Bugün o
geldi Kenan. Yazmayacaktım sana. Onca yanlışlık ve yalnızlıkla baş etmeyi
neredeyse öğrenmiştim. Bütün yazdıklarımı zarflara koymuş, birbirine sıkıca
bağlayıp atmıştım bir köşeye. Ama o geldi, iştahım, uykum kaçtı. Özlemiştim
işte... Onu özlemektense seni özlemeyi tercih ettim. Etmeliydim.
Telefon ettiğinde sigaraya başladığını fark ettim. Seni
hatırlattı. Telefonda konuşurken yaktığın sigaraları. Hararetli bi şeyler
anlatırken sigaradan bi nefes çekmek için verdiğin molalardaki bekleyişlerimi.
Tatlı tatlı... Bir sonraki kelimeyle birlikte dudaklarının arasından çıktığını
bildiğim göremediğim dumanı... Seni hatırlamalıydım çünkü o salt acıydı sen
tatlı bir sızıydın ve ben acı filan istemiyordum hayatımda. Yaklaşık beş yıl
kaçmıştım şimdi mi kucaklayacaktım...
"Bu yaptığın da yetişkinlerin hayatına kendi elleriyle
eklediği zorluklardan" dedim hatırlamasını umarak. Bir konuşma geçmişti
aramızda. Çocukların içinden geldiği gibi yaşaması ve yetişkinlerin kendi
hayatlarını entrika ve acılarla bile bile zorlaştırmasıyla ilgili. Hatırlamadı.
"Ne demek istediğini anlayamadım" dedi. Güldüğünü
gördüm. Evet gördüm. Köşeli parantez gibi gerilen yanak kaslarını... Kısılan
gözlerini. Kirpiklerini. Alnında, saçlarıyla gizlediği benini gördüm. Görmesem
daha iyiydi...
"Uyuyayım mı" dedim. "Uyuyayım ve bugün
konuştuklarımızı unuttuğumuzda uyanayım. Bir tık daha kolay olan hayatlarımıza
devam edelim."
Sessizlik oldu. Sigara... "Olur" dedi "Tabii
ki." Dumanı üflemesini bekledim, kapatmadım telefonu. Seni hatırlatsın
diye bekledim. "İyi geceler"in harfleri arasında biraz duman dağıldı.
Hatırlamadım. Sen böyle yapmazdın. Sen sigara filan içmezdin Kenan...

