12/09/2015

içi dışı bir teyze



Bak şimdi şekerim milletin kendini deli gösterme gibi bi merakı var. Hayır, yani amacın ne ki? Gerçek deli olsan haberin bile olmaz. Şimdi deliler dünyadan bi haber hani kendi hayatına bakar eder ölcem mi kalcam mı diye düşünmez ya, bu tiplere göre yani… Ondan böyleler işte şekerim. Deli olmaya meraklılar da kendilerini kandırıyolar anca. Ay madem delisin apartman gününe niye katıldın! Şeyap kalpli kurabiyeden al un kurabiyesi yaptım bak Allahaşkına çok güzel oldu.
Hah, şimdi zannediyor ki kendisi de piskolojisini böyle savuncak, kafayı kurtarcak, dünyayı boş vermiş gibi görüncek yani. Hahhhaaay! Bak hah işte böyle kahkahalar atıyor tasasız gibi. Ay bi iki laf ediyim diyorum, hayat dersi vericem. Şöyle bi kendine gel kız o ne hal diye. Ay sen nasıl kahkahalar atıyor bi görsen… Bu kadar bağıra bağıra gülersen ses teli değil başka taraflarının bağı kopcak. Kız aldık biz mesajı, tamam senin keyif yerinde! Biz senin mutlu gibi görünmek istediğini, çok güçlü kadınım demek istediğini anlarız ağzını az ayırıp gülünce de. Canım benim bak çayını tazeliyim. Bitirme bitirme o buz gibi şeyi. Lavaboya döküveririm ben. İki demlik demledim. Ne zamandır görüşemiyoruz. Buyur.
Ay işte geçen de gelmiş şey diyor. Güçsüz kadın sevmezmiş. Anladın mı tatlım güçlü görünmek için yani hani şu gülüşler… Ben biliyorum onu ay, koca bulsa da kanatları altına girip ağlamak ister. Sokakta, milletin içinde de güçlü kadın! Kız kıskancını gözünden okudum geçen. Ekmek almaya gitmişiz, yanından bi çiroz geçti, kadın kitlene kaldı. Kız dedim kadının kalçalısı makbul bu ne? Bir de alınganlık. Sanırsın götüne küfrettik. Beğendik ay beğendik!    Ay dur kapıya bakıyım gelince devam edicem unutturma.

Ne diyordum, bak canım kadının gücü dedikodu ay nasıl bunca zaman hayatta kalıyoruz. Biz derdi tasayı car car car dedikoduyla atıyoruz deşarz oluyoruz böyle anlatabiliyor muyum? Haksız mıyım Aytencim ay dur sana çay doldurmamışım. Söylemiyosun da ha. Kuru kuru gider mi öyle? Benim de boğazım kurudu. Siz de iki laf etmeden öööyle oturuyosunuz kızlar. Siz de mi güçleniyosunuz napıyosunuz? Hhhahhah haaay! Bak bak maydanoz koydum buna da. Ayyy sevmezseydiniz bak hiç aklıma gelmedi ama lezzetli olmuş gene de sevgimi kattım hhahah haaay!

12/03/2015

beş dakka bayılıp gidicem

*Cuma günü şehir dışına çıkıcam ve bir ay kadar geri dönüşüm yok. Günlerdir "ay bugün bi program yapıyım" diyorum ama uyumaktan başka yaptığım bok yok. Boşa geçecek zaman diye beynimi kemiriyorum.
*Hazırlanmak için elimden gelen her şeyi yapıyorum. Öyle ki Cambio Dolor şarkısından yola çıkıp Arjantinli dizi kesitleri filan izledim.


*Deli gibi yiyorum. "Ne yesem?" sorusu beynimden çıkmıyor. Sürekli ekmekli hamur işli çikolatalı şeyler yemek istiyorum. Yapıp yiyorum. Burda üzgünlükle belirtmek isterim bünye kilo almaya müsait olsa obezdim. Yok yok, hiç de üzgünlükle değil.
*Yazmak istiyorum, adapte olamıyorum. Okumak istiyorum, kendimi suçlu hissediyorum. 2453. kere kpss girişiminde bulunucam ya hani ondan ötürü. Ne okuması soru çözmen gerek!
*Güzel rüyalar görmek istiyorum. Mutlu.

Bak aklıma ne geldi. Rüyaları mevsime göre mi görüyoruz ki. Hiç dikkat etmedim de.

İkiyi geçmiş bile saat. Gutnayt!

