teşekkür etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
teşekkür etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10/02/2015

Nefes ve teşekkür


Bugün eski yazıları okudum çocuklar... Beni ilk takip edenlere, ilk yorum yapanlara ve son zamanlarda yazıların fazlaca aralıklı gelmesine rağmen gelen yeni takipçilere teşekkür edecektim. Duygusal bir kapanış yapacaktım ama…
İçine sıçtım duygusal halimin ve şu an çekirdek çitlemek, Supernatural, tılsımgaçlar, zihinsel iletişim, ellerin senkronize hareketlerinin sebepleri gibi şeyler üzerine derin(!) muhabbetler eşliğinde yazıyorum. Çay da var. Soğuk. Soğudu…
Tüm sosyal medyayı turlayıp gelip soluğu burada alıyorum işte. Başka bir deyişle en iyi nefes aldığım yer burası gibi geliyor.
Sizi seviyorum çocuklar.

Hoşça kalın.

Bir de tespit ekleyeyim: Blog başlıklarımı çoğunlukla "ve" bağlacı kullanarak oluşturmuşum.
Şimdi hoşça kalabilirsiniz.

5/30/2014

Pardon, çok tatlısınız da...

Evet, evet siz! Tam da bu yazıyı okuyan kişi olarak siz! Hatta sen, sen ve sen ve sen bir de sen…
Şu sıralar garip bir ruh halinde olmama rağmen beni mutlu eden, orada olduğunu bildiğim güzel insanlar. Siz de çok tatlısınız!
Hala beni fark etmemiş olanlar, siz de çok tatlısınız!

Blog açmadan önce bazılarınızın gizli hayranıydım. Belkim orda burda itiraf falan etmiş olabilirim. Hiç beklemezken beni okuduğunuzu fark ettim. Öyle bir sevindim ki anlatamam. Yani. Aslında belki de ego tatmini gibi gözüküyordur. Belki de gerçekten öyledir ama bilin istedim ülen!
Tabii bunu yazmak uzun zamandır aklımdaydı ama bazı şeyler beni tetikledi diyelim. Aldım gazı gidiyorum. Ehhehe…
Burda çok neşeliymiş gibi yazıyorum falan ama bilgisayar başında bir şeyler hazırlamaktan götüm sandalyeye yapıştı resmen! Zavallı… Bugün altı saat kütüphanede oksijensiz kalmak pahasına grup arkadaşlarımla ödev hazırladık. Bu sırada saçma sapan sebeplerden gülmeler kıkırdamalar ve kımıldamalar başladı tabii. Sıkıntılı kıpraşmalar sonucunda karşımızda oturan bayların ayaklarını öyle çok dürtükledik ki zavallılar bağdaş kurup oturacaktı neredeyse. Lavabo, ve abur cubur ihtiyacından dolayı da yanımızdakileri zırt pırt yerinden kaldırdık. Sonra da utanmadan yemeğe çıkıp bilgisayarlarımızı emanet ettik. Eleman öyle bir sinirlenmiş ki “Bakar oluruz, bakar oluruz” derken suratını kapatıp yüzümüze bile bakmadı. Sonra eve dönerken ne mi oldu? Hı çok merak ettiniz değil mi? Bir elimde bilgisayar çantası diğer elimde savrulan kol çantamla yanımdan geçip giden otobüsün peşinden koştum. Ne gerek vardı bunu söylememe? Neşeliyim ya saçmalıyorum hoş görün. Eee bu yukarıda neşeliymiş gibi yazıyorum falan demişti orda neşeli değildi burda neşeli olur mu öyle şey? Oluyormuş.

Öyle bir daha düşünmeden, ikinci kez okumadan yazdım gitti...

Özetle sizi sevdiğimi söylemeye geldim. Hepinize teşekkür ediyorum. Bu kadar.

Kısa süre içinde daha güzel döneceğim…