Bir gün
sizin evde oturuyoruz. Salonda. Akşamüstü. Camın yanındaki ikili koltukta. Mis
gibi balkon varken ne işimiz varsa içeride…
Ben
anlatıyorum hararetli hararetli. Psikolojik tahliller, yorumlamalar. Annen çay
getiriyor. Bana fincanda. Seninkinin şekeri atılmış, karıştırılmış. Her şeyiyle
hazır. Hani Gizem eşinden ayrılmıştı da eşinin değişik bir insan olduğunu filan
konuşuyorduk hep. Ruh hastası diyemiyorduk da kibarca üstesinden gelemediği sorunları
var diyorduk. Sonra tekrar bir araya gelme kararı almışlardı. İşte o adamı
anlatıyorum. Bir yudum alıyorsun çayından. Bazı davranışlarının altındaki
sebepleri bildiğimi, bunların davranışı kabul edilebilir kılmadığını ama
anlayabildiğimi, bazen onunla benzer düşündüğümü ve bazı durumlarda benim de o
adam gibi tepkiler verebildiğimi. Hala bardağın içinde olan kaşığı bir iki kez daha
çeviriyorsun. Sanki homojen dağılmamış gibi şeker. Bilerek ve isteyerek bazı
hatalara düştüğünü söylüyorum, kendi içindeki adalet sistemine uygun olmadıkça
bir şeyleri kabul etmeyişini, edemeyişini filan…
Derken son
yudum ve aklına bir şey geliyor senin. Akıl okuyamam tabi ama göz okurum.
Anlıyorum.
İçimden beşe
kadar saymadan yavaşça ayağa kalkıyorsun. Altı.
Sanki gidip
de buzdolabından bir zeytin alacak gibisin. Yedi.
Ben koltuğun
karşısındaki konsolun aynasında gördüğüm yansımaya anlatıyorum. Ne alaka şimdi
zeytin? Sekiz.
Koridordan
geçip elini yıkamaya gidiyorsun. Dokuz.
“Hadi gel
balkona çıkalım. Hava güzel.” diyorsun yanımdan geçerken. Tam kurulamadığın elinle yüzüme dokunuyorsun.
On.
