9/19/2015

tarçınsız kurabiye mektubu 6




Bugün o geldi Kenan. Yazmayacaktım sana. Onca yanlışlık ve yalnızlıkla baş etmeyi neredeyse öğrenmiştim. Bütün yazdıklarımı zarflara koymuş, birbirine sıkıca bağlayıp atmıştım bir köşeye. Ama o geldi, iştahım, uykum kaçtı. Özlemiştim işte... Onu özlemektense seni özlemeyi tercih ettim. Etmeliydim. 
Telefon ettiğinde sigaraya başladığını fark ettim. Seni hatırlattı. Telefonda konuşurken yaktığın sigaraları. Hararetli bi şeyler anlatırken sigaradan bi nefes çekmek için verdiğin molalardaki bekleyişlerimi.  Tatlı tatlı... Bir sonraki kelimeyle birlikte dudaklarının arasından çıktığını bildiğim göremediğim dumanı... Seni hatırlamalıydım çünkü o salt acıydı sen tatlı bir sızıydın ve ben acı filan istemiyordum hayatımda. Yaklaşık beş yıl kaçmıştım şimdi mi kucaklayacaktım...
"Bu yaptığın da yetişkinlerin hayatına kendi elleriyle eklediği zorluklardan" dedim hatırlamasını umarak. Bir konuşma geçmişti aramızda. Çocukların içinden geldiği gibi yaşaması ve yetişkinlerin kendi hayatlarını entrika ve acılarla bile bile zorlaştırmasıyla ilgili. Hatırlamadı.
"Ne demek istediğini anlayamadım" dedi. Güldüğünü gördüm. Evet gördüm. Köşeli parantez gibi gerilen yanak kaslarını... Kısılan gözlerini. Kirpiklerini. Alnında, saçlarıyla gizlediği benini gördüm. Görmesem daha iyiydi...
"Uyuyayım mı" dedim. "Uyuyayım ve bugün konuştuklarımızı unuttuğumuzda uyanayım. Bir tık daha kolay olan hayatlarımıza devam edelim."
Sessizlik oldu. Sigara... "Olur" dedi "Tabii ki." Dumanı üflemesini bekledim, kapatmadım telefonu. Seni hatırlatsın diye bekledim. "İyi geceler"in harfleri arasında biraz duman dağıldı. Hatırlamadım. Sen böyle yapmazdın. Sen sigara filan içmezdin Kenan...


9/12/2015

Canavar ve ferahlık

    İçinde bir canavar taşımak hiç de kolay değil. Kaydını tutmaya başladım artık. Ne yaparsa not alıyorum. Bitirmesi için derin nefeslerle ona kadar sayıyorum. Sırtımı duvara mı yaslasam öylece sabit mi dursam derken birkaç saniye daha geçiyor ve acaba delirdim mi diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Bunu düşünürken birkaç saniye daha geçiyor. Gülümsüyorum zaman geçiveriyor diye. Sonra korkuyorum niye gülümsüyorsam diye...
    Biraz daha zaman geçiyor. Şimdiye kadar nefesimi tutmuşum gibi ama o boğulma hissi yok. Demek ki tutmamışım.
    İçimde bir boşluk. Eşyası azaltılan oda gibi ferahlamış sanki... Yer açılmış. "Yeni öfkelere mi?" diye düşünüp yazmaya karar veriyorum.