik direğinden düştüğünü biliyorum. o zamanlar o çocuğun üç beş yaşlarında olduğunu biliyorum. bugün babalar günü. o çocuk nedense hep başı yerde yürüyor. belki de kendimce anlam yüklüyorum çocuğun bakışlarına. olsun.  babasız bir babalar günü zırvası da anlamsız değil mi? lanet değil mi böyle günler. abisi de var çocuğun. kim bilir nerde üniversite okuyor.
kutlamayın lan şu saçma günleri...

5/02/2016

tarçınsız kurabiye mektubu 7 -son-

Bütün mektuplar boşa gitti. Kenan çoktan ölmüştü. Gerçek anlamda yani mecazi değil.
Artık kurabiyeler tarçınlı olabilir, endişeler bir kenara bırakılabilirdi ve hatta o aptal güvercinler bile sevilebilirdi.
Kokulu mumların hepsini yakabilir, Yasemin ablanın hayalini yaşatmaktan vazgeçebilir, mezarını ziyaret edilebilirdim.
Artık telefon beklemenin bir anlamı yoktu. Anlatacak şeyleri biriktirmenin de...
Sadece gidip biraz kurabiye yapmak gerekti o kadar.Yine de birazı tarçınsız...

4/26/2016

şiir söğütler

Güzel bir gündü. Ağaçlar vardı. Söğütler. En sevdiklerim. Esintiyle şiir gibi görünürler. Aslında şiir sevmem ama söğütler şiir gibi olursa şiirleri de sevebilirim. Polenler dökülüyordu ve güneşte minik gölgeciklerini takip etmemek için hiçbir sebep yoktu. Tatil günü değildi, işsizdik biz.


Masaya kareli bir örtü serdik. Kırmızı-beyaz ya da mavi-beyaz değildi. Domatesler salkımdı. Biraz yedik, biraz içtik. Çokça gülüp çokça sohbet ettik. Uyku bastırdı. İki yanımda iki sevdiğim. Sağımdaki zayıf görünümlü güçlü kadının omzuna mı düşmeliydi başım? En sevdiğim, en eğlenceli gençlik günlerim, en derin kahkahalarına öldüğüm kadının omzuna... Solumdaki adamın sırtına mı? Yerle bir olmaktan son anda kurtuluşlarımın sebebi ve aynı zamanda büyük bir yıkımın ta kendisi olan adamın sırtına… Düşünmekten de ölebilirdim yorgunluktan da... Kareli masa örtüsüne bakakaldım. Seçim yapamıyorsam masaya doğru serbest düşüş yapabilirdi geniş alınlı suratım: küt!



4/20/2016

zihin çöplüğüne buyurmaz mıydınız?

yazıya resim ararken içerikten şüphe edip paylaşmaktan vazgeçmeye bir kala... Küt!

Kendimden öylesine bıktım ki bileklerimi dikine kesebilir, hava almak için çıktığım balkondan zemine balıklama dalış yapabilirim. Böyle hissederken oturmuş bu yazıyı yazıyorsam yaşama sevinci, umudu olan bir insanım demektir.
Yazdığım ilk cümlede deja vu yaşadığımı da belirtmek isterim. -Dejavu mu, deja vu mu diye düşünüp dursam da bu seferlik kendime imla ve yazım hataları konusunda izin veriyorum. İki gün önce bir sürü kelimenin doğru yazılışını aynı anda öğrenmeye çalışıp beynimi şifa kaynağı karmaşık bir çorbaya çevirdim.-
Uzun ara sözleri sevmem. Sola yaslı yazılar hakkında ne düşündüğümü de bilirsiniz belki. Sahi beni hatırlıyor musunuz?
Neydi? Kendimden dert yanacaktım başaramadım. Bilekleri dikine kesme eylemine geri dönecek okursak; bunu ne tür insanlar yapar bilmek istiyorum.
Makyaj malzemesi satan mağazalardaki makyaj artistlerinin geçmişini çok merak ediyorum mesela.
Bir de kutu kadar dükkanı olan çiçekçilerin.
Ve tatlı konuşan adamların evde eşlerini dövüp dövmediklerini.
Arkadaş ortamında sessiz olan insanların öfke patlamalarında yanında olabilmeyi istiyorum. Gözlemlemek istiyorum.
Bazen karşıdan karşıya geçerken bir insanın davranışları dikkatimi çekiyor ve geri dönüyorum.
Psikologları da çok merak ediyorum. Gelip kendilerine boktan bir sorun anlatırken dünyada bunu yaşayan tek kişiymiş gibi davranan kaç tane hastaları olduğunu... Aynı şeyi anlatan sayısız insan hakkında gerçekten ne düşündüklerini... Kimse onlara sen nasılsın diye soruyor mu?