11/17/2015

market tanışıklığı 2


Tabii ki git demedim. Çay vardı. Yeşilçay.
Gel mutfağa.
Çay iyice acılaşmasındı. Hem o da sakinleşsindi biraz. Zaten dinleyecektim.
En sevdiğim fincanı doldurup kıza verdim. Elleri güzeldi, fincan da ödülü. Kendime de bir çay alıp karşısına oturdum. Birkaç saniyeliğine yüzümü inceleyip sözlerine devam etti:
Dün pijamalarla saatlerce yapış yapış aşklı bi dizi izledim. Dörde kadar. Sonra ona kadar uyuyup uyanır uyanmaz Behzat Ç. replikleri okudum. Sonra aklıma şey geldi. Annem. Tasarımcı olmak istemiştim. Sonra da ressam… Saçımı maviye boyatmak istemiştim. Olacak şeyleri iste demişti. Norveç’e gitme hayali kurarken de öyle söyledi. Hayalim bile olacak şey değildi. Olacak şey neydi bilmiyorum. Acaba şey mi? Evlenip toki evinde oturmak. Güzel ve düz bi hayal di mi? Hayal bile değil. Gencim ben Allah aşkına ne evi ne oturması? Böyle diye diye çürütecek ruhumu. Bi lafımı da ciddiye almadı şimdiye kadar. Kimseye diyemiyorum.
Sonra şey var, bi çocuk. Hayatındaki önemli üç şeyden ikincisi benmişim. Birincisi ailesi, üçüncüsü bilgisayarı. O da benim için önemli aslında. Nedenini pek bilemiyorum. Bazı konularda çok iyi anlıyor beni. Bazen saatlerce anlamsız muhabbetler edip deli gibi eğleniyoruz. Sonra da mantıklı bi noktaya varıyoruz. Nasıl olduğunu tartışırken uykumuz geliyor. Ama ne zaman bi kız arkadaşı olsa kavanozda yaşar gibi oluyor. Hayatındaki önemli üç şeyin ikisi devre dışı kalıyor. Ben ve bilgisayar. Sonra ayrılınca yine bana geliyor bi süre yara sarıyoruz sonra da bilgisayara gidiyor. Ben neyim ya hu?
Çaylar bitmişti. Fincanın dibinde kalanı parmak uçlarına döktü. Pembe parmak uçlarına.
İsmin neydi pijamalı?
T.
Kahvaltı yaptın mı?
Yok hemen buraya geldim.
Çaydan önce deseydin keşke. Bir tost yapayım mı?
Fincanı tezgaha bırakırken gözlerimin ellerine takıldığını fark etmemesini ümit ettim.

11/16/2015

market tanışıklığı


Marketten eve kadar beraber yürüyünce aynı sitede oturduğumuzu öğrendiğimiz bi kız vardı. Birbirimize evlerimizi gösterip bi daha hiç görüşmemiştik. Düne kadar. Kapıyı açtığımda sağa sola bakınıyordu. Neyi aradığı belli olmayan gözleri bende takılınca Merhaba dedi. Ben selam veremeden daldı eve.

Başladı konuşmaya:
Aslında böyle değilim ama yalnızlıktan işte. Buraya taşınınca hiç arkadaş edinemedim. Yani vardı bi sürü arkadaşım ama geride kaldılar. Klişe ama insan ağlayacak omuz arıyor. Bir şeyleri anlatırken karşısında bir yüz görmek istiyor. Telefonda anlatıp da acaba ne işle uğraşıyor da dinlemiyor beni diye düşünmek istemiyor. Kusura bakma. Böyle yapmasaydım iki saat formalite konuşmaktan öteye gidemezdim. Hani olur ya, nerelisin, annen kim baban kim, yaşın kaç gibi… Ama başka şeyler anlatmak istiyorum ben. Şimdi söyle gideyim mi? Çok anlatmak istiyorum ama git dersen giderim.

Tavşan baskılı çoraplarına takılmıştı gözlerim.

Hı dedi. Gideyim mi?

11/01/2015

someone like Kevin 2

    Kevin gibi olduğunu düşündüğüm kişi öyle değilmiş. Yani aslında sadece "gibi"ymiş. Hala tuhaf birisi olduğunu düşünüyorum. Bazen yanından geçerken tüylerim diken diken olabiliyor. Bazen günaydınlaşıyoruz ve saçma sapan bir gülümsemesi olduğunu düşünüyorum. O sırada bir anda gözlerim başka bir yere bakıp geri dönüyor ona ve puff! Gülümseme filan yok. Ama annesiyle iyi gibi. Normal gibi. Sıradan bir ergen gibi. Yine de...
    Neyse onu boş verelim. Biraz boş verelim. Bu boş verme işini daha sık yapsak daha iyi hisseder miyiz? Yoksa neden boş verdiğimiz konusunda yakınıp hayatı daha zehirli bir hale mi getiririz? Meh...

