6/03/2021

bulasıklar



Tutunmaya çalışıyorum. Nasıl başarırım bilemiyorum. Ama istiyorum.

Çağa ayak uydurmaya çalışan yaşlılar gibiyim. “Evladım şuna bir bakıver. Ben bir yere bastım galiba!”

Bloga geliyorum, biraz okuyorum, birkaç yorum atıyorum, geri dönerim diye düşünüp bulaşıkları tezgahta ve televizyonu da açık bırakıp gidiyorum.

Dönüyor muyum? Şöyle bir dönüp omzumun üzerinden bakıyorum. Birkaç kelime çıkıversin istiyorum dudaklarımın arasından ki canlanayım, cesaret bulayım da koşa koşa gelebileyim. Nerdeeeee?.. Terliklerimi tırıs tırıs sürüyerek gidip instagram hesabımda birkaç gönderi kaydırırken burayı özlemeye devam ediyorum.

Görüyorum ki hayatımın hiçbir kısmında istikrarlı olamamışım. Bir şeyler doğru gidiyorsa kendiliğinden gitmiş, kendiliğinden ya da benden sebep bitmiş ama önemli olmamış.

04. 05. 20/ suhra, noktalı "s"


 

Ne bekliyoruz? Neyi bekliyoruz?

Eşyalarımı yavaş yavaş topluyorum. Banyonun aydınlatması sorun çıkarmaya başlamıştı zaten. Ayrılış pek de iyi gelmeyecek gibi. Kendimden fazlasını yapmakla meşhur oldum buralarda. Bu yüzden gitmem gerek.

Elimden gelenin fazlasını yapmaya çalışır, içerimdeki tüm imkanları tüketir, tükenir ve çekildiğimi, pes ettiğimi belirtirim.  Sonra tam anlamıyla kendi kendimi harcayarak bir şekilde beni sevmelerine sebep olduğum insanların çırpınışlarını afiyetle izlerim. Evet evet afiyetle... Bundan gerçek bir haz alırım. Güzel bir tatlıyı ne aç ne tok olma aralığında yerken olduğu gibi bir haz. Çünkü karnınız tokken bir tatlının tadına varamazsınız ama açken yerseniz de içiniz bayılır. O aralık önemlidir. Duyduğum haz o aralıktadır.

Ve evet, sevmelerine “sebep olduğum” insanlar. Çünkü bazen istemeden sevdiriyorum. Egodan bir kaçak kat çıkıyorum kendime.

Meşhur kelimesi nereden gelir diye düşünüyorum bu yazının başından beri. Şuhra, belirme.

 

4/22/2021

ev küçük ev

  
Ne zaman çaresiz hissetsem burada buluyorum kendimi. En iyi burada haykırıyorum. Burayı çok özlüyorum.

  Geri dönmek istiyorum.
  Dışarıdaki gürültüden uzaklaşmak için küp formlu evin en dipteki odasına kaçıp yatağıma uzanmış günün bitmesini bekliyorum. Bir ev alırken böylesi yere yakın, böylesi güneşsiz ve böylesi gürültülü olacağı aklımın ucundan geçmezdi. Zemin kare diyorum! Ev küçük, yani kaçmak için. 80 m² filan. Hesaplarıma göre taş çatlasın 20 metre uzaktayım sesten. Arada bir de kapı var, faydasız.
  Gün geçtikçe daha mutsuz oluyor gibiyim. Geceleri iyi. Geceleri gürültü yok. Geceleri güneşi de bekleyemem, o kadar da değil!
  Konu nerden nereye geldi? Konu buralara gelirken ben de otuzumu buldum. Kendimi burada, otuzumu da masanın üzerinde buldum. 
  Ağlamak üzereyim. Güneş istiyorum ağlamak üzereyim.