3/31/2016

market tanışıklığı 3



“Bıktım” dedi.
Ellerine bakıyordum yine.
“İnanmaya çalışmaktan, beni bir yerlere götürmek isteyenlerin peşine takılmaktan, düşüncelerini benimsemekten, onaylamaktan, üzerime yapışıp kalan yalnızlıktan…”
Geldiği ilk andaki konuşma hızını kaybetmişti. Artık nefes alıyor, duraksıyordu. Büyük ihtimalle anlattıklarının ve anlatacaklarının ne kadar saçma olduğunu, neden bana gelip anlattığını düşünmeye başlamıştı.
Tostun yanına çıkardığım kahvaltılıkları kaldırırken onu biraz rahatlatmak adına konuşmak istemiştim:
“Herkes anlatmak ister ve hiç tanımadığın birisi içini dökmek için idealdir.”
Ne kadar da olgun laflardı bunlar. Kendime yakıştıramadım. Birazdan cıvıtırdım kız da kaçardı zaten.
Ekmek kırıntılarını parmak uçlarına topladı.
“Birilerinin düşünceleri demiştim ya… Neden onları benimsiyorum? Benim aklım çalışmıyor mu? Düşünemiyor muyum?”
Sesi bir saniyeliğine titredi. “Şarkı” dedi. “Başa sarabilir miyim?”
Cevabımı beklemeden az önceki şarkıyı tekrar açtı ve bir süre çalma listesini inceledi. Ya da inceler gibi yaptı. Zihnindekileri toparlamak için kendine tanıdığı bu süreyi sükunet içinde masadaki bıçak çiziklerine dokunarak geçirdim ben de.
Geri döndüğünde hala konuşamayacak gibiydi. Sandalyenin ucuna oturup çayındaki limonu dibe batırmaya çalıştı bir süre.
“Neden anlatıyorum ki?”
Limon batmıyordu.
“Neden anlatmayasın ki?” dedim. Soruya soruyla karşılık vermek. Aptalca. “Arkadaş olmak için anlatmak gerek.”
“Buraya gelirken aklım dolup taşacak gibiyken aynı zamanda bomboştu. Mantıklı bi insan böyle gelmez değil mi? Ama şimdi anlattıkça küçüldüler. O kadar da önemli olmayan şeyler sanki… Kafka okur musun?”
Daha fazla boş cümle kurmama izin vermeden konuşması iyiydi ama Kafka okumazdım.
“Okumam.”
Kitaplığı işaret etti.
“Dönüşüm’ü gördüm de…”
“Sadece onu okudum.”

“Ben de okumam zaten öylesine sordum. Ellerime bakma diye.”

2/10/2016

olan biten

Sağa sola eşya fırlatıp sonra da toplamaya girişiyorum.
Dolabı açıp katlanmış çarşaflara bakarak saatlerce müzik dinliyorum.
...
Dün, dün.
Marketten dönerken botları çıkarıp yere basmak vardı aklımda. Vazgeçtim. Niye vazgeçtiysem. Hava da güzeldi ha! Bahçenin toprağı da sıcaktı bence.
Vazgeçmeyecektim.
Yapacaktım o an.
Karşıdan iki çocuk geldi.
"Burda bakkal varmış önceden."
"Ne zaman?"
"Ablam dört yaşındaykenmiş."
"Oha!Ablan şimdi on altı yaşında mı? Kaç seneler olmuş."

