iç tartışma etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
iç tartışma etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6/13/2015

Tamam, hayvancıkları yemeyelim de...


 Yazacak bir sürü şey birikti. Tarçınlı kurabiye mektuplarına devam etmek istiyorum. D. ve Nick içinden çıkılmaz bir halde olabilir...
Ama bunları değil beynimi kemiren bir şeyi yazacağım: Neden et yiyoruz? Evet, neden? Bu soruyu daha fazla erteleyemeyeceğim.
Bazı insanlara sorduğumda "Çünkü yememiz için yaratılmışlar" diyorlar. Evet canım dünyada bize ekmek arası olmaktan başka bi gram faydası yok. Emir mi verilmiş yiyeceksin diye? -cidden var mı böyle bir şey?-
Hadi yemesek hayvancıkları, bitkicikleri yiyoruz. Yani onların canı yok mu? Lahana, turp, ıspanak da canlı değil mi? Elma, ağacı şenlikli etmiyor mu? Gülmüyor koşmuyor konuşmuyor diye illa yiyelim mi?
İçimdeki iki keyaki birbirine laf anlatamıyor. Mantıklı bir sebep arıyorum.

Gute nacht!

3/12/2015

içses VS dışses FIGHT!

Yazıp yazıp sil şimdi. Bir şeylerden kaçmaya, kendini yorup unutmaya git. Gezenti desinler. Elbet birileri görüyor ya hani. Senin aklın gezenti. Yerinde yok. O yüzden siliyorsun ya... Sonra biraz daha yalnız kal. Depresif takıl. Hep mi gökkuşağı sıçıcan. Ay afedersin. Senin edepli tarafın söylemez böyle. Süperegon uyarır. Ama burada hep idler hakimiyette canım... Diyorum ki şu mektup. Kurabiyeli murabiyeli. Artık çıkar ortaya onu.
Ne kadar istersen o kadar yemek ye. Tabağını dolduranları da artıklarınla boğuver. Çünkü şişko denmeyeceği gibi insanlara ve balık etli ve öyle şeylerle kandırılmayacağı gibi... Yüz gramla doyabilen ya da bir kamyon yese de kilo almayan insanlara da zayıfsın sen nerene yiyorsun, yesen belli olurdu bikbik etme. Deli kuvveti vardır onlarda. Sıkıverirler boğazını oracıkta. Ya da senin kompleksini görür sen de azıcık tutuver boğazını der. Damarına basma işte. Sıçar ağzına. Bakmaz yüzüne. Yapma sen ya ne gerek var. İnsanlıktan çıkarma zayıfı da. Hem ne gerek var gramaja göre insan sınıflamaya...
Bi gün "emaaağn sen yesen belli olur"  dediğin kişinin ciddi bi hastalığı çıkar, üzülürsün ağzından çıkanlara. Üzül de bence zaten.
Gutnayt içses. Gutnayt dışses.



5/07/2014

24 gün

Sadece 24 gün kaldı her şeyin bitmesine.
Pardon ama “her şey” derken neyi kastediyorsun canım? Her şeyin okul mu? Ya da bitecek mi gerçekten? O bitince başka şeyler başlamayacak mı?
Başlayacaktı da zavallı beyin unuttu lys başvurusu yapmayı!
Bunun sadece bir unutma olduğunu kabul edemiyorsun değil mi?
Evet edemiyorum. Ben öyle unutkan birisi değilim!
Değil-din! Birkaç yıl önce…
Evet ama…
Aması yok işte biraz da boşver olmaz mı? Geride bırak artık bir yıl sonrasına kadar başka şansın yok. Alternatifleri değerlendir!
Aslında haklısın. Yani haklıyım. Arkadaşım da bugün bunun iyi olduğunu söyledi. “Alternatifin azaldı ve seni hayallerine yaklaştırması bu seçenekten daha muhtemel olan kpss’ye odaklanman daha kolaylaştı.” Dedi. Haklıydı. Artık iş sahibi olmam gerekiyordu ve kim ne derse desin para her kapıyı açmasa da birçoğunu açıyordu.
Sadece duruma odaklanman için biraz zamana ihtiyacın var.
Sanırım haklısın. Yani haklıyım…
Ulan haklıyız da senin hayatında hiç mi iyi bir şey olmuyor diye sorar insan! Ben de sordum bak şimdi işte.
Ben de sordum az önce bi de oturdum enikonu düşündüm! Bak mesela bugün elimdeki valizle otobüs beklerken iş çıkışı, kalabalık olur diye üzülürken bomboş otobüsün ilk yolcusu ben oldum! Bu çok güzel. Sonra köstebek pasta var dolapta, ev yapımı o da çok güzel. Rüyalarım güzel. Yaz geliyor o da güzel.
Lan sıçayım mevsimine bu kadar mı boktan bi hayat yaşıyon!
Bi de birkaç grup arkadaşla görüştüm.

Hııı… Mutsuz seni!

Fotoğrafla var mutluyum ben!

