özlem etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
özlem etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7/27/2016

Özlemek için saatin ikiyi geçmesini beklemek

Otobüs durağındayım. Saat ikiyi on yedi geçiyor. Gündüz vakti kalabalık olur burası. Mahşer günü. Kalabalık ne kadar çılgın olsa da otobüse sıra ile binilir ilginç bir şekilde. Bu şehrin insanına ne kadar laf etsem de şu otobüslere sıra ile binişine hastayımdır.
İkiyi on sekiz geçiyor. Otobüs gelecek mi diyorum. Bir saat aralıklarla diyor görevli. Acaba en son saat kaçta geldi diye düşünüyorum. Sormadan geri dönüyorum duraktaki banka. Görevli uzakta. Çay içiyor. Yorgun.
İkiyi yirmi bir geçiyor. Elim telefona gidiyor. "Çocuklar neredesiniz?" demek istiyorum. "Sizi özledim. Çok özledim gerçekten. Hayır sarhoş filan değilim. Özlemek için bunu bekleyemem ama saatin ikiyi geçmesini bekleyebilirim. Geri dönemiyorum. Bir bir gidiyormuşsunuz da arkanızdan yetişemiyormuşum gibi çocuklar. İşi gücü bırakıp sizle olan günlerime geri dönmek istiyorum.Ne yazık ki zamanın akış yönünü değiştiremiyorum."
İki buçuk olmuş ben telefona bakarken. Vazgeçiyorum. Günaşırı vazgeçerim. Otobüs geliyor. Şansıma mı bilmiyorum. Belki biraz daha beklesem yıldızlara filan bakardım. Yolların boşluğundan istifade hız sınırlarını zorlayan araçları saymaya başlardım belki. Kategorize ederdim markalarına modellerine göre. Yapabildikleri en iyi çılgınlık ibreyi sağa yaklaştırmak mı acaba…
İki otuz dokuz. Yolun ortasında babamı özledim.
Otobüste benimle birlikte bir adam daha var. Yüz ifadesi son durakta ineceğini düşünmeme sebep oluyor. Her iki anlamda da… Belki de ölmüştür. Arkam dönük, göremiyorum. Bakmıyorum.
Saat üçe geliyor. Üç dakikası var. Üç vakte kadar diyorum da gerisini getiremiyorum.
Üç kez kilitlenmiş kapı. Çıkırt, çıkırt, çıkırt.
Küçükken hep öyle derdik.

9/19/2015

tarçınsız kurabiye mektubu 6




Bugün o geldi Kenan. Yazmayacaktım sana. Onca yanlışlık ve yalnızlıkla baş etmeyi neredeyse öğrenmiştim. Bütün yazdıklarımı zarflara koymuş, birbirine sıkıca bağlayıp atmıştım bir köşeye. Ama o geldi, iştahım, uykum kaçtı. Özlemiştim işte... Onu özlemektense seni özlemeyi tercih ettim. Etmeliydim. 
Telefon ettiğinde sigaraya başladığını fark ettim. Seni hatırlattı. Telefonda konuşurken yaktığın sigaraları. Hararetli bi şeyler anlatırken sigaradan bi nefes çekmek için verdiğin molalardaki bekleyişlerimi.  Tatlı tatlı... Bir sonraki kelimeyle birlikte dudaklarının arasından çıktığını bildiğim göremediğim dumanı... Seni hatırlamalıydım çünkü o salt acıydı sen tatlı bir sızıydın ve ben acı filan istemiyordum hayatımda. Yaklaşık beş yıl kaçmıştım şimdi mi kucaklayacaktım...
"Bu yaptığın da yetişkinlerin hayatına kendi elleriyle eklediği zorluklardan" dedim hatırlamasını umarak. Bir konuşma geçmişti aramızda. Çocukların içinden geldiği gibi yaşaması ve yetişkinlerin kendi hayatlarını entrika ve acılarla bile bile zorlaştırmasıyla ilgili. Hatırlamadı.
"Ne demek istediğini anlayamadım" dedi. Güldüğünü gördüm. Evet gördüm. Köşeli parantez gibi gerilen yanak kaslarını... Kısılan gözlerini. Kirpiklerini. Alnında, saçlarıyla gizlediği benini gördüm. Görmesem daha iyiydi...
"Uyuyayım mı" dedim. "Uyuyayım ve bugün konuştuklarımızı unuttuğumuzda uyanayım. Bir tık daha kolay olan hayatlarımıza devam edelim."
Sessizlik oldu. Sigara... "Olur" dedi "Tabii ki." Dumanı üflemesini bekledim, kapatmadım telefonu. Seni hatırlatsın diye bekledim. "İyi geceler"in harfleri arasında biraz duman dağıldı. Hatırlamadım. Sen böyle yapmazdın. Sen sigara filan içmezdin Kenan...


