Otobüs durağındayım. Saat ikiyi on
yedi geçiyor. Gündüz vakti kalabalık olur burası. Mahşer günü. Kalabalık ne
kadar çılgın olsa da otobüse sıra ile binilir ilginç bir şekilde. Bu şehrin
insanına ne kadar laf etsem de şu otobüslere sıra ile binişine hastayımdır.
İkiyi on sekiz geçiyor. Otobüs
gelecek mi diyorum. Bir saat aralıklarla diyor görevli. Acaba en son saat kaçta
geldi diye düşünüyorum. Sormadan geri dönüyorum duraktaki banka. Görevli
uzakta. Çay içiyor. Yorgun.
İkiyi yirmi bir geçiyor. Elim
telefona gidiyor. "Çocuklar neredesiniz?" demek istiyorum. "Sizi özledim. Çok
özledim gerçekten. Hayır sarhoş filan değilim. Özlemek için bunu bekleyemem ama
saatin ikiyi geçmesini bekleyebilirim. Geri dönemiyorum. Bir bir gidiyormuşsunuz
da arkanızdan yetişemiyormuşum gibi çocuklar. İşi gücü bırakıp sizle olan
günlerime geri dönmek istiyorum.Ne yazık ki zamanın akış yönünü
değiştiremiyorum."
İki buçuk olmuş ben telefona
bakarken. Vazgeçiyorum. Günaşırı vazgeçerim. Otobüs geliyor. Şansıma mı
bilmiyorum. Belki biraz daha beklesem yıldızlara filan bakardım. Yolların
boşluğundan istifade hız sınırlarını zorlayan araçları saymaya başlardım belki.
Kategorize ederdim markalarına modellerine göre. Yapabildikleri en iyi
çılgınlık ibreyi sağa yaklaştırmak mı acaba…
İki otuz dokuz. Yolun ortasında
babamı özledim.
Otobüste benimle birlikte bir adam
daha var. Yüz ifadesi son durakta ineceğini düşünmeme sebep oluyor. Her iki
anlamda da… Belki de ölmüştür. Arkam dönük, göremiyorum. Bakmıyorum.
Saat üçe geliyor. Üç dakikası var.
Üç vakte kadar diyorum da gerisini getiremiyorum.
Üç kez kilitlenmiş kapı. Çıkırt,
çıkırt, çıkırt.
Küçükken hep öyle derdik.

"Gun asiri vazgecerim" Ne guzel bi anlatim.. yazina bayildim. Kalemine saglik :)
YanıtlaSilBir okuyanım var demek hala :) Teşekkür ederiiim
Silküçükken falan deme bana keyaki. derdim var..
YanıtlaSilKüçükken işte ne yapalım durduramayız zamanı, dertleri...
SilUf özlemek dayanılması en acı şey..
YanıtlaSilDaha acısı vardır belki. Ama şimdilik evet...
Sil