Kevin gibi olduğunu düşündüğüm kişi öyle değilmiş. Yani aslında sadece "gibi"ymiş. Hala tuhaf birisi olduğunu düşünüyorum. Bazen yanından geçerken tüylerim diken diken olabiliyor. Bazen günaydınlaşıyoruz ve saçma sapan bir gülümsemesi olduğunu düşünüyorum. O sırada bir anda gözlerim başka bir yere bakıp geri dönüyor ona ve puff! Gülümseme filan yok. Ama annesiyle iyi gibi. Normal gibi. Sıradan bir ergen gibi. Yine de...
Neyse onu boş verelim. Biraz boş verelim. Bu boş verme işini daha sık yapsak daha iyi hisseder miyiz? Yoksa neden boş verdiğimiz konusunda yakınıp hayatı daha zehirli bir hale mi getiririz? Meh...