3/14/2015

Diyalog

   Telefondaki seste bir gülümseme hissediliyordu.
   -Sen haklıydın...
   -Beni tanıyorsun. Aklımdan geçenleri de biliyorsun değil mi? Susmak istiyorum çünkü. 
   -Tahmin edebiliyorum. Mesela seni birazcık tanıyorsam sessizce gidebilecek ya da sessizce devam edebilecek birisi değilsin. Beni bırakıp gidebilecek birisi hiç değilsin.
   -Ben de seni tanıyorsam özgüveni o kadar yüksek birisi değilsin.
   -Belki... Neyse. Şu anda planın benimle görüşene kadar sessiz kalmak. Buluşma anına saklıyorsun tüm öfkeni. Ağzına geleni saymayı düşünüyorsun. Belki çocukça ama dövebilirim bile diyorsun içinden. An itibariyle vazgeçtin bu fikirden. Güç dengesini daha doğrusu dengesizliğini düşündün. Engel olursam daha çok sinirlenir, hırsını alamazsın. Bir sürü soru sorup biraz da sövmenin kafana yattığı an şu andır. Belki boşluğuna getirir bir tokat yapıştırırım diyorsun. Bir ihtimal... Bunu hakettim değil mi?
   Şu an boşta kaldın. Karşılaşma anı gözünde canlandı. Şimdi de son görüşmemiz. D'nin evindeki... Yağmur, şarkı. "This might be the last time..." diye sözleri olan. Kafanı toplayıp şu ana döndün. Dönemedin. İleri gittin azıcık. Karşılaşma anı... Kafana dank etti. Her zaman yaptığım gibi kollarımı açarsam... Yapmasa keşke diye düşünüyorsun. Ama üzgünüm yapacağım. Çünkü özledim ve bencilim. Keşke bu kadar duygusala bağlamasan... Ağlayacaksın biliyorum. Sövsen de sarılsan da tek kelime etmesen de ağlayacaksın.
   Bak ne diyeceğim... Yalnız öyle hemen celallenmek yok. Beraber diyorum, ne iyi gideriz. Şşşt! Kime diyorum? Tamam tamam. Şaka! Şaka dedim... Son söylediklerim yani. Tahminlerimin çoğu doğru çıktı değil mi? Heey!
   -Ben seni sonra ararım...

1/01/2015

Ne biçim yeni yıl


Eski yılın son gününe veda edip yeni yılın ilk günüyle buluşurken her sıradan program ve dizinin içine noel baba, çam ağacı ve birkaç ünlü serpiştirilmiş bir bölümünü izledik. Aynı zamanda biraz da anime… Beynimizi karman çorman ettik. Ondan geriye saydık. Aslında bunu yapan biz değildik. Evin biraz aşağısındaki kafede yeni yıl kutlayanlara teşekkür ediyoruz, bizim için saydılar. Bizim için Fatih Ürek şarkıları söylediler filan. Ben de mandalina yedim. Biraz da yaptığım cevizli kekten…
Biz, kalabalık ama yalnızdık. Halbuki yalnız kalmamak için toplamıştım herkesi.
Eski yeni yıllar gibi olmadı. Aslında yıllar hiç yeni olmuyormuş da çocukken reklamlara, etraftaki ışıklara kanıyormuşuz. O zaman küçüğüz tabi, süsleri püsleri kocaman görüyor minik gözlerimiz. Bir de alışmamış bünye, her yeni yılda yeni bir şey keşfediyor…

Gelin çocukluğumuzu hep beraber özleyelim. Sadece yeni yılları değil başka şeyleri de. Nasılsa değişen bir şey yok.

4/26/2014

Take a break

Bir hafta boyunca yokum. Şehir değişikliği.
Gökyüzünü daha iyi görebileceğim bir yere gideceğim.
Bir de karahindiba bulmam gerek.
Bu düşünceler beynimi kemirirken nereye kaçıyorum bilmiyorum. Kaçmak istiyorum sadece.
Daha önce hiç denemedim çünkü. Ağlasam da sızlasam da savaştım. Bu sefer de kaçıvereyim. Ne olur ki? Kim zarar görür… Benden başka yani…
“Her şey” yoluna girmeyecek. Sadece biraz daha iyi olacak o kadar.


Not: Okuyamıyorum sizleri. Bazen de okuyorum ama yorum atamıyorum. Çok özlüyorum…