10/27/2015

someone like Kevin

We need to talk about Kevin filmini izlediniz mi? İzlediğimde boşluğa düşmüştüm. Anlamlandıramamıştım ben. Bir süre sonra billurlaştı bir şeyler. Açıldı. Sakinledi. Öyle bir şey oldu işte nedir bilmem. Şimdi Kevin gibi biriyle karşılaştım. Annesiyle olan ilişkisi çok tuhaf. Gözlemleme fırsatım var. Yeteri kadar gözlemlersem yazarım. Belki.
Filmi izlemediyseniz izleyin. Ezra Miller'ı görün.

Bu blogu bok götürdüğünün farkındayız değil mi...

10/25/2015

Günbatımında buzlu su

    Güneş batıyor ve ben biraz gölgede kalmış evimin içinde aydınlatma ve ısınmadan maksimum yararlanma çabasıyla sürekli eşyaların yerini değiştiriyorum. Her gün. Her gün. Her gün.
    Bazı günlerin bazı vakitlerini de birilerini özlemekle geçiriyorum. Mesela geçen haftanın son üç günü her akşamüstünü buna ayırdım. Zaman planlaması konusunda biraz övünebilirim. Neyi ne zaman yapacağımı bilirim. Şimdi mesela öyle çok özlemiyorum. Çünkü hafta sonu başka işlerim var. Market indirimleri takip etmek gibi. Çevredeki üç marketi gezdim bugün. En az üç market olmalı çünkü. Ha ne diyordum, özlemek. Aman özle özle nereye kadar canım! Hayat akıp gidiyor neticede. Ölenle ölünmüyor. İçindeki ateşi söndürmeye yetmese de dondurmak için buz gibi sular ya da buzlu sular iyi geliyor...

10/15/2015

Sulanmış Kaktüsler


Bir sürü kaktüs var. Kollarını açmış gibi duruyorlar. Bir tanesi kalbe benziyor. Birkaçının çiçeği var. Renkleri aynı değil. Kaktüsler…
Aldığım hediye beni utandırıyor. Kendimden utanıyorum. Kaç lafın arasında geçmiş benim bile unuttuğum bir tişört. Bir forma. Futbolla ilgilenmiyorum ama olsaydı ne güzel olurdu dediğimi hatırlıyorum. Unutuyorum sonra.
Günlerden dün. Yurt dışından dönecek birisi var. Önceki gece uyumamışım. Tırlatmışım azıcık. Bir şeyler hatırlamışım. Hatırladıkça hatırlamışım. Ağlamışım biraz. Birçok… Göz kapaklarımın katlandığı yer yok olana dek… Günlerden dün, sabah uyanır uyanmaz duş almış sokağa fırlamışım. Tabii ki güneş gözlüklerimin arkasında… Neredeyse yağmur yağacak, kapalı hava ama yine de ışık var. Ne yapacağımı bilmeden dolaşmışım, oturmuşum, kalkmışım, konuşmuşum kendi kendime. Akşama kadar… Akşam saat ondan sonra gitmişim birinin yanına, yemişim içmişim sıçmışım tabiri caizse… Caiz olmasa da öyle. Dağıldıkça dağılmışım.
Eve dönmeye karar verdiğimde nispeten erken bir saat. Ev sessiz. Ev boş. Yatak odama geldiğim anda kaktüslere bakıyorum. Bir sürüler. Yanlarında boş bir şişe, dipleri ıslak. Gözüme batıyorlar. Gözlerim yanıyor. Tekmelemek istiyorum, ortalık dağılacak diye vazgeçiyorum. Birisi de kalbe benziyor zaten.
Sadece uyumak istiyorum.

Yatağımın üzerinde bir forma. Sahte. Giyer miyim diye düşünüyorum. Ama sahte. Kendimden utanıyorum. Düşünmem gereken kimin bıraktığıyken yaptığım ilk şey etiketine bakmak oluyor. Sahte. Aman diyorum evde giyerim ne olacak. Utancımdan ölmek istiyorum. Kaç saat öyle durduğunu düşünüyorum. 

10/02/2015

Nefes ve teşekkür


Bugün eski yazıları okudum çocuklar... Beni ilk takip edenlere, ilk yorum yapanlara ve son zamanlarda yazıların fazlaca aralıklı gelmesine rağmen gelen yeni takipçilere teşekkür edecektim. Duygusal bir kapanış yapacaktım ama…
İçine sıçtım duygusal halimin ve şu an çekirdek çitlemek, Supernatural, tılsımgaçlar, zihinsel iletişim, ellerin senkronize hareketlerinin sebepleri gibi şeyler üzerine derin(!) muhabbetler eşliğinde yazıyorum. Çay da var. Soğuk. Soğudu…
Tüm sosyal medyayı turlayıp gelip soluğu burada alıyorum işte. Başka bir deyişle en iyi nefes aldığım yer burası gibi geliyor.
Sizi seviyorum çocuklar.

Hoşça kalın.

Bir de tespit ekleyeyim: Blog başlıklarımı çoğunlukla "ve" bağlacı kullanarak oluşturmuşum.
Şimdi hoşça kalabilirsiniz.