11/03/2019

28.06.18


Rüyamda bir balık oluyorum. Ege’de… Sevmem ben Ege’yi. Doğru mu yazıyorum? Neyse sevmem işte, soğuk olur. Ayaklarımı çırpıyorum, ayak parmaklarımı. Sözde yüzüyorum. Üşümüyorum işin ilginç yanı. Seversin demişlerdi, tanısan seversin Ege’yi. Hala doğru yazıp yazmadığımı düşünüyorum. Seviyorum sanki. Ufak ufak ilerliyorum suda. Birkaç mercan görüyorum. İyi de balık da sevmem ben. Rüya benim. Bu rüyaya balık almıyorum! Ayağıma değer de huylanır, uyanırsam diye. Şöyle bir yukarı doğru bakıyorum. Yüzeye yakın güneş kırılmış, paramparça. Keşke diyorum, biz de kırılınca böyle altın ışıklar saçılsa etrafa. Ama olmuyor… Kalp kırığı denizdeki güneş kırığına benzemiyor. Kalp kırığı karartıyor aksine.
Ayaklarım gıdıklanıyor. Uyanıyorum. Tam balıklara kızacağım, ayaklarımı kedinin ısırdığını fark ediyorum. Karşı evin balkon camına çarpıp yarım yamalak odama yansıyan güneş ışığı gözümü alıyor.
Kalbim hala kırık.
Ev aydınlık.

9/09/2019

kedi


İki yana yasla.
Paragrafı içeri al.
Cambria yazı tipi ve italik.
Kedim oldu.
Kedim öldü.
Bir yıl ve kaç ay geçti bilmiyorum. Birkaç ay. Suçluluk duymuyorum bilmediğim için. Saymamıştım geçen günleri.
Hayatıma birisi girdi. Tam da babamın doğum gününde. Ve tam da babamın doğum gününde kedim öldü.
Öldü.
Kabullendim kabullenmesine de ağladım tabi çok. Kimse görmezken ama.
Çünkü, düşünsene, kedi. Ne paylaşmış olabilir seninle? Kapıda mı karşılamıştır her iş dönüşünde? Yalnız yemeklerine eşlik mi etmiştir? Balkonda çay- sigara yapıp kendi kendine mızmızlanırken ayaklarına mı dolaşmıştır? Birlikte bir sürü  yolculuk  mu yapmışsınızdır? Geceleri başucunda mı uyumuştur ya da ayaklarının dibinde… Kedi yani anlatabiliyor muyum?
Çok ağladım kimse görmezken. Hala ağlarım. Çünkü burnuna dokunamayacağım. Gitmesi değil de bir kez daha assssla dokunamayacak olmak ağlatıyor beni. 
Bak mesela hala ağlıyorum işte.
Hayatıma birisi girdi. Babamın doğum gününde. Ve evime geldi. Karmakarışık olan çoraplarımı eşleştirdi, çekmeceye dizdi.

1/22/2019

Bir Keyaki ne kadar?


Alelacele yola çıkmıştım bir gün. Bir sırt çantası eşya aldım sadece. Elzem ihtiyaçlar. Gerisi hallolur dedim. Pencereden hızlı hızlı geçen tarlaları, akarsuları, inekleri, mevsimlik işçileri izledim bir süre.
Bu insanlar, koca bir düzeni bozup yeni bir koca düzen kuruyorlar şu düzlüklere. Nasıl olabilir?
Sonra ayaklarımın altındaki sırt çantasına baktım.
Bu kadardı bir Keyaki. Daha fazlası değil…
O günden sonra bir şeyleri bulamadım. Yolda kaybettim sanırım ve bir daha hiç o yola çıkmadım.