İçinde bir canavar taşımak hiç de kolay değil. Kaydını tutmaya başladım artık. Ne yaparsa not alıyorum. Bitirmesi için derin nefeslerle ona kadar sayıyorum. Sırtımı duvara mı yaslasam öylece sabit mi dursam derken birkaç saniye daha geçiyor ve acaba delirdim mi diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Bunu düşünürken birkaç saniye daha geçiyor. Gülümsüyorum zaman geçiveriyor diye. Sonra korkuyorum niye gülümsüyorsam diye...
Biraz daha zaman geçiyor. Şimdiye kadar nefesimi tutmuşum gibi ama o boğulma hissi yok. Demek ki tutmamışım.
İçimde bir boşluk. Eşyası azaltılan oda gibi ferahlamış sanki... Yer açılmış. "Yeni öfkelere mi?" diye düşünüp yazmaya karar veriyorum.