10/27/2015

someone like Kevin

We need to talk about Kevin filmini izlediniz mi? İzlediğimde boşluğa düşmüştüm. Anlamlandıramamıştım ben. Bir süre sonra billurlaştı bir şeyler. Açıldı. Sakinledi. Öyle bir şey oldu işte nedir bilmem. Şimdi Kevin gibi biriyle karşılaştım. Annesiyle olan ilişkisi çok tuhaf. Gözlemleme fırsatım var. Yeteri kadar gözlemlersem yazarım. Belki.
Filmi izlemediyseniz izleyin. Ezra Miller'ı görün.

Bu blogu bok götürdüğünün farkındayız değil mi...

10/25/2015

Günbatımında buzlu su

    Güneş batıyor ve ben biraz gölgede kalmış evimin içinde aydınlatma ve ısınmadan maksimum yararlanma çabasıyla sürekli eşyaların yerini değiştiriyorum. Her gün. Her gün. Her gün.
    Bazı günlerin bazı vakitlerini de birilerini özlemekle geçiriyorum. Mesela geçen haftanın son üç günü her akşamüstünü buna ayırdım. Zaman planlaması konusunda biraz övünebilirim. Neyi ne zaman yapacağımı bilirim. Şimdi mesela öyle çok özlemiyorum. Çünkü hafta sonu başka işlerim var. Market indirimleri takip etmek gibi. Çevredeki üç marketi gezdim bugün. En az üç market olmalı çünkü. Ha ne diyordum, özlemek. Aman özle özle nereye kadar canım! Hayat akıp gidiyor neticede. Ölenle ölünmüyor. İçindeki ateşi söndürmeye yetmese de dondurmak için buz gibi sular ya da buzlu sular iyi geliyor...

10/15/2015

Sulanmış Kaktüsler


Bir sürü kaktüs var. Kollarını açmış gibi duruyorlar. Bir tanesi kalbe benziyor. Birkaçının çiçeği var. Renkleri aynı değil. Kaktüsler…
Aldığım hediye beni utandırıyor. Kendimden utanıyorum. Kaç lafın arasında geçmiş benim bile unuttuğum bir tişört. Bir forma. Futbolla ilgilenmiyorum ama olsaydı ne güzel olurdu dediğimi hatırlıyorum. Unutuyorum sonra.
Günlerden dün. Yurt dışından dönecek birisi var. Önceki gece uyumamışım. Tırlatmışım azıcık. Bir şeyler hatırlamışım. Hatırladıkça hatırlamışım. Ağlamışım biraz. Birçok… Göz kapaklarımın katlandığı yer yok olana dek… Günlerden dün, sabah uyanır uyanmaz duş almış sokağa fırlamışım. Tabii ki güneş gözlüklerimin arkasında… Neredeyse yağmur yağacak, kapalı hava ama yine de ışık var. Ne yapacağımı bilmeden dolaşmışım, oturmuşum, kalkmışım, konuşmuşum kendi kendime. Akşama kadar… Akşam saat ondan sonra gitmişim birinin yanına, yemişim içmişim sıçmışım tabiri caizse… Caiz olmasa da öyle. Dağıldıkça dağılmışım.
Eve dönmeye karar verdiğimde nispeten erken bir saat. Ev sessiz. Ev boş. Yatak odama geldiğim anda kaktüslere bakıyorum. Bir sürüler. Yanlarında boş bir şişe, dipleri ıslak. Gözüme batıyorlar. Gözlerim yanıyor. Tekmelemek istiyorum, ortalık dağılacak diye vazgeçiyorum. Birisi de kalbe benziyor zaten.
Sadece uyumak istiyorum.

Yatağımın üzerinde bir forma. Sahte. Giyer miyim diye düşünüyorum. Ama sahte. Kendimden utanıyorum. Düşünmem gereken kimin bıraktığıyken yaptığım ilk şey etiketine bakmak oluyor. Sahte. Aman diyorum evde giyerim ne olacak. Utancımdan ölmek istiyorum. Kaç saat öyle durduğunu düşünüyorum. 

10/02/2015

Nefes ve teşekkür


Bugün eski yazıları okudum çocuklar... Beni ilk takip edenlere, ilk yorum yapanlara ve son zamanlarda yazıların fazlaca aralıklı gelmesine rağmen gelen yeni takipçilere teşekkür edecektim. Duygusal bir kapanış yapacaktım ama…
İçine sıçtım duygusal halimin ve şu an çekirdek çitlemek, Supernatural, tılsımgaçlar, zihinsel iletişim, ellerin senkronize hareketlerinin sebepleri gibi şeyler üzerine derin(!) muhabbetler eşliğinde yazıyorum. Çay da var. Soğuk. Soğudu…
Tüm sosyal medyayı turlayıp gelip soluğu burada alıyorum işte. Başka bir deyişle en iyi nefes aldığım yer burası gibi geliyor.
Sizi seviyorum çocuklar.

