12/30/2014

Sevgili çocuklar ve zihnimde uçuşanlar

Dün öfke doluydum. Bugünse biraz kırık.
Çocukları yerine televizyonu seçen anne babalara diyecek çok sözüm vardı. Kravatlı adamların sözünü kesmesin diye çocuklarını susturanlara, çocuklarının kalbi yerine cebini dolduranlara. Hatta biraz da küfrüm… Şimdi sadece bahsedip geçiyorum. Onların televizyon izleyerek dünyayı kurtaramadıkları gibi ben de çocuklarını kurtaramıyorum neticede…
Başkasının penceresinden bir yazı yazmıştım. O yazıdan sonra daha iyi anladım öyle insanları. Bazı insanlar kafasında karman çorman olmuş şeyleri yazıya dökünce mantık çerçevesine sığdırabiliyor işte.
Birisini yüzüstü bırakmış gibi hissediyorum. Aslında onun aradığı buydu diye düşünmüyor da değilim. Geri dönüp aramızda geçenlere baktığımda veda edenin o olduğunu görebiliyorum. Ben sadece yorulduğumu, bunca yıl elimden geleni yaptığımı, bir işe yaramadığını ve hatta o son anki konuşmada bile boşa gittiğimi düşündüğümü söyledim. “Ben sadece…” diye başlayınca savunmaya geçmişim gibi gözüküyor değil mi? Belki de kendimi aklamaya çalışıyorumdur. Ben kendimle anlaşamadıkça doğru olanı kimse bilemeyecek.

Neden böyle bir yazı yazdığımı ben de bilmiyorum. Dedim ya bazı insanların arası yazılmış olan kelimelerle iyi. Zihinde uçuşanlar bize göre değil…

12/26/2014

Değiş Tokuşlu Etkinlik!

Blog sahibi olmadan sizleri okurken paylaşmalı etkinlikler çok hoşuma giderdi. İnsanları mutlu etmeli etkinlikler… Şimdi de sevgili Masal Yıldızı’nın böyle bir etkinlik yaptığını gördüm ve hemencecik katıldım. Siz de gelsenizeeee!
*bakuman

12/25/2014

Başkasının Penceresinden

Bu yazıdan pek de hoşlanmayabilirsiniz. Okumayabilirsiniz. Filan…
Biliyor musun, “Hayat devam ediyor” sözü hiç bu kadar anlamlı olamazdı. Ağladım. Saatlerce... Nefesim kesilene dek ağladım. Sevdiğim bir insanı kaybetmiştim çünkü. Sonsuza dek… Aslında kaybedeli çok olmuştu ama bir umut işte geri dönüp bakar mı diyordum. Düştüğüm bu çukurda birileri bana yardım etsin diye yalvarıp duruyordum. Çünkü yalnız yapamazdım. Başaramazdım. Hayatım boyunca başaramadığım gibi… Yakarışlarıma cevap veren tek kişi oydu bir zamanlar. Çünkü öncekiler vazgeçmişti ve sonrakiler yaklaşmıyordu bile. İyi değildim ve bir şekilde beni desteklemeye çalıştı. Gerek güçlenmem için yalanlar söyleyerek gerekse gerçeği yüzüme vurup kendime gelmemi umut ederek. Olmadı. Ben adam olmadım. Beni o adam etmeyecekti ne de olsa. Ben bildiğini okuyan birisiydim. Kendi doğrularım vardı. Hala var…
Aslında ben yanlış yere yalvarıyordum. Neticede o da bir insandı ve herhangi bir insanın sahip olabileceği sabır ve güce sahipti. Benim gibi. Ben Allah’a yalvarır gibi ona yalvardım. Aslında Allah’ı daha çok sevmek istiyordum ama bile bile göz göre göre bir insana yalvarıyordum. Herkese söyler gibiydim sıkıntımı ama tek beklentim onun yıllar boyu yapıp durduğu gibi “Her şey yoluna girecek” demesiydi. Yıllar boyu olmadığı gibi hiçbir şey yolunda değildi ve bunun tek kaynağı bendim. Zayıf ve aptal olduğuma inanmış olmamdı. Hala öyle olduğumu düşünüyorum ve Allah’a inanıyor olmasam kendim gibi işe yaramaz ve aptal birini dünya üzerinden silerdim. Şimdiyse sadece ölümü bekliyorum. Çünkü kendimi öldürecek kadar cesur değilim. Hem kim bilir belki bir cennet umudum olabilir.
Neyse… Vazgeçtiğini net bir şekilde söylediğinde onun canını yakmak istedim. Bencilceydi ama kendi acımdan başkalarını görecek durumda değildim. Ne demekti beni bırakmak. Beni en iyi anlayan insandı. Tutkularımı, zayıflıklarımı, aşklarımı, umutsuzluğumu… Nasıl bırakırdı?! Elimden geleni yaptım onu üzmek için. Üzülmemiş gibiydi. Duvar gibi… Duygularını söküp attığını bile düşünebilirdim. Düşündüm. Her şeyin sebebinin ben olduğumu söyledim yıllar boyu değişemeyen zavallı bendim. O bir şekilde işleri yoluna koymuştu. Etrafımdaki herkes gibi... Herkesin hayatı güzeldi. Yaşıyorlardı ve bir şekilde ileriye gidiyorlardı. Bense duruyordum. Başladığım yerde durmuş ölmeyi bekliyordum ama hayat nasıl oluyorsa devam ediyordu…


