7/22/2017

ikibinondörttenbugüne

Kafayı yemiş olmalıyım. Yıllardır kapının yanındaki duvarda duran elektrik anahtarını en yakınımdaki herhangi bir duvarda aramam
ya da aynaya bakmak için ayna olmayan boş bir duvarı kullanmam
ya da pijamalarımı giymek isterken çıkardığım giysileri geri giymemden falan bu çıkarımda bulunuyorum.

7/20/2017

bakıyorum, kafalar yine karışık

Etrafıma bir mutluluk oyunu mu oynuyorum bilmem. Sanki herkesi kandırmakla kalmayıp kendimi de inandırmışım bu oyuna, bunun da bir sonu gelecekmiş gibi hissediyorum. Bu normallik halinden korkuyorum.
Birini kaybettim.
Gözlerimle gördüm soğuk, sessiz bedenini. Hıçkıramadım ağlarken. Zaten çoktan gitmişti. Bembeyazdı. Mor değil. Beyaz.
Öyle filmlerdeki gibi sarılmadım toprağa. Bi şey dokundu ama. Çok dokundu.
Mezarlıkta.
Çeşmeye gittim. Onun toprağındaki çiçeği sulamaktı amacım. Suyu doldurup gelirken… İki tarafı mermerlerle dolu yolda yürürken… Yolun sonundaki yerin onun yattığı yer olduğunu bilmek, eve döndüğümde orda olmayacağını bilmek o anda yüreğime oturdu. Ve artık o ağırlık hiç gitmeyecekmiş gibi hissediyorum. Hiç bağırmadım ağlarken, hiç isyan etmedim. Sade sessizce yürüdüm. Dedim ya toprağa filan kapanmadım. Onu orada demir kapının arkasında bırakıp eve gittim.


Mermer desenini çok severim halbuki. Severdim mi desem bilmiyorum. Belki hala seviyorumdur…

3/08/2017

zeytinyağı ve zamanlama hatası

Zeytinyağına ekmek banıyorum. Neşeli müziklere neden acıklı sözler yazıyorlar bilmem.
Aylardır gidip geldiğim yol üzerinde güvercinlerin yayıldığı bir arazi varmış. Mevsim yaza döndükçe, yaklaştıkça güneşli günler onlar da çıkmış kafeslerden. Çıkarılmış. Ama evden uzaklaşamıyorlar. O kafesler onlar için "ev".
Aslında kalbimizle bi şey hissettiğimiz yok biliyorsunuz değil mi? Midemizle hissediyoruz. En az parmak uçları ve dudaklar kadar hisli bir organ mide.
Acılar hafiflemez. Zaman iyi gelmez. Zaman bi boka yaramaz. Zaman aynı berbat çukurda olmaya alıştırır. Normal olan, olması gereken işte bu çukurdur der ve inandırır zaman. Medet ummayın ondan.



Sana diyorum Keyaki sana. Başkasına konuştuğum yok. Beklemenin bir anlamı yok. Ne tren ne otobüs ne de gemi geldi. O gemi gelmeyecek…