Hoşça kalın.

Bir de tespit ekleyeyim: Blog başlıklarımı çoğunlukla "ve" bağlacı kullanarak oluşturmuşum.
Şimdi hoşça kalabilirsiniz.

9/19/2015

tarçınsız kurabiye mektubu 6




Bugün o geldi Kenan. Yazmayacaktım sana. Onca yanlışlık ve yalnızlıkla baş etmeyi neredeyse öğrenmiştim. Bütün yazdıklarımı zarflara koymuş, birbirine sıkıca bağlayıp atmıştım bir köşeye. Ama o geldi, iştahım, uykum kaçtı. Özlemiştim işte... Onu özlemektense seni özlemeyi tercih ettim. Etmeliydim. 
Telefon ettiğinde sigaraya başladığını fark ettim. Seni hatırlattı. Telefonda konuşurken yaktığın sigaraları. Hararetli bi şeyler anlatırken sigaradan bi nefes çekmek için verdiğin molalardaki bekleyişlerimi.  Tatlı tatlı... Bir sonraki kelimeyle birlikte dudaklarının arasından çıktığını bildiğim göremediğim dumanı... Seni hatırlamalıydım çünkü o salt acıydı sen tatlı bir sızıydın ve ben acı filan istemiyordum hayatımda. Yaklaşık beş yıl kaçmıştım şimdi mi kucaklayacaktım...
"Bu yaptığın da yetişkinlerin hayatına kendi elleriyle eklediği zorluklardan" dedim hatırlamasını umarak. Bir konuşma geçmişti aramızda. Çocukların içinden geldiği gibi yaşaması ve yetişkinlerin kendi hayatlarını entrika ve acılarla bile bile zorlaştırmasıyla ilgili. Hatırlamadı.
"Ne demek istediğini anlayamadım" dedi. Güldüğünü gördüm. Evet gördüm. Köşeli parantez gibi gerilen yanak kaslarını... Kısılan gözlerini. Kirpiklerini. Alnında, saçlarıyla gizlediği benini gördüm. Görmesem daha iyiydi...
"Uyuyayım mı" dedim. "Uyuyayım ve bugün konuştuklarımızı unuttuğumuzda uyanayım. Bir tık daha kolay olan hayatlarımıza devam edelim."
Sessizlik oldu. Sigara... "Olur" dedi "Tabii ki." Dumanı üflemesini bekledim, kapatmadım telefonu. Seni hatırlatsın diye bekledim. "İyi geceler"in harfleri arasında biraz duman dağıldı. Hatırlamadım. Sen böyle yapmazdın. Sen sigara filan içmezdin Kenan...


9/12/2015

Canavar ve ferahlık

    İçinde bir canavar taşımak hiç de kolay değil. Kaydını tutmaya başladım artık. Ne yaparsa not alıyorum. Bitirmesi için derin nefeslerle ona kadar sayıyorum. Sırtımı duvara mı yaslasam öylece sabit mi dursam derken birkaç saniye daha geçiyor ve acaba delirdim mi diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Bunu düşünürken birkaç saniye daha geçiyor. Gülümsüyorum zaman geçiveriyor diye. Sonra korkuyorum niye gülümsüyorsam diye...
    Biraz daha zaman geçiyor. Şimdiye kadar nefesimi tutmuşum gibi ama o boğulma hissi yok. Demek ki tutmamışım.
    İçimde bir boşluk. Eşyası azaltılan oda gibi ferahlamış sanki... Yer açılmış. "Yeni öfkelere mi?" diye düşünüp yazmaya karar veriyorum.


8/26/2015

Güneş gözlüğü


Markete diye çıkıyorum. Ayaklarım olmadık yollara götürüyor beni. Kulağımdaki şarkılar biz ayrıldık diyor, aşık olmayalım yarın ne getirir bilemeyiz diyor, eğer geri dönersen filan diyor. Yüreğim ağzıma geliyor. Hani olur ya gerçekten böyle boğazına yakın bi yerde atar kalbin, hissedersin. Bilirsin. İşte öyle. Sonra şarkıları içli içli söylemeye başlıyorum. Ta ki karşıdan yaşlı bir amca gelene dek. Bana bakıyor, dudakları kımıldıyor. O an çıkartıyorum kulaklığı. Amca görünüşte Up filmindeki gibi bir tip. Yalnız hımır hımır sesler çıkarıyor. Meğer kendi kendine konuşuyormuş. Birbirimizle karşılaşıp aramızdaki uzaklığı artırmaya başlayınca elimdeki market poşetine bakıyorum. Market de değil bildiğin bim poşeti işte. Tost ekmeğiyle peynir var. Öyle artistik bi durum da değil nasıl kaptırdıysam kendimi. Neye kaptırdıysam... Sağıma soluma bakıyorum en az on katlı binalar. Bok var çünkü binalarda. Evet ben de yedinci katta yaşıyorum, cidden bok var... 
Neyse şarkılar devam ediyor etmesine de ben ne aşık olmuşum ne ayrılmışım şu aralar ama öyle boş gezmek istiyorum sokaklarda. Güneş gözlüğüyle. Saklandığımı zannederek...