12/18/2014

Uzun aradan sonra bir mim

Aylar sonra bir mim yapıyorum galiba. Bilirsin’ciğim mimlemiş.
Şöyle bir şey:

1)Türkiye içinde bir yarışmaya katılman zorunlu olsa hangi yarışmaya katılırdın?
Bilmem ki çok tv izlemiyorum ama Aileler Yarışıyor gibi bir şey vardı. Hala var mı? Ona katılabilirim. Nostaljik geliyor da.

2)Dünya kütüphanesindesin ve sadece bir tane okuma hakkın var. Sonra tüm kütüphane yanacak ve başka kitaplara ulaşman 5 yılı bulacak. Hangi kitabı kurtarırsın?
Saatleri Ayarlama Enstitüsü. Okumadım, merak ediyorum ama şu sıralar kafam müsait değil. Odaklanamıyorum. Madem bi daha okuyamayacağım, onu okuyayım sonra kafamın saçma kalabalığına geri dönerim.

3)Büyük ikramiye sana çıktı.Ne yaptın seeeeeeeeeeen!?
Para bozar insanı. Dokunmadan bağışlarım herhalde.



4)Sevgiline yaptığın en büyük jest nedir peki ya annene olan en büyük jest!?
Nasıl da düşündürdü bu soru beni. Ulen ben kimseye jest yapmamış mıyım?!
Jest yapılan taraf bendim herhalde…
Anneme… Temizlik. Bir evin tamamını temizlemek bir anneye yapılacak en büyük jesttir bence.

5)Sence en kötü hastalık ne?Ne olmaktan korkarsın!!!!
Yatalak olmak... Hep derler ya yatan için de bakan için de zor diye. Kesinlikle katılıyorum.

6)Aşkın en temel hissettirdiği ne??
Midedeki bir şey. Tanımlanamaz. Uçtuğu kesin ama kelebek değil bence. Unidentified Flying Object.

Mimlediklerim deeee
·         İnsanyavrusu
·         Ahu Kader
·         deeptone

12/15/2014

Bi Baksanıza Sizi Biriyle Tanıştırıcam

Halöööğ!
Bir arkadaşım var, kendisini de yazılarını da çok sevdiğim. Kağıtlarla, maillerle, mesajlarla, telefon görüşmeleriyle filan paylaşırdık yazdıklarımızı. Artık bir sürü kişi okusun istemiş yazdıklarını ve blog açmış. Animelerden, dizilerden, kitaplardan, yaşadıklarından, hayal ettiklerinden bahsedecekmiş. Bence çok da güzel hikaye yazar. Umarım seversiniz.

