Eski yılın son
gününe veda edip yeni yılın ilk günüyle buluşurken her sıradan program ve
dizinin içine noel baba, çam ağacı ve birkaç ünlü serpiştirilmiş bir bölümünü
izledik. Aynı zamanda biraz da anime… Beynimizi karman çorman ettik. Ondan
geriye saydık. Aslında bunu yapan biz değildik. Evin biraz aşağısındaki kafede
yeni yıl kutlayanlara teşekkür ediyoruz, bizim için saydılar. Bizim için Fatih
Ürek şarkıları söylediler filan. Ben de mandalina yedim. Biraz da yaptığım cevizli
kekten…
Biz, kalabalık
ama yalnızdık. Halbuki yalnız kalmamak için toplamıştım herkesi.
Eski yeni
yıllar gibi olmadı. Aslında yıllar hiç yeni olmuyormuş da çocukken reklamlara,
etraftaki ışıklara kanıyormuşuz. O zaman küçüğüz tabi, süsleri püsleri kocaman
görüyor minik gözlerimiz. Bir de alışmamış bünye, her yeni yılda yeni bir şey
keşfediyor…
Gelin
çocukluğumuzu hep beraber özleyelim. Sadece yeni yılları değil başka şeyleri
de. Nasılsa değişen bir şey yok.