6/13/2015

Tamam, hayvancıkları yemeyelim de...


 Yazacak bir sürü şey birikti. Tarçınlı kurabiye mektuplarına devam etmek istiyorum. D. ve Nick içinden çıkılmaz bir halde olabilir...
Ama bunları değil beynimi kemiren bir şeyi yazacağım: Neden et yiyoruz? Evet, neden? Bu soruyu daha fazla erteleyemeyeceğim.
Bazı insanlara sorduğumda "Çünkü yememiz için yaratılmışlar" diyorlar. Evet canım dünyada bize ekmek arası olmaktan başka bi gram faydası yok. Emir mi verilmiş yiyeceksin diye? -cidden var mı böyle bir şey?-
Hadi yemesek hayvancıkları, bitkicikleri yiyoruz. Yani onların canı yok mu? Lahana, turp, ıspanak da canlı değil mi? Elma, ağacı şenlikli etmiyor mu? Gülmüyor koşmuyor konuşmuyor diye illa yiyelim mi?
İçimdeki iki keyaki birbirine laf anlatamıyor. Mantıklı bir sebep arıyorum.

Gute nacht!

5/29/2015

Düşünme, mutlu öl.






Siyah ya da beyaz olsak. Doğrudan deyiversek aklımızdakileri. Dolandırmasak lafı. Su isterken "bardak da ne uzakmış ay" demesek. Bok mu var? Enerji boşa gidiyo. İsraf.
Sonra mesela kadın konuşmuş arkandan. Öyle böyle değil. Hırsından çatlamış kudurmuş. Sen de kulak misafiri olmuşsun. Titremişsin. Ne yapacağını bilememişsin. Bi insanın ne kadar korkunç olabileceğini ilk kez görmüşsün. Yanlışlıkla. Hem de tatlı bi insanın. Ama akşamına gelmiş sana "seni çok seviyorum" diyor. Demese ya. Biliyorum ben ne kadar sevdiğini. Ha mesela bu tipe zorla gülüp "ehehehe" yapacağımıza bi derinden "hassiktirordangözümgörmesinsenniii!" derken bi ayağımızı yere vursak. İleri doğru atılsak top oynayan çocukları korkutan göbekli amca gibi. Korksa da yaklaşamasa bi daha abuk subuk konuşamasa. Çünkü belli, anlatsan anlamayacak. Boktan, sahte hayatına benden uzakta devam edip neşe içinde dedikodu yaparken ölsün. Ben gibi "Bir ünson nödön bu tür bir dovronuş sörgülör humm. Bunun derinine inelim hummm. Hummm du bön bunu tortuşcok bür uzmon bulcom" derken değil. Mutlu lan. Mutlu.
Düşünme,  mutlu ol, mutlu öl.


5/21/2015

yağmur ve çocuk

   

Karşı balkonda üç yaşında bir çocuk. Kollarını uzatıyor yağmur avuçlarına düşsün diye. Düşmüyor. Yetişemiyor ki. Sonra da sokağa fırlayıveriyor. Annesi evde değil, dedesi var. Yaşlı, o da koşup duran çocuğa yetişemiyor. Pes ediyor.
Birkaç yetişkin de kaçıyor saçak altlarına. Ben de bahçeye mi çıksam diyorum pencereyi mi açsam. Düşünürken geçiyor zaman. Geç oluyor işte...

5/13/2015

Mutluluktan ölünür mü?

   Şu anda bir tren yolculuğu yapıyorum gün batımı eşliğinde yeşil tarlalar içinde... Sanki bir animenin içindeymişim gibi. Slice of life mı deniyor?


Bir de çok duygulandırdınız beni. Hala yazılarımı okuyup yorum yapıyorsunuz... Güzelsiniz. Çok güzel...

5/11/2015

Domateslere kafayı takmış olabilirim.

Ders çalışmam gerekiyor. Hayatımı değiştireceğine inandırıldığım bir sınav için. Uzun zamandır da eğitim hayatım boyunca çalışmadığım kadar çalışıyorum. Düşünmeden. Tam da beklendiği gibi. Birilerinin çocukları oluyor, birileri kutlama yapıyor, kar yağıyor, çiçekler açıyor, insanlar değişiyor, taşınıyorum, taşındığım yere uyum sağlıyorum, tatile gidiyorum falan filan... Sürekli çalışıyorum. Ne değişecek bilmiyorum. Resmen inekliyorum çünkü. Hayata ara vermiyorum. Yine her türlü faaliyetim var. Sadece "Neden çalışıyorum?" sorusunu sormamaya dikkat ediyorum. Yoksa afallıyorum. Domatesler filan geliyor aklıma. Bahçe domatesleri, su sesi, çiçek kokuları ve çekirgeler. Çadır ya da kulübe. Uzaklar... Sonra kovalıyorum nedense bunları.