        Bi bakın bakalım buraya... Bi bakın bence... Bakın bakın. Hele bi bakııın!


Hala okuyonuz mu beni :'3

11/25/2014

Öğretmenler Günü-ydü. Dün.

Öğretmenler günü geride kaldı.
Tam olarak gün dahilinde bir kutlama yapmadım. Bir öğretmen olmama rağmen…
Odunsu Keyaki’nin öğretmenler gününün kutlanması için öğretmenlerin kendisiyle güzel hatıralarının olması gerekmediğini anlaması çok uzun zaman aldı çünkü.
Oturup tüm okul hayatını kağıtlara döktükten sonra anladı ki öğretmenler öğrencilerini farklı sevseler de adil bir eğitim veriyorlardı. Şimdiye kadar karşılaştığı hiçbir öğretmen masasına oturup gazete okumamıştı… Yılda bir kez olan bu kutlamayı fazlasıyla hak ediyorlardı.
Geç kalan birkaç kutlama yaptı Keyaki. Çok utandı ama. Hala utanıyor ki kendisinden bahsederken üçüncü şahsı kullanıyor.
Sevgili öğretmen bloggerlar, anne bloggerlar, babalar, arkadaşlar, birilerine bir tanecik de olsa bir şey öğretmiş olanlar,
Öğretmenler gününüz kutlu olsun.
Henüz işe başlamamış olduğum için kendimi öğretmen olarak görmeyip de bu gün için bir beklentiye girmemişken elinde çiçeklerle gelen bir kardeşim var. “Sen öğretmensin abla! Diploman var, dört yıl boyunca bunun için okudun! Hiçbir şey olmasa bana çok şey öğrettin abla.” diyen bir kardeş… Büyümüş bir kardeş.
Bu şekilde bilincimin derinliklerinde bir yerlere bastırmış olduğum bu meseleyi didikleyip çıkaran kardeşime de teşekkür ediyorum.
Kardeşleri sevelim. Çok…

11/21/2014

Okumuyorsan at kendini

Haftalardır elimde sürünen bir kitap var: Ahmet Ümit’ten İstanbul Hatırası.
Yazarın anlatımını çok seviyor olmama ve birçok kitabını heyecanımı kaybetmeden okumama rağmen bu kitap gitmiyor…
Tahmin ediyorum ki sorun ders çalışmamın gereği ve üzerimde hissettiğim baskı. Çalışmasam da okuyamıyorum ve bu durum beni çok üzüyor. Artık ben iyi kitap okurum diyemiyorum. Kitaplıkta Haruki Murakami’nin Koşmasaydım Yazamazdım’ına bakıp şöyle bir sayfalarını karıştırıp kokluyorum, heyecanlanıyorum.  Ama birini bitirmeden diğerine başlayamam diye düşünüp vazgeçiyorum. Geçen yıl ve bir önceki yıl yarım bıraktığım iki kitap var. Aklımdan çıkmıyorlar. Manyak mıyım ben?
Sanki okuma alışkanlığım kayboluyor gibi. Böyle zihnimde bir kara tahta var, üzerinde okumakla ilgili bir şeyler var ve siliniyor gibi. Kendiliğinden… Çok üzülüyorum.

Ne yapayım ha! Kendimle ne yapayımmm?!

11/10/2014

Ne yapıyoruz? Yine çalışmıyoruz. Höleeey!

