7/27/2016

Özlemek için saatin ikiyi geçmesini beklemek

Otobüs durağındayım. Saat ikiyi on yedi geçiyor. Gündüz vakti kalabalık olur burası. Mahşer günü. Kalabalık ne kadar çılgın olsa da otobüse sıra ile binilir ilginç bir şekilde. Bu şehrin insanına ne kadar laf etsem de şu otobüslere sıra ile binişine hastayımdır.
İkiyi on sekiz geçiyor. Otobüs gelecek mi diyorum. Bir saat aralıklarla diyor görevli. Acaba en son saat kaçta geldi diye düşünüyorum. Sormadan geri dönüyorum duraktaki banka. Görevli uzakta. Çay içiyor. Yorgun.
İkiyi yirmi bir geçiyor. Elim telefona gidiyor. "Çocuklar neredesiniz?" demek istiyorum. "Sizi özledim. Çok özledim gerçekten. Hayır sarhoş filan değilim. Özlemek için bunu bekleyemem ama saatin ikiyi geçmesini bekleyebilirim. Geri dönemiyorum. Bir bir gidiyormuşsunuz da arkanızdan yetişemiyormuşum gibi çocuklar. İşi gücü bırakıp sizle olan günlerime geri dönmek istiyorum.Ne yazık ki zamanın akış yönünü değiştiremiyorum."
İki buçuk olmuş ben telefona bakarken. Vazgeçiyorum. Günaşırı vazgeçerim. Otobüs geliyor. Şansıma mı bilmiyorum. Belki biraz daha beklesem yıldızlara filan bakardım. Yolların boşluğundan istifade hız sınırlarını zorlayan araçları saymaya başlardım belki. Kategorize ederdim markalarına modellerine göre. Yapabildikleri en iyi çılgınlık ibreyi sağa yaklaştırmak mı acaba…
İki otuz dokuz. Yolun ortasında babamı özledim.
Otobüste benimle birlikte bir adam daha var. Yüz ifadesi son durakta ineceğini düşünmeme sebep oluyor. Her iki anlamda da… Belki de ölmüştür. Arkam dönük, göremiyorum. Bakmıyorum.
Saat üçe geliyor. Üç dakikası var. Üç vakte kadar diyorum da gerisini getiremiyorum.
Üç kez kilitlenmiş kapı. Çıkırt, çıkırt, çıkırt.
Küçükken hep öyle derdik.