kaçış etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kaçış etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

5/11/2015

Domateslere kafayı takmış olabilirim.

Ders çalışmam gerekiyor. Hayatımı değiştireceğine inandırıldığım bir sınav için. Uzun zamandır da eğitim hayatım boyunca çalışmadığım kadar çalışıyorum. Düşünmeden. Tam da beklendiği gibi. Birilerinin çocukları oluyor, birileri kutlama yapıyor, kar yağıyor, çiçekler açıyor, insanlar değişiyor, taşınıyorum, taşındığım yere uyum sağlıyorum, tatile gidiyorum falan filan... Sürekli çalışıyorum. Ne değişecek bilmiyorum. Resmen inekliyorum çünkü. Hayata ara vermiyorum. Yine her türlü faaliyetim var. Sadece "Neden çalışıyorum?" sorusunu sormamaya dikkat ediyorum. Yoksa afallıyorum. Domatesler filan geliyor aklıma. Bahçe domatesleri, su sesi, çiçek kokuları ve çekirgeler. Çadır ya da kulübe. Uzaklar... Sonra kovalıyorum nedense bunları.

Çalışmaya devam ediyorum.
Kalemimin ucunun ne kadar yumuşak olduğunu fark ediyorum. Bir ağız çiziveriyorum, üzerine bir burun, çalıştıklarım sanki kulaklarımdan çıkıp başımın üstünde silinip gidiyor. İki de göz çiziyorum. Gölgelendirmeler yapıyorum. Zihnim bomboş kalıyor... Ben daha önce ne yapıyordum diye düşünmeden edemiyorum. Sanırım uzun zamandır yanlış bir iş yapıyorum diyorum. Sonra yazıyorum bunları. İşte böyle.
Şimdi çalışmaya devam etmem gerek.
Tünaydınlar.


4/15/2015

Kediler ve çiçekler

Yeni bir yer buldum. Sokakta çocuklar yakartop oynuyor. Bozuk paralarını birleştirip paylaşılabilir abur cuburlar alıyorlar bakkaldan. Maksat çeşit bol olsun hepsinden tadılsın. Bakkal var. Hatta bakkaliye. Sokağın başında bir teyze var. Tek katlı evi. Camlara kağıtlar yapıştırmış. Kitap isimleri yazıyor. Kimse bilmiyor onların kitap olduğunu. Kadını deli sanıyorlar. Halbuki kadın gün aydınlanırken dışarı çıkıp köşebaşlarına kuş yemi koyuyor. Sokağın kedilerini de evinin arka bahçesinde besliyor. Çok kedi var burada. Nostaljik demir parmaklıklı pencereler var birinci katlarda. Birinci kat dediysem giriş kat. Sokakla bir işte... Çiçekler var camların önünde. Rengarenk çiçekler.
Şimdi diyorum burada çiçekli bir evde kalsam. Payıma düşen kediyi alsam... Ne güzel olur. 


3/02/2015

Bambu ve kedi üzerine

Taslaklar birikmiş şuralarda. Son kullanma tarihleri geçti geçecek.
Neyse boş ver şimdi onları. Diyorum ki kaçsan birazcık.
Nereye? Daha çok tanıdık suratın olduğu o kalabalık şehre mi? Aptal mısın sen?
Aptal değilim ama… Aması yok işte kaçamam. Kendimden kaçamam.
Bazen sabır sınırımın sonunda olduğumu hissedip birazcık daha sabredeyim diyorum. Bazen de küçücük şeylere sövüveriyorum. “Sövüveriyorum” deyince ne tatlı gözüktü değil mi? Kelimeler böyle güzel işte. Çünkü büyük olaylarda konuşursam ortalığı birbirine katarım biliyorum.
Bunları neden anlatıyorsun şimdi?
Bugünü sevmediğim sözcüklerden birini kullanma günü ilan ediyorum: “Bilmiyorum.”
Birisi bana kedi almazsa ölecekmiş gibi hissediyorum. Aslında ölmenin nasıl bir his olduğunu bilmiyorum. Yani hissettiğimi sandığım şey bu olamaz.
Trafik ışıkları göz kırpan kırmızı halini almadıkça gelemiyorum buralara.
Kendimden kaçamıyordum ya. Hani her şey insanın aklında, kalbinde, içinde bir yerde bitiyor ya. Öyle denir ya hani. Diyorum ki şöyle aklıma bir kulübe inşa etsem. Eşyalarım bambudan olsa. Etraf da hep yeşil olsa. Biraz da güneş olsa. Ben kendimi bitki zannederim çoğu zaman çünkü. Bitkiler de güneşsiz yaşayamazlar. En çok su içsem orda. Belki de bitki çayı filan. Kitabım olsa bi tane ama tatlı bi kitap, incecik ama dolu dolu... Müzik istemiyorum. Dinleyecek daha güzel şeyler olacaktır elbet. Yaprak sesi mesela.
…
Daha fazla dayanamayacağım.

