11/17/2015

market tanışıklığı 2


Tabii ki git demedim. Çay vardı. Yeşilçay.
Gel mutfağa.
Çay iyice acılaşmasındı. Hem o da sakinleşsindi biraz. Zaten dinleyecektim.
En sevdiğim fincanı doldurup kıza verdim. Elleri güzeldi, fincan da ödülü. Kendime de bir çay alıp karşısına oturdum. Birkaç saniyeliğine yüzümü inceleyip sözlerine devam etti:
Dün pijamalarla saatlerce yapış yapış aşklı bi dizi izledim. Dörde kadar. Sonra ona kadar uyuyup uyanır uyanmaz Behzat Ç. replikleri okudum. Sonra aklıma şey geldi. Annem. Tasarımcı olmak istemiştim. Sonra da ressam… Saçımı maviye boyatmak istemiştim. Olacak şeyleri iste demişti. Norveç’e gitme hayali kurarken de öyle söyledi. Hayalim bile olacak şey değildi. Olacak şey neydi bilmiyorum. Acaba şey mi? Evlenip toki evinde oturmak. Güzel ve düz bi hayal di mi? Hayal bile değil. Gencim ben Allah aşkına ne evi ne oturması? Böyle diye diye çürütecek ruhumu. Bi lafımı da ciddiye almadı şimdiye kadar. Kimseye diyemiyorum.
Sonra şey var, bi çocuk. Hayatındaki önemli üç şeyden ikincisi benmişim. Birincisi ailesi, üçüncüsü bilgisayarı. O da benim için önemli aslında. Nedenini pek bilemiyorum. Bazı konularda çok iyi anlıyor beni. Bazen saatlerce anlamsız muhabbetler edip deli gibi eğleniyoruz. Sonra da mantıklı bi noktaya varıyoruz. Nasıl olduğunu tartışırken uykumuz geliyor. Ama ne zaman bi kız arkadaşı olsa kavanozda yaşar gibi oluyor. Hayatındaki önemli üç şeyin ikisi devre dışı kalıyor. Ben ve bilgisayar. Sonra ayrılınca yine bana geliyor bi süre yara sarıyoruz sonra da bilgisayara gidiyor. Ben neyim ya hu?
Çaylar bitmişti. Fincanın dibinde kalanı parmak uçlarına döktü. Pembe parmak uçlarına.
İsmin neydi pijamalı?
T.
Kahvaltı yaptın mı?
Yok hemen buraya geldim.
Çaydan önce deseydin keşke. Bir tost yapayım mı?
Fincanı tezgaha bırakırken gözlerimin ellerine takıldığını fark etmemesini ümit ettim.

11/16/2015

market tanışıklığı


Marketten eve kadar beraber yürüyünce aynı sitede oturduğumuzu öğrendiğimiz bi kız vardı. Birbirimize evlerimizi gösterip bi daha hiç görüşmemiştik. Düne kadar. Kapıyı açtığımda sağa sola bakınıyordu. Neyi aradığı belli olmayan gözleri bende takılınca Merhaba dedi. Ben selam veremeden daldı eve.

Başladı konuşmaya:
Aslında böyle değilim ama yalnızlıktan işte. Buraya taşınınca hiç arkadaş edinemedim. Yani vardı bi sürü arkadaşım ama geride kaldılar. Klişe ama insan ağlayacak omuz arıyor. Bir şeyleri anlatırken karşısında bir yüz görmek istiyor. Telefonda anlatıp da acaba ne işle uğraşıyor da dinlemiyor beni diye düşünmek istemiyor. Kusura bakma. Böyle yapmasaydım iki saat formalite konuşmaktan öteye gidemezdim. Hani olur ya, nerelisin, annen kim baban kim, yaşın kaç gibi… Ama başka şeyler anlatmak istiyorum ben. Şimdi söyle gideyim mi? Çok anlatmak istiyorum ama git dersen giderim.

Tavşan baskılı çoraplarına takılmıştı gözlerim.

Hı dedi. Gideyim mi?

11/01/2015

someone like Kevin 2

    Kevin gibi olduğunu düşündüğüm kişi öyle değilmiş. Yani aslında sadece "gibi"ymiş. Hala tuhaf birisi olduğunu düşünüyorum. Bazen yanından geçerken tüylerim diken diken olabiliyor. Bazen günaydınlaşıyoruz ve saçma sapan bir gülümsemesi olduğunu düşünüyorum. O sırada bir anda gözlerim başka bir yere bakıp geri dönüyor ona ve puff! Gülümseme filan yok. Ama annesiyle iyi gibi. Normal gibi. Sıradan bir ergen gibi. Yine de...
    Neyse onu boş verelim. Biraz boş verelim. Bu boş verme işini daha sık yapsak daha iyi hisseder miyiz? Yoksa neden boş verdiğimiz konusunda yakınıp hayatı daha zehirli bir hale mi getiririz? Meh...