Çalışmaya devam ediyorum.
Kalemimin ucunun ne kadar yumuşak olduğunu fark ediyorum. Bir ağız çiziveriyorum, üzerine bir burun, çalıştıklarım sanki kulaklarımdan çıkıp başımın üstünde silinip gidiyor. İki de göz çiziyorum. Gölgelendirmeler yapıyorum. Zihnim bomboş kalıyor... Ben daha önce ne yapıyordum diye düşünmeden edemiyorum. Sanırım uzun zamandır yanlış bir iş yapıyorum diyorum. Sonra yazıyorum bunları. İşte böyle.
Şimdi çalışmaya devam etmem gerek.
Tünaydınlar.


4/15/2015

Kediler ve çiçekler

Yeni bir yer buldum. Sokakta çocuklar yakartop oynuyor. Bozuk paralarını birleştirip paylaşılabilir abur cuburlar alıyorlar bakkaldan. Maksat çeşit bol olsun hepsinden tadılsın. Bakkal var. Hatta bakkaliye. Sokağın başında bir teyze var. Tek katlı evi. Camlara kağıtlar yapıştırmış. Kitap isimleri yazıyor. Kimse bilmiyor onların kitap olduğunu. Kadını deli sanıyorlar. Halbuki kadın gün aydınlanırken dışarı çıkıp köşebaşlarına kuş yemi koyuyor. Sokağın kedilerini de evinin arka bahçesinde besliyor. Çok kedi var burada. Nostaljik demir parmaklıklı pencereler var birinci katlarda. Birinci kat dediysem giriş kat. Sokakla bir işte... Çiçekler var camların önünde. Rengarenk çiçekler.
Şimdi diyorum burada çiçekli bir evde kalsam. Payıma düşen kediyi alsam... Ne güzel olur. 


3/14/2015

Diyalog

   Telefondaki seste bir gülümseme hissediliyordu.
   -Sen haklıydın...
   -Beni tanıyorsun. Aklımdan geçenleri de biliyorsun değil mi? Susmak istiyorum çünkü. 
   -Tahmin edebiliyorum. Mesela seni birazcık tanıyorsam sessizce gidebilecek ya da sessizce devam edebilecek birisi değilsin. Beni bırakıp gidebilecek birisi hiç değilsin.
   -Ben de seni tanıyorsam özgüveni o kadar yüksek birisi değilsin.
   -Belki... Neyse. Şu anda planın benimle görüşene kadar sessiz kalmak. Buluşma anına saklıyorsun tüm öfkeni. Ağzına geleni saymayı düşünüyorsun. Belki çocukça ama dövebilirim bile diyorsun içinden. An itibariyle vazgeçtin bu fikirden. Güç dengesini daha doğrusu dengesizliğini düşündün. Engel olursam daha çok sinirlenir, hırsını alamazsın. Bir sürü soru sorup biraz da sövmenin kafana yattığı an şu andır. Belki boşluğuna getirir bir tokat yapıştırırım diyorsun. Bir ihtimal... Bunu hakettim değil mi?
   Şu an boşta kaldın. Karşılaşma anı gözünde canlandı. Şimdi de son görüşmemiz. D'nin evindeki... Yağmur, şarkı. "This might be the last time..." diye sözleri olan. Kafanı toplayıp şu ana döndün. Dönemedin. İleri gittin azıcık. Karşılaşma anı... Kafana dank etti. Her zaman yaptığım gibi kollarımı açarsam... Yapmasa keşke diye düşünüyorsun. Ama üzgünüm yapacağım. Çünkü özledim ve bencilim. Keşke bu kadar duygusala bağlamasan... Ağlayacaksın biliyorum. Sövsen de sarılsan da tek kelime etmesen de ağlayacaksın.
   Bak ne diyeceğim... Yalnız öyle hemen celallenmek yok. Beraber diyorum, ne iyi gideriz. Şşşt! Kime diyorum? Tamam tamam. Şaka! Şaka dedim... Son söylediklerim yani. Tahminlerimin çoğu doğru çıktı değil mi? Heey!
   -Ben seni sonra ararım...

3/12/2015

içses VS dışses FIGHT!

