3/14/2015

Diyalog

   Telefondaki seste bir gülümseme hissediliyordu.
   -Sen haklıydın...
   -Beni tanıyorsun. Aklımdan geçenleri de biliyorsun değil mi? Susmak istiyorum çünkü. 
   -Tahmin edebiliyorum. Mesela seni birazcık tanıyorsam sessizce gidebilecek ya da sessizce devam edebilecek birisi değilsin. Beni bırakıp gidebilecek birisi hiç değilsin.
   -Ben de seni tanıyorsam özgüveni o kadar yüksek birisi değilsin.
   -Belki... Neyse. Şu anda planın benimle görüşene kadar sessiz kalmak. Buluşma anına saklıyorsun tüm öfkeni. Ağzına geleni saymayı düşünüyorsun. Belki çocukça ama dövebilirim bile diyorsun içinden. An itibariyle vazgeçtin bu fikirden. Güç dengesini daha doğrusu dengesizliğini düşündün. Engel olursam daha çok sinirlenir, hırsını alamazsın. Bir sürü soru sorup biraz da sövmenin kafana yattığı an şu andır. Belki boşluğuna getirir bir tokat yapıştırırım diyorsun. Bir ihtimal... Bunu hakettim değil mi?
   Şu an boşta kaldın. Karşılaşma anı gözünde canlandı. Şimdi de son görüşmemiz. D'nin evindeki... Yağmur, şarkı. "This might be the last time..." diye sözleri olan. Kafanı toplayıp şu ana döndün. Dönemedin. İleri gittin azıcık. Karşılaşma anı... Kafana dank etti. Her zaman yaptığım gibi kollarımı açarsam... Yapmasa keşke diye düşünüyorsun. Ama üzgünüm yapacağım. Çünkü özledim ve bencilim. Keşke bu kadar duygusala bağlamasan... Ağlayacaksın biliyorum. Sövsen de sarılsan da tek kelime etmesen de ağlayacaksın.
   Bak ne diyeceğim... Yalnız öyle hemen celallenmek yok. Beraber diyorum, ne iyi gideriz. Şşşt! Kime diyorum? Tamam tamam. Şaka! Şaka dedim... Son söylediklerim yani. Tahminlerimin çoğu doğru çıktı değil mi? Heey!
   -Ben seni sonra ararım...

3/12/2015

içses VS dışses FIGHT!

Yazıp yazıp sil şimdi. Bir şeylerden kaçmaya, kendini yorup unutmaya git. Gezenti desinler. Elbet birileri görüyor ya hani. Senin aklın gezenti. Yerinde yok. O yüzden siliyorsun ya... Sonra biraz daha yalnız kal. Depresif takıl. Hep mi gökkuşağı sıçıcan. Ay afedersin. Senin edepli tarafın söylemez böyle. Süperegon uyarır. Ama burada hep idler hakimiyette canım... Diyorum ki şu mektup. Kurabiyeli murabiyeli. Artık çıkar ortaya onu.
Ne kadar istersen o kadar yemek ye. Tabağını dolduranları da artıklarınla boğuver. Çünkü şişko denmeyeceği gibi insanlara ve balık etli ve öyle şeylerle kandırılmayacağı gibi... Yüz gramla doyabilen ya da bir kamyon yese de kilo almayan insanlara da zayıfsın sen nerene yiyorsun, yesen belli olurdu bikbik etme. Deli kuvveti vardır onlarda. Sıkıverirler boğazını oracıkta. Ya da senin kompleksini görür sen de azıcık tutuver boğazını der. Damarına basma işte. Sıçar ağzına. Bakmaz yüzüne. Yapma sen ya ne gerek var. İnsanlıktan çıkarma zayıfı da. Hem ne gerek var gramaja göre insan sınıflamaya...
Bi gün "emaaağn sen yesen belli olur"  dediğin kişinin ciddi bi hastalığı çıkar, üzülürsün ağzından çıkanlara. Üzül de bence zaten.
Gutnayt içses. Gutnayt dışses.



3/02/2015

Bambu ve kedi üzerine

Taslaklar birikmiş şuralarda. Son kullanma tarihleri geçti geçecek.
Neyse boş ver şimdi onları. Diyorum ki kaçsan birazcık.
Nereye? Daha çok tanıdık suratın olduğu o kalabalık şehre mi? Aptal mısın sen?
Aptal değilim ama… Aması yok işte kaçamam. Kendimden kaçamam.
Bazen sabır sınırımın sonunda olduğumu hissedip birazcık daha sabredeyim diyorum. Bazen de küçücük şeylere sövüveriyorum. “Sövüveriyorum” deyince ne tatlı gözüktü değil mi? Kelimeler böyle güzel işte. Çünkü büyük olaylarda konuşursam ortalığı birbirine katarım biliyorum.
Bunları neden anlatıyorsun şimdi?
Bugünü sevmediğim sözcüklerden birini kullanma günü ilan ediyorum: “Bilmiyorum.”
Birisi bana kedi almazsa ölecekmiş gibi hissediyorum. Aslında ölmenin nasıl bir his olduğunu bilmiyorum. Yani hissettiğimi sandığım şey bu olamaz.
Trafik ışıkları göz kırpan kırmızı halini almadıkça gelemiyorum buralara.
Kendimden kaçamıyordum ya. Hani her şey insanın aklında, kalbinde, içinde bir yerde bitiyor ya. Öyle denir ya hani. Diyorum ki şöyle aklıma bir kulübe inşa etsem. Eşyalarım bambudan olsa. Etraf da hep yeşil olsa. Biraz da güneş olsa. Ben kendimi bitki zannederim çoğu zaman çünkü. Bitkiler de güneşsiz yaşayamazlar. En çok su içsem orda. Belki de bitki çayı filan. Kitabım olsa bi tane ama tatlı bi kitap, incecik ama dolu dolu... Müzik istemiyorum. Dinleyecek daha güzel şeyler olacaktır elbet. Yaprak sesi mesela.
…
Daha fazla dayanamayacağım.

Artık bana kedi alın.

Kuroshitsuji- Sebastian