Kenan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kenan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

5/02/2016

tarçınsız kurabiye mektubu 7 -son-

Bütün mektuplar boşa gitti. Kenan çoktan ölmüştü. Gerçek anlamda yani mecazi değil.
Artık kurabiyeler tarçınlı olabilir, endişeler bir kenara bırakılabilirdi ve hatta o aptal güvercinler bile sevilebilirdi.
Kokulu mumların hepsini yakabilir, Yasemin ablanın hayalini yaşatmaktan vazgeçebilir, mezarını ziyaret edilebilirdim.
Artık telefon beklemenin bir anlamı yoktu. Anlatacak şeyleri biriktirmenin de...
Sadece gidip biraz kurabiye yapmak gerekti o kadar.Yine de birazı tarçınsız...

9/19/2015

tarçınsız kurabiye mektubu 6




Bugün o geldi Kenan. Yazmayacaktım sana. Onca yanlışlık ve yalnızlıkla baş etmeyi neredeyse öğrenmiştim. Bütün yazdıklarımı zarflara koymuş, birbirine sıkıca bağlayıp atmıştım bir köşeye. Ama o geldi, iştahım, uykum kaçtı. Özlemiştim işte... Onu özlemektense seni özlemeyi tercih ettim. Etmeliydim. 
Telefon ettiğinde sigaraya başladığını fark ettim. Seni hatırlattı. Telefonda konuşurken yaktığın sigaraları. Hararetli bi şeyler anlatırken sigaradan bi nefes çekmek için verdiğin molalardaki bekleyişlerimi.  Tatlı tatlı... Bir sonraki kelimeyle birlikte dudaklarının arasından çıktığını bildiğim göremediğim dumanı... Seni hatırlamalıydım çünkü o salt acıydı sen tatlı bir sızıydın ve ben acı filan istemiyordum hayatımda. Yaklaşık beş yıl kaçmıştım şimdi mi kucaklayacaktım...
"Bu yaptığın da yetişkinlerin hayatına kendi elleriyle eklediği zorluklardan" dedim hatırlamasını umarak. Bir konuşma geçmişti aramızda. Çocukların içinden geldiği gibi yaşaması ve yetişkinlerin kendi hayatlarını entrika ve acılarla bile bile zorlaştırmasıyla ilgili. Hatırlamadı.
"Ne demek istediğini anlayamadım" dedi. Güldüğünü gördüm. Evet gördüm. Köşeli parantez gibi gerilen yanak kaslarını... Kısılan gözlerini. Kirpiklerini. Alnında, saçlarıyla gizlediği benini gördüm. Görmesem daha iyiydi...
"Uyuyayım mı" dedim. "Uyuyayım ve bugün konuştuklarımızı unuttuğumuzda uyanayım. Bir tık daha kolay olan hayatlarımıza devam edelim."
Sessizlik oldu. Sigara... "Olur" dedi "Tabii ki." Dumanı üflemesini bekledim, kapatmadım telefonu. Seni hatırlatsın diye bekledim. "İyi geceler"in harfleri arasında biraz duman dağıldı. Hatırlamadım. Sen böyle yapmazdın. Sen sigara filan içmezdin Kenan...


8/30/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 5


Merhaba Kenan.
Sana son soylediklerimi hatirlamiyorum bile. O kadar zaman gecmis yani uzerinden. En son senin sey dedigini hatirliyorum bak:
"Uygun bi zamanda seni arayacagim"
Niye oyle dedin ki durup dururken? Yani bir beklentim yokken... Sonra aramadin ya, ben de merak ettim de dayanamayip aradim ya hani. Acmadin ya hic... Endiselendim iste ne bileyim. Bir anda kucukken piknige gittigimiz yer canlandi gozlerimin onunde: Yandaki mustakil evin bahcesi... Sonra odamin camindan sarkip sizin balkona attigim leblebiler. Yikayip yedigin, "Islak leblebi de cok tatliymis" dedigin. Babam fabrikada calisirken bana bisiklet surmeyi ogretecek vakti yoktu da sen ogretmistin ya. Hic dusmemistim. O geldi aklima. Niye durup dururken geldi bilmem. Bi de lise sondayken basini dizlerime koyup yattigin. Yine komsunun bahcesinde. O anda sirtina batan diken... Diken nerden ciktiysa...
Endiseden herhalde...
Az once bir sekilde ogrendim iyi oldugunu. Aksamuzeri sohbetleri yapabilecek kadar iyi oldugunu... O kadinla... Yasemin ablayi dinlememissin anlasilan.

Aslinda demek istedigim sana biraz kizgin oldugum... O kadin degil sebebi. Bencillikten iste. Uygun bir zamanin olmayacagini bildigimden...