1/26/2016

kısa saç ve bulanık görüntüler


Gözlerim kısık. Midem bulanıyor. Günlerdir. Soğuk ama ev değil dışarısı. Sadece sağ ayağım buz kesiyor. Nane limonlar faydasız. Kaşlarım çatık. Beynim karışık. Saçımı kısacık kestirmek istediğime göre doğru yolda değilim. Çünkü kafamın içinden çok dışını sakinleştirmeye çalışıyorum. Kısa saç, az düşünce gibi şeyler bilinçaltımı gıdıklıyor sanırım. Ben gıdıklanmaktan hoşlanmam.
Size de olmuyor mu böyle çocuklar? Etrafınızda birbirine ters bir sürü olay oluyor ve pinpon topu hafifliğinde oradan oraya savruluyorsunuz. Durmaksızın... Birkaç kez yere düşmenin ziyanı olmuyor. Çat! Bir şekilde tekrar aynı hızda devam ediyorsunuz. Yapabildiğiniz tek şey oradan oraya savrulurken, hatta fırlatılırken etrafı izlemek. Bulanık görüntüler dizisi... Biri netlenmeden diğeri ve diğeri ve diğeri. 
 Bu aklıma bi şarkıyı getirdi. Neden bilmiyorum. 

1/19/2016

Hissiz


Bir sorun var anlıyor musun? Hissedemiyorum diyorum. Normalde, önceden, böyle bir durumda öfkelenirdim. En kötü ihtimalle üzülürdüm. Ama şu anda inan tek bir his bile yok içimde. Gidiyor ya da kalıyor olmamın benim için bir farkı yok. Zaman orada da burada da benzer şekillerde ölüyor çünkü.

Rüyamda boks yapıyordum. Benden ben kadar uzun bir kadındı rakibim. Yenilmiyordum ama yenemedim de. Dövüşmekten yorulduğum için uyandım. Beşi geçiyordu. Yağmur ya da dolu yağıyordu bilemiyorum. Camda pıtırdayan ya da tıkırdayan bir şeyler vardı. Bu binalar biraz şekilsiz. Rüzgarın yolunu bulmaya çalıştığı bir kısım var. Oyuk gibi. Odanın duvarlarından birisi oraya bakıyordu. Uğultu sanki odanın içindeydi. Perdenin arkasından canlanmış bir ağaç silueti görmediğim için korkulacak bir şey yoktu. Rüyamı birine anlatıp geri uyudum. Anlatmazsam unutuyorum çünkü boşa gidiyorlar. Anlatınca da boşa gidiyorlar. Anlatacak bir şeyimin kalmamasından korktuğum için rüyalarımı anlatıyorum belki de.

1/04/2016

ne biçim yeni yıl 2/ #efsunluorman



Yıl bitmeden bir yazı yazmak istemiştim. Gelecek yıldan beklentiler gibi, yapılacaklar listesi gibi… Yazamadım. Yılın bitimine doğru en sevdiklerimden birisi trafik kazası geçirdi. Olaydan bir saat önce konuşmuştuk. Biraz çıkıp dolaşacağını söylemişti.
Sonra Sergül Kato’nun kızını kaybettiğini öğrendim. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Efsun’un büyümesine tanık olmuştum bir şekilde sosyal medyadan. Nasıl dayanacaklar yokluğuna bilmiyorum.  Ben üzülürüm, biz üzülürüz, elbet geçer. Ama ailesi ne yapar, onlar için nasıl geçecek, geçecek mi... Düzgün yazamıyorum. Şunu demek istiyorum: Efsun'un bir ormanı olacakmış. “Efsun bedenen kaybolmuş olsa da, bu orman ile beraber kuşlara; böceklere, hayvanlara yuva olabilir, oksijen olup içimizde yaşamaya devam edebilir diye düşündük.” diyor anneciği. Efsunlu Orman’a bir fidan da siz dikmek isterseniz gerekli bilgiye şuradan ulaşabilirsiniz.
Yeni yıllar hep güzel olmuyor ne yazık ki. Güzel haberler getirmiyor. Bugün kötü bir haber daha aldım…

İyi yıllar…