Sen yokken
neler oldu bir bilsen Kenan…
Altüst oldu
memleket. İnsanlar öldürüldü. Geride kalanlar gözyaşı hesapladılar. Hangisinin
ardından daha fazla hüzünlenildi, hangisini daha çok gören, düşünen oldu,
hangisinin üzerinden daha fazla çıkar sağlandı onu saydılar.
Ölümler üzdü
ama biraz daha büyüttü beni. Kalbimin ezildiğini hissettim biliyor musun?
Gidenler değil geride kalanların hali daha çok üzdü beni. Birkaç aya kalmadan gidenlerin unutulacak
olması daha çok üzdü… Böyle böyle öğreniyoruz yaşamayı değil mi?
Kenan evi artık
toparlamaz oldum. Düzen hastalığımla savaşır gibi. Ayrıca doktora gittim. Bende
obsesif komplusif bozukluk yokmuş. Yanılıyormuşsun. Sadece ufak tefek
takıntılar işte…
Ne diyordum? Hah!
Ev… Ortalıkta uçuşan toz yumakları, eşyaların üzerini kaplamış ince gri örtüler,
sandalyelerin üzerine yığılmış giysiler, salondaki sehpaya birikmiş tabak,
bardak, bilumum yemek artıkları… Böyle şeyleri filmlerde olur sanırdım. Film
gibi olmuş hayatım değil mi? Öyle değil ama işte. Sadece evin hali film gibi…
Bir haftaya kalmaz normale döner o da.
Ben diyorum ki
artık gelsen, burda kalsan biraz da. Ne dersin? Evi toplayınca haber vereyim,
anneni de al gel. Sen kızıyorsun ama biz iyi anlaşıyoruz onunla. Azıcık unutkan
olduysa ne olmuş? Seni hatırlıyor ya. Bak benimki gitti işte. Artık beni
hatırlayıp hatırlamadığını bilmiyorum. Ben hatırlıyor muyum onu bile
bilmiyorum ki… Sanki yüzü silinir gibi oldu hafızamdan. Ama silinmedi. Gibi
oldu dedim ya. Sen getir Yasemin ablayı. Bahaneyle sen de gel işte. Tarçınlı
kurabiyemden yaparım size. Ama sen hapşırıyorsun. O zaman tarçın katmam. O
zaman da tarçınlı olmaz… Neyse siz gelin de bakarız çaresine.
Güzel şeyler
yazacaktım ben sözde. Ama üzülmüşüm işte ne yapayım. Özlemişim bir de. Hiç
komik şeyler olmuyor ki hayatımda. Arkadaşlarla saçmalıyoruz biraz. Birçok da
sıkılıp üzülüyoruz...
Yasemin ablayı
öp benim için. Unutmasın…