6/12/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 4

Şu anda gelmeyeceğini bile bile pencere kenarında bekliyorum Kenan. Bunu neden mi yazıyorum? O mesajı neden yazdıysam o yüzden. Neden gel dediysem o yüzden işte. Halbuki biliyorum ben dedim diye o kadar uzaktan gelmeyeceğini. Söylediklerimden sonra ben olsam ben de gelmezdim…
Neyse gelmeyeceğine göre ben anlatmaya başlayayım: Son günlerde öyle tatlı müzikler keşfettim ki bayılıyorum. Bayılana kadar ağlıyorum. Aslında tatlı müzikler ama ben ağlıyorum. Çünkü gözlerim yaşarıyor. Bir şeye alerjim varmış. Hala neye olduğunu bilmiyorum. Günde en az on üç kere hapşırıyorum. Hapşırıp hapşırıp saçmalıyorum.
Kokulu mumlar aldım. Hani büyük bir mağaza vardı ev dekorasyonu üzerine. Bizim evin biraz ilerisinde. Hah! İşte o mağaza kapanacakmış, indirim varmış. Ben kaçırmışım. Talan etmiş millet… Üç tane elmalı üç tane de gül kokulu mum kalmış bir köşede, onları alabildim ancak. Elmalıları saklıyorum. Belki gelirsin diye işte. İkisini çay içerken yakarız, birisini Yasemin ablaya götürürsün diye. Sen gel, ben mumları vereyim, ayrı ayrı yerlerde yakıp ayrı bitki çayları da içebiliriz. Olmaz mı?
Bak nasıl da çelişiyorum kendimle. Gelmeyeceğinden eminmiş gibi başladım ama “Gel de mumları vereyim” diyorum. Ayrıca orada mum yok sanki…
Daha fazla yazmamalıyım. Buralarda bir yerde okuduğun hissine kapılıyorum. İyi olmuyor.





4/18/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 3

(çizerini bilemediğim bir hotarubi no mori e fanartı (izleyin bence T.T))


Neredeyse aylar sonra açtım bu defteri.
İyi ki geldiniz Kenan. Kısa süreli de olsa.
Çok yorulmuştum ve gerçekten boğulmuştum. Tatile gidemiyordum ama tatil geldi de diyebiliriz. Sen geldin. Siz geldiniz yani…
Piknikleri daha doğrusu mangalı sevmiyordum ama Yasemin abla isteyince kıramadım. Yapamazdım biliyorsun ya işte. Hamur işi destekli piknik fikri de fena değildi.
Senin fikirlerin ne zaman fena oldu ki?
Önce başka bir şehirde sonra başka bir ülkede yaşama fikirleri dışında…
Onlar da pek fena değildi gerçi. Senin için yani… İnsan önce kendini düşünmeli sonuçta. Kendi mutlu olmazsa kimseyi mutlu edemez değil mi?
Ben de mutlu oldum işte sizi kapıda görünce. Hep burada, karşı dairede kalsaydınız her gün görecektim sizi ve alışacaktım yüzlerinize. Şimdi özlüyorum. Güzel his özlemek ama çok özleyince iyi olmuyor. Çok özlüyor işte insan onu diyorum.
Sana demedim ama Yasemin ablaya kurabiyeleri paketlerken daha kısa aralıklarla gelmeniz gerektiğini söyledim. O da bana o kadın hakkında iyi şeyler düşünmediğini söyledi. O kadın işte kumral olan… Kulak vermelisin bence. Anneler hisseder.
Tekrar bekliyorum en kısa zamanda.