Hııı… Ben de…

4/07/2014

Diyorum ki:

Ne yapacağımı, hangi işin hangi ucundan tutacağımı bilemiyorum bu ara. Birkaç sınava başvuru yapmış olmak, okulun sonunun gelmesi ve gelecek kaygısı kafamı öylesine kurcalıyor ki. Her an aklımın içinde. Kendi kendimi yiyorum. Hata yaptığımı düşünüyorum bir yerlerde. Mesela dershaneye gitmek hata çünkü okulu bahane edip çalışmıyorum. Kafamda okulla ilgili yapmam gereken şeyler varken kpss çalışmıyorum ve ödev yaparken vicdanım "kpss ne durumda tatlım?" diye sorup göz kırpıyor. Bu vicdan bana batıyor!

Sonra sınavlar... Memleketteki tek akıllı sen misin de ygs başvurusu yaptın son yılında? Başka bir bölüme hevesin var evet ama sırası mı? Tam da kpss hazırlığında olduğun zaman. Zaten bu sınava doğru düzgün hazırlanamazken... Bir de bok var gibi ortalama bi sıralama yaptın, şimdi umudun da var bir kez daha üniversite okumak konusunda... Tabi lys için çalışıyor musun o da ayrı mesele. Ah bir de ales var. Hadi o askıda kalabilecek bir sınav ama çalışıyor musun? Yiooo...

Tamam... Hepsini koy kenara şimdi. Bir bak geri dönüp de. Ne var elinde? Bir ihtimal diploma. Eee bir ara hayal falan diyordun onlar ne oldu? Hatırlamıyorsun bile değil mi? Beklentilerin mi düşmüş? Hem de kendini unutmuşsun... Ne kayıp mı oluyorsun? Yok canıııım olur mu öyle şey? Her şey olacağına varır diyordun ya... Bekle de olacağına varsın. Sen götünün üstüne oturup beklerken varmıyormuş değil mi hiçbir şey hiçbir yere? Neyse...

Video paylaşacaktım ben. Şunu...
İzleyebiliyorsunuzdur umarım. Hayatının anlamı falan diyor. Ne dersiniz?
Bunca çabam boşa değil mi? İş olacağına varacak...

Yine iç konuşmaya çevirmişim. Heh! Ayyyynen böyledevam et Keyaki.


3/29/2014

me vs. myself

Film izlemek için bilgisayar başına geçtiğinde telefonunu kapatacaksın arkadaş! Sinemada nasıl kapatıyoruz? Evde de öyle! Yoksa iş çıkıyor. Mesaj geliyor, “Hoca mail atmış, ben anlamadım size paslıyorum.”  Belli. Yapılacak bir iş var. Çok büyük mesele değil ama mesaj atılmış. Ben bilgisayar başındayım. Yapmazsam içim rahat etmez… Tekrar bir arama: “Bizim Nisan ayı projemizin konusu neydi? Nasıl yapıcaz onu?” Gerekli açıklamaları yapıyorum. Başka bir mesaj daha geliyor: Yarın hocayla görüşmeye ne götürecektik? Sen kendini getir yeter canısı!… Anlatıyorum, anlatıyorum, anlatıyorum…
Öyle çok lafını etsem de önemli şeyler değiller ama film psikolojisine girince batıyor hepsi işte.
Ee film noldu? Yalan oldu. Keyfim kaçtı bi kere… İzleyemem ki.
Her neyse... Bugün de dayanamayıp kitap aldım ve yarın da alabilirim ve sonraki gün de kitap almaya çok müsait… Peki okumaya müsait mi? Değil! Aynı anda birkaç sınava birden hazırlanırken bir de okul bitirmeye çalışırken biraz zor. Ama olacak. Her şeye vakit var da okumaya mı yok?! Ama yoooğk! (yazarburadagözyaşlarınaboğulur)
-İçeride bir savaş başlar-
Var vaaaar! Okul yolları ne güne duruyor?
Sanki özel aracımla gidiyorum! Tıklım tıklım otobüste amcanın birinin koltukaltına sıkışmışken nasıl kitap okuyabilirim!
Elin Japon’unu takdir ediyon ama metrolarda garip hallerde kitap okuduğunu görünce.
Ediyorum da o Japon şimdi başka yani…
Tamam tamam kıvranma. Zaten o zamana gelene kadar bir sürü vaktin var okumak için! Mesela iki dersinin arasındaki boş bir saatler. Hani diyorsun ya “Yemek yiyorum sonra ben odaklanıp soru çözene kadar ders başlıyor” diye. Heh o zamanlar işte.
Ama bilmiyorsun ki arkadaşlarla muhabbet derken geçiyor zaman.
Onlar da okusunlar. Kendinizce kitap molası yapın canım. Sabah akşam da laklak olmaz ki ama.
…

Şşşş! Nereyee!


beni bekliyorlar...

Bir de Haruki Murakami'nin Koşmasaydım Yazamazdım'ı katıldı aralarına da fotoğraflamaya üşendim.