10/12/2022

duble tanısmalar

 


Taşına taşına bir hal olmuşum ve kedilerim hep ölmüş gibi bir hava var ortamda. Taşına taşına bir hal oldum evet. Ve günden güne daha güneşsiz evlere. Kıbleye dönerek tövbe ediyorum inancım gereği zira bu evden sonrası ya bahçe katı ya bodrum olacak. Gazaptan korkarım. Neyse ki kedilerimin hepsi ölmedi. En sevdiklerim dışında. Böyle söyleyince kalbime hançerler de saplanmadı değil.

Hadi sadede gelelim.

Alıştım dediğim şehirde sadece evimin sokağının başındaki markete ya da diğer yönde on beş dakika yürüme mesafesindeki avm’ye gidiyorum. Bir de çevre zincir marketler. Çarşamba, Perşembe, Cuma günleri. Kendileriyle bu aralar aynı il sınırlarına girdiğim ve eskiden samimi olduğum birkaç kişi var ama onlar da diğer arkadaşlarıyla takılıyor ve ben biraz üzülüyorum. Ama alıştım. Bok alıştın afedersin, kıskançlıktan kuduruyorsun. Affetmem. Çünkü sosyalleşme sorunum var ve eldekilerle idare etme niyetindeyim. Aslında yeni insanlara merhaba derim, o kısmı kolay işin. Sonrası tırt. Ben muhabbet açamıyorum. Ortamdaki herkese ilk kez karşılaşmış gibi defalarca kendimi tanıtma potansiyeline de sahibim.

Git merhaba de, ben şu şu birimden şu şu. Tanıştığımıza memnun olalım. Acilen işlerimizi halletmek için ortak alanı terk edelim. Ertesi gün gider yine aynı kişiye kendimi tanıtırım.

Bir de tanışıp gereğinden fazla aynı ortamda bulunduğum insanlara malzeme vermem olayı var. Birtakım sebeplerden mesafeli olmam gerekirken suyunu çıkartıp kişiyi başımın üzerine leylek yuvası kurmaya hazırlıyor, yuvaya yumurtlayınca da vay efendim…

On beş dakika mesafedeki avm deyince de avm benimmiş gibi oldu. Avm’lerin kime ait olduğuu bilmeyen yok değil mi?


10/08/2022

kaç dönüm bostan?

 



 

Üçüncü paragraf. Üçüncü deneme. Yazmak sanki eskisi kadar kolay değil. Yumuşak içimli Türk kahvesi ve eve dolan pırasa yemeği kokusu eşliğinde. Kahve tall boy. Pırasa tarife göre 2- 4 kişilik. Mealen sütlü Türk kahvesi ve tırt davlumbaz azizliği. Önceden elma çayı ya da ayvalı ıhlamur olurdu. Yanında kavala kurabiyesi. Kavala’dan değil Bim’den. Artık onun da tadı kaçtı. Badem oranı mikroskobik seviyede.

Hadi sadede gelelim.

Taşındım. Yeni bir şehir. Birinci kat, demir parmaklıklı 1+1. Apartman kapısı bozuk. Tahminen dokuz yıl önce yağmurlu bir günde otomata basınca o küçük dili çeken zincir kopmuş, bir daha da tamir eden olmamış. Zira komşudan alıp kopyaladığım anahtarı denerken fark ettim. Dokuz yılı ben verdim. Anlatılana göre apartman on bir yıllık. Kentsel dönüşüm varmış  da, bu ilk dönüşen binalardanmış da. İki yıl bunca kiracı ile idare etsin, sonra da bozulsun dedim. Ki zaten küf bağlamış mekanizma. Gitti paracıklar. Her ne ise. O yüzden kapı hep aralık. Gelene gidene, çalana çırpana. Ama kirası iyi. Günümüz şartlarında iyi yani. O yüzden yerleştim ya buraya. Bir de ulaşım var. Varımı yoğumu kiraya, depozitoya, emlak komisyonuna ve bir yatak ile bir koltuğa verince göze görünür bir şeyim kalmadı da, içim rahat. Yalan. Kombi kendini otobalans moduna alıp tıkırdıyormuş arada. Ne bileyim, aklımı aldı birkaç gece. Sonra nöbete kalkınca anladım mevzuyu, şükür rahat uyku uyuyabiliyorum. Yalan. Hala kapının arkasına ütü masası dayıyorum. Onu da batak Ahmet’ten aldım. Allah bilir hangi meczup kullandı dedim önce. Ama ütü masasıysa ütü yapan biridir, ütü yapıyorsa kılığına önem veren biridir, e öyleyse temizdir diye birtakım nöronsal işlemler sonucu ikinci el oluşunu kabul edebildim. Kılıfı değiştirdim tabi.

Sütlü Türk kahvesi iğrenç olmuş tövbe tövbe. Biraz daha süt ısıtıp karıştırdım ziyan etmedim. Kahveli süt daha iyi oldu.

Yarı zamanlı tam maaşlı bir iş buldum. On dönüm bostan yan gel yat Osman. Artık yazarım herhalde dedim ve geldim. İlk iki paragrafı sildim. Kahveli süt de olmadı, ziyanı ikiye katlayıp reverans ile ortamı terk ediyorum.