Ders çalışmam gerekiyor. Hayatımı değiştireceğine inandırıldığım
bir sınav için. Uzun zamandır da eğitim hayatım boyunca çalışmadığım kadar
çalışıyorum. Düşünmeden. Tam da beklendiği gibi. Birilerinin çocukları oluyor,
birileri kutlama yapıyor, kar yağıyor, çiçekler açıyor, insanlar değişiyor,
taşınıyorum, taşındığım yere uyum sağlıyorum, tatile gidiyorum falan filan...
Sürekli çalışıyorum. Ne değişecek bilmiyorum. Resmen inekliyorum çünkü. Hayata
ara vermiyorum. Yine her türlü faaliyetim var. Sadece "Neden
çalışıyorum?" sorusunu sormamaya dikkat ediyorum. Yoksa afallıyorum.
Domatesler filan geliyor aklıma. Bahçe domatesleri, su sesi, çiçek kokuları ve
çekirgeler. Çadır ya da kulübe. Uzaklar... Sonra kovalıyorum nedense bunları.
Çalışmaya devam ediyorum.
Kalemimin ucunun ne kadar yumuşak
olduğunu fark ediyorum. Bir ağız çiziveriyorum, üzerine bir burun,
çalıştıklarım sanki kulaklarımdan çıkıp başımın üstünde silinip gidiyor. İki de
göz çiziyorum. Gölgelendirmeler yapıyorum. Zihnim bomboş kalıyor... Ben daha
önce ne yapıyordum diye düşünmeden edemiyorum. Sanırım uzun zamandır yanlış bir
iş yapıyorum diyorum. Sonra yazıyorum bunları. İşte böyle.
Şimdi çalışmaya devam etmem gerek.
Tünaydınlar.