Artık bana kedi alın.

Kuroshitsuji- Sebastian

5/05/2014

runaway 2

“Sana demiştim tavla atan, okey oynayan amcaların arasında oturmayacağımı. Hoşça kal!”
Masaya oturmadan etrafına bakıp hızla mekanın kapısına yöneldi.
Bunları söylerken bile iç savaşı devam ediyordu. Onu tanıyordum. Aklından geçenleri okuyabiliyordum: Hiç de hoş kalmayacaktım. Gitmemeliydi beni böylece bırakıp. Yanımda olabilecek tek kişi de o değildi; hatta kimsem olmasa kardeşim vardı. Babam bu kadar hastayken yanımda olursa ondan başka beklentilerim de olabilirdi. Hele bir de kaybedersem babamı, ona tutunacaktım.
Benim sıradan bir fabrika çalışanı olduğumu, yanına yakışmadığımı, ellerimin çirkin olduğunu söyler dururdu. Şimdiye kadar bunları yüzlerce kez duymuştum. Yüzlerce kez duyacak kadar görüştük…
Şimdiye kadar ne zaman arasam önce sayar söver sonra da hayatımın nasıl gittiğini, ailemin nasıl olduğunu öğrenmek için sorular sorardı. Belli etmemeye çalışır, endişelenirdi. Çünkü ben hayatı pek de umursamayan, hala ergenlikten çıkamamış, araba ve kızlarla kafayı bozmuş bir aptaldım. Benimle ilgili bir sorunu vardı. Hala var… Seviyor mu sevmiyor mu? Her an değişebiliyor bu ama önemsiyor. Biliyorum.
Masanın üzerine biraz para bırakıp arkasından koştum. Zaten yavaş gidiyordu. Beni bekliyordu biliyordum. Sessizce yanında yürüdüm bir süre.
“Sana ne demiştim!”
“Ne demiştin?”
“Aptal! Böyle yerlerden hoşlanmadığımı söylemiştim!”
“Ne yapalım peki? Nerde oturalım?”
“Hiçbir yerde!”
“Yürüyelim. O da olur…”
“Kıkırdama karı gibi!”
Biliyordum bunu seviyordu. Gülüşümü seviyordu. Görsel olarak değil belki ama kendi tabiriyle karı gibi kıkırdamamı… Sessizlik oldu bir süre. Bir şeyler diyeceğinden emindim ve düşündüğüm gibi tutamadı kendini.
“Baban nasıl oldu?”
“Kötü.”
“Sen…”
“Kötü.”
“Ne diyebilirim ki…”
“Bilmem. Burda olman yeter sanırım.”
“Burda değilim. Gidiyorum.”
***

Yine onu kalabalığın ortasında bıraktım. Dört yıl öncesinde yaptığım gibi. Belki de bilerek aynı noktaya getirdim bilmiyorum. Bu kez bir taksiye atladım ama. Arkamdan gelemeyeceğinden emin olmak istemiştim.
Ben bu şehre bunun için gelmedim ki! Aradan da çıkartabilirdim, evet, ama böyle olmamalıydı. Bu durumdaki bir adama birisi yardım etmeliydi. Ben yapamazdım. Nedenini bilmiyorum ama yapamazdım… Ona haksızlık ederdim. Yanında olmaya çalışsam da ikiyüzlü olurdum. Bu yüzden yapmamalıydım da.
Her neyse…
Beklediğim gibi oldu zaten. Gelmedi.
***

Taksiye binip uzaklaştı ama daha fazla arkasından gitmeyeceğimi de biliyordu. Ben de ısrarcı olmadım. Yapımda yoktu.  Kilometrelerce uzaklaşsa kaç yazar? Ne zaman ihtiyacım olsa benimle olacağını biliyorum. Onun hep bir açık kapısı vardı. Benim için… İyi ki var.


5/01/2014

runaway 1

*Bi kiz gordum, yagmurda islanmisti. Cok islanmisti. Saclarini tariyordu aglaya aglaya. Renkli gozluydu ama yesil mi mavi mi bilemedim.
*Yaslilarin yanina gittim. Sohbetlerini dinledim, onlara acik limonlu cay yaptim, potibor biskuvi ikram ettim. En sevdikleri... Cok tatliydilar . Onlara bakarken gulumsedigimi fark ettim.
*Gokyuzunu izledim. Bulutlu, yagmurlu, gunesli... Gercekten kocaman bir gokyuzu gordum. Oyle binalarin arasina sikismamisti. Buz gibi cimlerin uzerine uzanip oylece izledim. Biraz usudum ama olsundu. Gokyuzu biriktirmem gerekiyordu.
*Karahindiba buldum. Yagmur yaginca bulamayacagim diye korkmustum ama buldum.