Halöğ!
Ben, boş işler müdürü Keyaki.
Acı bir gerçekle yüz yüzeyim.
Salak salak ders çalışamazken-çalışırken diyemiyor- bir hesap yapma girişiminde bulundum. Gün içinde uykum ve abuk subuk bütün işlerimi düşünerek bir hesap yaptım.
7 saat uyuyorum. Animelere de "ay bu kısacıkmış" diye başlayıp 12 bölüm olan animeyi günde 6 bölüm izleyerek bitiriyorum. Bu da opening endinglerini atlamazsam 4 saate tekabül ediyor-ki bir süre sonra atlıyorum-. Bunlar kesin olanlar.
Abartılarak hesaplanan zaman öldürmelerime bakacak olursak:
Her bir öğün keyfiyle, toplanmasıyla birlikte 1 saat olmak üzere toplam 3 saatte yemek yiyor olsam, 2 saat boyunca facebook sayfasını yenileyip varlığımdan bile haberdar olmayan insanların istagram ve twitter hesaplarını sıtolklasam, 2 saat boyunca whatsapp’ta bi kız grubunda laf yetiştirsem geriye koskoca 6 saatim kalıyor…
Abart Keyaki abart ve 3 saatini daha boşa geçir… Tamam dolu olsun youtube’da müzik keşfet.
E bu geriye kalan 3 saatte bile kitap yüzü açmayarak ne yapıyorum? Ben ne yapıyorum?!
Uzayın derinliklerinde kaybolmuş, boşlukta asılı kalmış bir adet Keyaki bildirdi.

Gud Nayt!


11/04/2014

Hortlaklı Dart Ödülü

Benim bile blog aleminden silinip gittiğimi düşündüğüm şu zaman diliminde blogumu unutmamış olan ve bir de üstüne ödül veren iki güzel insan: Sevgili maya ve dördüncü tekil şahıs. Sizlere teşekkür borcum var.
Ödülün resmi paylaşılıp 15 kişi ödüllendirilecekti. -geçmiş zaman eki kullanılacak kadar zaman geçtiyse demek-
Durum şu ki sizleri uzun zamandır doğru düzgün okuyamıyorum. Kimlerin ödül alıp almadığını bilmiyorum. Hala aklımda beni mimlemiş olan birileri ve kaybettiğim mimler var. Üzülüyorum böyle olunca da. Telefondan yazayım dedim, zavallı yarım akıllı bebeğim güncellenmiş uygulamayı kaldıramadı…
Borcum olan teşekkürü edip ödül alan ve hatta ödülü belki de ikiye üçe çıkan bloglara geçelim:
*Ahu Kader
*Kuğuçe
*Ivır Zıvır Enstitüsü
*Uyuşuk Hayalperest
*bigaripSeyma
*Welcome to my Versailles
*Ruhsuz Atmaca
*Narkoz
*insanyavrusu
*Nesnel İleti
*Dans Eden Kraliçe

15 olmadı. İdareli olmak gerek. Hıhım, evet.

10/25/2014

Bir şey itiraf etmeye geldim:

Babamın ceketi hala son bıraktığı yerde.
Salondaki masanın sandalyelerinden birinde asılı.
Omzunda da son kullandığı kravatı…
Sanki oraya aitlermiş gibi. Evi temizleyip toplarken gözüme batmıyorlar. Fazlalık değilmiş gibi işte…
Böyle… Yanından geçerken ara sıra sanki onun kokusunu duyuyor gibiyim. O koku hiç bitmeyecek, hiç gitmeyecek gibi…
Anneme haksızlık ettiğimi de düşünüyorum. “En çok anneni mi babanı mı seviyorsun?” sorusuna verdiğim cevap alakasız bir şekilde “kardeşim”ken hem de…
Aileler kıymetlidir. Kaybetmemek gerek.

Bir şey demiştim ama iki oldu… Üç mü?


10/16/2014

Dı End

Halöööğ!
Yolunda giden bir şeyler yok. Gelmek istedim, geldim. Hem de ne yazacağımı bilmeyerek.
Bak bak bu kelimelerin yerindeki paragrafı beş kere sildim mesela.
Bu aralar hava öyle tatlı ki. Sıcak yakmıyor, soğuk kesmiyor nefesimi. Tam dışarı çıkıp birkaç yeşilliğin arasında öylece durmalık yani. Ben de bisiklet sürmeye karar verdim. Aslında biraz unuttuğumu düşünüyorum. Halbuki ilkokuldaki(şimdiki ortaokuldaki) fen derslerine göre unutmamış olmam gerekiyordu. Belki de korkuyorum. Ne de olsa ben küçükken bu kadar çok araba yoktu. Ya da o zaman korkmanın ne demek olduğunu pek iyi bilmediğimden. Çocukken öyle olur ya hani…
Atanmayınca emekli gibi kendime iş uyduruyorum. İyi ki bedava otobüs kartım,biletim yok. Yoksa iki ekmek için şehri baştan başa dolaşırdım falan.
Neyse. Kpss için tekrar çalışmaya başladım. Ve sonuç:



Dı end.


