Şu anda
gelmeyeceğini bile bile pencere kenarında bekliyorum Kenan. Bunu neden mi
yazıyorum? O mesajı neden yazdıysam o yüzden. Neden gel dediysem o yüzden işte.
Halbuki biliyorum ben dedim diye o kadar uzaktan gelmeyeceğini.
Söylediklerimden sonra ben olsam ben de gelmezdim…
Kokulu
mumlar aldım. Hani büyük bir mağaza vardı ev dekorasyonu üzerine. Bizim evin
biraz ilerisinde. Hah! İşte o mağaza kapanacakmış, indirim varmış. Ben
kaçırmışım. Talan etmiş millet… Üç tane elmalı üç tane de gül kokulu mum kalmış
bir köşede, onları alabildim ancak. Elmalıları saklıyorum. Belki gelirsin diye
işte. İkisini çay içerken yakarız, birisini Yasemin ablaya götürürsün diye. Sen
gel, ben mumları vereyim, ayrı ayrı yerlerde yakıp ayrı bitki çayları da
içebiliriz. Olmaz mı?
Bak nasıl
da çelişiyorum kendimle. Gelmeyeceğinden eminmiş gibi başladım ama “Gel de
mumları vereyim” diyorum. Ayrıca orada mum yok sanki…
Daha fazla
yazmamalıyım. Buralarda bir yerde okuduğun hissine kapılıyorum. İyi olmuyor.
