Taşına
taşına bir hal olmuşum ve kedilerim hep ölmüş gibi bir hava var ortamda. Taşına
taşına bir hal oldum evet. Ve günden güne daha güneşsiz evlere. Kıbleye dönerek
tövbe ediyorum inancım gereği zira bu evden sonrası ya bahçe katı ya bodrum
olacak. Gazaptan korkarım. Neyse ki kedilerimin hepsi ölmedi. En sevdiklerim
dışında. Böyle söyleyince kalbime hançerler de saplanmadı değil.
Hadi
sadede gelelim.
Alıştım
dediğim şehirde sadece evimin sokağının başındaki markete ya da diğer yönde on
beş dakika yürüme mesafesindeki avm’ye gidiyorum. Bir de çevre zincir
marketler. Çarşamba, Perşembe, Cuma günleri. Kendileriyle bu aralar aynı il
sınırlarına girdiğim ve eskiden samimi olduğum birkaç kişi var ama onlar da
diğer arkadaşlarıyla takılıyor ve ben biraz üzülüyorum. Ama alıştım. Bok
alıştın afedersin, kıskançlıktan kuduruyorsun. Affetmem. Çünkü sosyalleşme
sorunum var ve eldekilerle idare etme niyetindeyim. Aslında yeni insanlara merhaba
derim, o kısmı kolay işin. Sonrası tırt. Ben muhabbet açamıyorum. Ortamdaki
herkese ilk kez karşılaşmış gibi defalarca kendimi tanıtma potansiyeline de sahibim.
Git merhaba de, ben şu şu birimden şu şu. Tanıştığımıza memnun olalım. Acilen işlerimizi halletmek için ortak alanı terk edelim. Ertesi gün gider yine aynı kişiye kendimi tanıtırım.
Bir
de tanışıp gereğinden fazla aynı ortamda bulunduğum insanlara malzeme vermem
olayı var. Birtakım sebeplerden mesafeli olmam gerekirken suyunu çıkartıp
kişiyi başımın üzerine leylek yuvası kurmaya hazırlıyor, yuvaya yumurtlayınca
da vay efendim…
On
beş dakika mesafedeki avm deyince de avm benimmiş gibi oldu. Avm’lerin kime ait
olduğuu bilmeyen yok değil mi?