Yazıp yazıp sil şimdi. Bir şeylerden kaçmaya, kendini yorup unutmaya git. Gezenti desinler. Elbet birileri görüyor ya hani. Senin aklın gezenti. Yerinde yok. O yüzden siliyorsun ya... Sonra biraz daha yalnız kal. Depresif takıl. Hep mi gökkuşağı sıçıcan. Ay afedersin. Senin edepli tarafın söylemez böyle. Süperegon uyarır. Ama burada hep idler hakimiyette canım... Diyorum ki şu mektup. Kurabiyeli murabiyeli. Artık çıkar ortaya onu.
Ne kadar istersen o kadar yemek ye. Tabağını dolduranları da artıklarınla boğuver. Çünkü şişko denmeyeceği gibi insanlara ve balık etli ve öyle şeylerle kandırılmayacağı gibi... Yüz gramla doyabilen ya da bir kamyon yese de kilo almayan insanlara da zayıfsın sen nerene yiyorsun, yesen belli olurdu bikbik etme. Deli kuvveti vardır onlarda. Sıkıverirler boğazını oracıkta. Ya da senin kompleksini görür sen de azıcık tutuver boğazını der. Damarına basma işte. Sıçar ağzına. Bakmaz yüzüne. Yapma sen ya ne gerek var. İnsanlıktan çıkarma zayıfı da. Hem ne gerek var gramaja göre insan sınıflamaya...
Bi gün "emaaağn sen yesen belli olur"  dediğin kişinin ciddi bi hastalığı çıkar, üzülürsün ağzından çıkanlara. Üzül de bence zaten.
Gutnayt içses. Gutnayt dışses.



3/02/2015

Bambu ve kedi üzerine

Taslaklar birikmiş şuralarda. Son kullanma tarihleri geçti geçecek.
Neyse boş ver şimdi onları. Diyorum ki kaçsan birazcık.
Nereye? Daha çok tanıdık suratın olduğu o kalabalık şehre mi? Aptal mısın sen?
Aptal değilim ama… Aması yok işte kaçamam. Kendimden kaçamam.
Bazen sabır sınırımın sonunda olduğumu hissedip birazcık daha sabredeyim diyorum. Bazen de küçücük şeylere sövüveriyorum. “Sövüveriyorum” deyince ne tatlı gözüktü değil mi? Kelimeler böyle güzel işte. Çünkü büyük olaylarda konuşursam ortalığı birbirine katarım biliyorum.
Bunları neden anlatıyorsun şimdi?
Bugünü sevmediğim sözcüklerden birini kullanma günü ilan ediyorum: “Bilmiyorum.”
Birisi bana kedi almazsa ölecekmiş gibi hissediyorum. Aslında ölmenin nasıl bir his olduğunu bilmiyorum. Yani hissettiğimi sandığım şey bu olamaz.
Trafik ışıkları göz kırpan kırmızı halini almadıkça gelemiyorum buralara.
Kendimden kaçamıyordum ya. Hani her şey insanın aklında, kalbinde, içinde bir yerde bitiyor ya. Öyle denir ya hani. Diyorum ki şöyle aklıma bir kulübe inşa etsem. Eşyalarım bambudan olsa. Etraf da hep yeşil olsa. Biraz da güneş olsa. Ben kendimi bitki zannederim çoğu zaman çünkü. Bitkiler de güneşsiz yaşayamazlar. En çok su içsem orda. Belki de bitki çayı filan. Kitabım olsa bi tane ama tatlı bi kitap, incecik ama dolu dolu... Müzik istemiyorum. Dinleyecek daha güzel şeyler olacaktır elbet. Yaprak sesi mesela.
…
Daha fazla dayanamayacağım.

Artık bana kedi alın.

Kuroshitsuji- Sebastian

2/17/2015

Ne çok düşündük, ne çok öldük...