Haziranda mesela…


4/01/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 2


 tarçınsız kurabiye mektubu için tık

Kurabiyeler bayatladı Kenan... Atamadım ama. Kıyılır mı? Nimet… Ufalayıp balkonun altındaki çimlere attım hepsini. Güvercinlerle serçeler geldi. Güvercinlere engel olacak değildim ya sen aptal olduklarını söylüyorsun diye. Gelseydin de sadece serçelere ikram etseydin madem! Yani gelseydin birlikte ufalardık...
Bahar temizliği yaptım. Çok oldu. Halıları da kaldırdım. Zaten zor katlanıyordum kışın… İşe yaramayan eşyaları da attım. Attım dediysem öyle çöpe değil. Evden çıkardım işte. Aysel teyzeyi biliyorsun ya hani her şeyden haberi olan kadın. Dördüncü kattan birinci kata indi. Girişin sağ tarafındaki daire. Artık muhtar oldu resmen. İyi de oldu. Giymediğim giysilerle fazladan kırtasiye ürünlerimi verebileceğim birilerini buldu bana. Hepsini tertemiz paketledim ona verdim. Giysilerin ceplerine de notlar bıraktım. Giyenler okusun, mutlu olsun diye. Bir dahaki sefere çocuklar için yeni giysiler de alayım diyorum. Biraz da eğlenceli şeyler işte ne bileyim… Eşyalar azalınca küçük odadaki gömme dolap yetiyor artık ama boş gardırobu da çıkartmayacağım evden. Sen gelirsen diye işte… Siz… Yasemin ablayla yani.
Resim kursuna başladım ben. Önce karalama yaptık. Gerçekten karaladık bir sayfayı. Bilek ve dirsek hareketleri gibi bir şey öğrendik. Adını bilmiyorum ama öğrendim. Sonra pat diye bir iki nesne koydu hoca masasına. Çizmek için kalemi elime aldım ama ne yapacağımı bilmeden, korkuyla… “Çizme!” dedi. “Önce bak, önce gör, önce kavra, fark et. Uzak mı, yakın mı? Işık nereden vurmuş? Sadece izle ve görmeye çalış.”  Şaşırdım tabii. Altı üstü kalemlik içinde iki üç kalem ve önünde duran bir küptü çünkü. Bir süre öylece baktım, öylece izledim ve sonrasında biraz da yardım alarak çizdim. Evet gerçekten de iyi bir çizimdi bence. Biraz geliştireyim kendimi, senin portreni çizmek istiyorum. Hiç olmazsa sana benzer bir şey. Ya da en kötü ihtimalle seni anımsatan… Sembolik şeyleri de severim bilirsin. Gelmeyecekseniz gönderirim çizimleri. Yasemin abla için de bir tane… Sürpriz. Ama siz yine de gelin.

Kurabiye yapıyorum şimdi. Bu kez biraz tarçın olacak. Seviyorum çünkü ben. Gelirseniz, yanına güzel bir bitki çayı yaparım. Kokulu… Tarçının kokusunu bastırır belki. Tadını bastıramaz ama belki de sen tarçın seversin. Benim için. Yasemin abla için…

3/16/2014

tarçınsız kurabiye mektubu


Sen yokken neler oldu bir bilsen Kenan…
Altüst oldu memleket. İnsanlar öldürüldü. Geride kalanlar gözyaşı hesapladılar. Hangisinin ardından daha fazla hüzünlenildi, hangisini daha çok gören, düşünen oldu, hangisinin üzerinden daha fazla çıkar sağlandı onu saydılar.
Ölümler üzdü ama biraz daha büyüttü beni. Kalbimin ezildiğini hissettim biliyor musun? Gidenler değil geride kalanların hali daha çok üzdü beni.  Birkaç aya kalmadan gidenlerin unutulacak olması daha çok üzdü… Böyle böyle öğreniyoruz yaşamayı değil mi?
Kenan evi artık toparlamaz oldum. Düzen hastalığımla savaşır gibi. Ayrıca doktora gittim. Bende obsesif komplusif bozukluk yokmuş. Yanılıyormuşsun. Sadece ufak tefek takıntılar işte…
Ne diyordum? Hah! Ev… Ortalıkta uçuşan toz yumakları, eşyaların üzerini kaplamış ince gri örtüler, sandalyelerin üzerine yığılmış giysiler, salondaki sehpaya birikmiş tabak, bardak, bilumum yemek artıkları… Böyle şeyleri filmlerde olur sanırdım. Film gibi olmuş hayatım değil mi? Öyle değil ama işte. Sadece evin hali film gibi… Bir haftaya kalmaz normale döner o da.
Ben diyorum ki artık gelsen, burda kalsan biraz da. Ne dersin? Evi toplayınca haber vereyim, anneni de al gel. Sen kızıyorsun ama biz iyi anlaşıyoruz onunla. Azıcık unutkan olduysa ne olmuş? Seni hatırlıyor ya. Bak benimki gitti işte. Artık beni hatırlayıp hatırlamadığını bilmiyorum. Ben hatırlıyor muyum onu bile bilmiyorum ki… Sanki yüzü silinir gibi oldu hafızamdan. Ama silinmedi. Gibi oldu dedim ya. Sen getir Yasemin ablayı. Bahaneyle sen de gel işte. Tarçınlı kurabiyemden yaparım size. Ama sen hapşırıyorsun. O zaman tarçın katmam. O zaman da tarçınlı olmaz… Neyse siz gelin de bakarız çaresine.
Güzel şeyler yazacaktım ben sözde. Ama üzülmüşüm işte ne yapayım. Özlemişim bir de. Hiç komik şeyler olmuyor ki hayatımda. Arkadaşlarla saçmalıyoruz biraz. Birçok da sıkılıp üzülüyoruz...

Yasemin ablayı öp benim için. Unutmasın…