6/24/2016

ne büyüsü


sesini duymak istedim. şimdi hiç de hatırlamadığım bi sebepten çok kötü hissetmiştim. kitap okurken. sana deyiversem iyi gelecekti. boşver diyecektin. boşvermek istemeyecektim. çünkü birinin boşver demesi düşünceme saygı duyulmuyor oluşunun en net sözlü ifadesiydi. ama sen deyince daha az takılacaktım duruma.
sonra... sen beni anlamıyordun aslında. herkes gibi boşver diyebilen bi adam beni nasıl anlamış olabilirdi? ben sadece seni sevmeye sebep buluyordum. yeterince sebep biriktirdiğimde bir mantık birimi edecek ve ben de o birimciğe güvenip sana gelecektim. mantıkçı bi insan olduğum için sebepsiz sevmeyi kabul edemezdim tabii ki. etmedim de. sebepler yeterli seviyeye ulaştı, sana geldim. iş bitti. büyü bozuldu. pufff! balkabağı...

6/23/2016

dürüst çocuk seni

Bakın çocuklar,
çocuk olmadığımız sürece insan olmanın bir anlamı yok bence. Şu an öyle düşünüyorum. Zaman zaman düşünürüm.
Kaşımda dikiş izi var benim. Bi keresinde kaş kalemiyle doldurmuştum. Tedavi olurken kaşları dökülen bi kadın vardı. Kaş doldurmadan, kalıcı makyajlardan bahsederken kadının yeğeni "senin kaşın çok sahte duruyo belli boyalı olduğu" dedi. Bozulmuştum saçma bi şekilde. Şu an aklıma geldi, dürüstlüğüne ölünürdü o miniğin. O an ölsek de olurdu yani. Ölmedik, sahte sahte yaşamaya devam ediyoruz şükür.
Neden yazmaya ara verdiğim ve neden geri döndüğümle ilgili de bir şeyler karalayabilirim.
Çok konuşmak yerine çok yazmak daha işe yarar.

6/19/2016

şuralar hep tozlanmış. toz bezi nerde

şimdi bu işe yaramaz sayfanın solundan ayrılamayan yazıyı yazıyorum ya bi şey var sanmayın. cümlelerin ilk sözcükleri bile küçük harfle başlıyor baksanıza...

eski bir mahallenin eski bir sokağındayım. henüz kentsel dönüşüme uğrayamamış, çocuk dolu bi sokak. bi tanesi balkon demirinin aralıklarından bacaklarını sallayarak bağırıyor :
"halıcı geldi halıcı" overlokçu demek istiyor, birkaç kez deneyip pes ediyor. overlok kolay kelime değil. önceki kelimeleriyle devam ediyor:
"halıcı geldi halıcı. paspas kenarı yolluk kenarı. halıcı geldi halıcı."
tonlaması birebir ama cümleler tutmuyor bir türlü. olsun biz temayı biliyoruz.
bir amca bebek arabasıyla tıngır mıngır ilerliyor. çocuğa gülmekten alamıyor kendini. ben de onu görüp gülüyorum. birbirimize gülümsüyoruz.

bir çocuk var. yaşı on beş. on altı mı acaba? babası yok biliyorum. bir elektrik direğinden düştüğünü biliyorum. o zamanlar o çocuğun üç beş yaşlarında olduğunu biliyorum. bugün babalar günü. o çocuk nedense hep başı yerde yürüyor. belki de kendimce anlam yüklüyorum çocuğun bakışlarına. olsun.  babasız bir babalar günü zırvası da anlamsız değil mi? lanet değil mi böyle günler. abisi de var çocuğun. kim bilir nerde üniversite okuyor.
kutlamayın lan şu saçma günleri...