O çirkin yaratığın yüzünde o kadının tırnak izlerini gördüm ya... Bilmem kaçıncı Özgecan'la ilgili yazma çabamdaki fikirler doluştu beynime. İşkence... Bir insan, bir diğerinin -ki insan demek bile utanç verici- işkence ile ölmesini düşünüyor...Ben nasıl bunları düşünür oldum? Bu cinayeti işleyenler nasıl hala hayatta kalmaya devam edebiliyor? Neden yaşıyorlar? Belki de aptalca ama günlerdir neden yaşadıklarını düşünüyorum. Allah yaşatıyor diyorlar, neden diye soruyor beynim işte engel olamazsın ki düşünmeye...
İdam... Yasalarda olmalı diyorum artık. Benim cılız nefesimle söylememi geçtim binlerce insanın sokağa dökülüp sesini yükseltmesiyle bile olmuyor. Sevgili hükümete, devletçiğimize bakıyor bu işler. Sağ olsunlar maden işçilerinin arkasından yaptıkları gibi taziye dileklerinin yanına bir münafık Fatihası iliştirip geçiştiriyorlar... Bir de akıl veriyorlar sen de okusaydın diye. Bir gecede bir torbadan bir sürü yasa çıkarken ne hikmetse cinayet gibi suçlar için bir tanecik caydırıcı ceza çıkamıyor... Yazık!
Sevmiyorum böyle şeyleri yazmayı. İçim acıyor, uykularım kaçıyor...
Bir de halime acıyorum. Çözüm olarak düşünebildiğim şey dövüşmeyi öğrenmek, yanımda kendimi savunabileceğim şeyler taşımak... Geçici çözümler hiçbir zaman fayda getirmiyor. Bir çocuk kendini nasıl savunsun? Ya da yaşlı bir kadın... İşte böyle boğuluyorum. Sonra da diyorum ki ceza vererek iyi bir yere varılmaz. Bir eğitimci olarak öğrendiklerim bu yönde. Sonra da ne kadar doğru bir eğitim aldığımı düşünüp susuyorum.
Belki de ben bu yazıyı yazarken bir evde bir kadın dövülüyor, bir dolmuşta bir erkek taciz ediliyor ve birisi tecavüze uğruyor. Belki de bir cinayet işleniyor...
Özgecan rahat uyumuyor. Münevver rahat uyumuyor. Madenciler rahat uyumuyor... Şu anda hatırlayamadığım ve hatta bilmediğim yüzlercesi...


2/12/2015

Hi there!


Yazı yazmanın nasıl bir şey olduğunu unutmuşum. Fuhu!(ellerini birbirine kenetleyip parmaklarını çıtırdatır)
Bir süredir yoğundum. Yani eve kapalı ve iki masa (yemek masası ve çalışma masası tabii ki) arasında geçen hayatıma göre… Tatlı telaşların, neşeli zamanların yanında sıkıntılar var. Öfke krizleri var. Kırılan porselenler ve elbette kalpler… Ama geçiyor gidiyor işte. İyi ki geçiyor. Geçenlerde Black Mirror dizisinin bir bölümünü izlemiştim. Gözler geçmişi kaydediyor ve kaydedilenler bir kumanda sayesinde istenen zamanda izlenebiliyordu. Bence korkunçtu. İyi olayları tekrar hatırlamak, kaydetmek güzel ama en sevdiğinizin ölümü, kavgalar, utanç verici anlar…
Burada bloglara yazarken, evde defter tutarken, telefonlarımızın kameralarıyla binlerce fotoğraf çekerken yapmaya çalıştığımız geçmişi zihnimize, ceplerimize, torbalara ve bize yük olabilecek her yere doldurmaya çalışmak aslında. Kaydetmeye, saklamaya çalışmaktan yaşamayı unutuyoruz.
Daha dün kar yağışını izlemek için pencere kenarına oturdum ve yaptığım şey, insanların instagram fotoğraflarına ikişer ikişer tıklamak ve kameramla en güzel karlı fotoğrafı yakalamaya çalışmak oldu. Yaşamayı unutmuştum işte. Hala öyleyim… Uyanıp yiyorum, izlerken yiyorum ve ders çalışırken yiyorum… Ve hayır yüz gram bile almıyorum. Bir yandan da yaşamadığım hayatları kıskanmakla meşgulüm. Ben, ben değilim yani…

Bu bir alıştırma yazısı olsun okuyanım kaldıysa. Sonraki yazı da güzel bir şey olsun.

Kendini tanıyamayan Keyaki.

1/01/2015

Ne biçim yeni yıl


Eski yılın son gününe veda edip yeni yılın ilk günüyle buluşurken her sıradan program ve dizinin içine noel baba, çam ağacı ve birkaç ünlü serpiştirilmiş bir bölümünü izledik. Aynı zamanda biraz da anime… Beynimizi karman çorman ettik. Ondan geriye saydık. Aslında bunu yapan biz değildik. Evin biraz aşağısındaki kafede yeni yıl kutlayanlara teşekkür ediyoruz, bizim için saydılar. Bizim için Fatih Ürek şarkıları söylediler filan. Ben de mandalina yedim. Biraz da yaptığım cevizli kekten…
Biz, kalabalık ama yalnızdık. Halbuki yalnız kalmamak için toplamıştım herkesi.
Eski yeni yıllar gibi olmadı. Aslında yıllar hiç yeni olmuyormuş da çocukken reklamlara, etraftaki ışıklara kanıyormuşuz. O zaman küçüğüz tabi, süsleri püsleri kocaman görüyor minik gözlerimiz. Bir de alışmamış bünye, her yeni yılda yeni bir şey keşfediyor…

Gelin çocukluğumuzu hep beraber özleyelim. Sadece yeni yılları değil başka şeyleri de. Nasılsa değişen bir şey yok.