9/05/2014

Ona isim vermemeliydim



Ellerim titriyor.
Bir dostumu kaybediyorum ve ellerim titriyor.
Öyle çok şeyim vardı ki ona anlatacak. Biriktirmiştim bir kenarda. Özenle.
Mesela o kıza aşık olduğumda ayaklarımın dolanışını, barın ortasında sesini kontrol edemeyen ergen gibi bağırışımı anlatacaktım. O da bir yorum patlatacaktı gülmekten ölecektik.
Sonra güvendiğimi söyleyip arabasına atladığım çocuğun apaçiler tarafından nasıl gaza getirildiğini, az kalsın kaza yapacağımızı. Bir daha arabasına binmeyeceğime dair yemin edip ertesi gün soğuk bir şeyler içmeye davet ettiğinde onca yolu yürüttüğümü… Hep gülecektik bunlara işte. Biz saatlerce konuşup sadece gülerdik. Ağlarken de gülerdik.
Depresyonları geliyor gözümün önüne… Depresyon minderi. Odasının en soğuk köşesindeki depresyon minderi... Sinirden parçaladığı şövalesi… Babamla her kavga ettiğimde ilk aradığım adamdı o. Dibe vurduğumu düşündüğümde… Saçma sapan yorumlar getireceğini bile bile. Gülmek için. Unutmak için. Birkaç saatliğine unutmak için. Babaannem ameliyat olduğunda, evde yalnız duramadığımda o buz gibi havada geldiğini hatırlıyorum.
Belki de çok fazla düşünüyorum…
Yazdığım gibi karmakarışık hücum ediyor anılar! Lanet olası anılar! Nasıl yaptım bilmiyorum. Nasıl o kadar sahiplendim! Hangi ara?

8/30/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 5


Merhaba Kenan.
Sana son soylediklerimi hatirlamiyorum bile. O kadar zaman gecmis yani uzerinden. En son senin sey dedigini hatirliyorum bak:
"Uygun bi zamanda seni arayacagim"
Niye oyle dedin ki durup dururken? Yani bir beklentim yokken... Sonra aramadin ya, ben de merak ettim de dayanamayip aradim ya hani. Acmadin ya hic... Endiselendim iste ne bileyim. Bir anda kucukken piknige gittigimiz yer canlandi gozlerimin onunde: Yandaki mustakil evin bahcesi... Sonra odamin camindan sarkip sizin balkona attigim leblebiler. Yikayip yedigin, "Islak leblebi de cok tatliymis" dedigin. Babam fabrikada calisirken bana bisiklet surmeyi ogretecek vakti yoktu da sen ogretmistin ya. Hic dusmemistim. O geldi aklima. Niye durup dururken geldi bilmem. Bi de lise sondayken basini dizlerime koyup yattigin. Yine komsunun bahcesinde. O anda sirtina batan diken... Diken nerden ciktiysa...
Endiseden herhalde...
Az once bir sekilde ogrendim iyi oldugunu. Aksamuzeri sohbetleri yapabilecek kadar iyi oldugunu... O kadinla... Yasemin ablayi dinlememissin anlasilan.

Aslinda demek istedigim sana biraz kizgin oldugum... O kadin degil sebebi. Bencillikten iste. Uygun bir zamanin olmayacagini bildigimden...


8/28/2014

Gülerken


Galiba bir ucundan tutmak gerek bu işin. Aylar mı oldu acaba? Geçen zamanın farkına varamıyorum. Halbuki neler neler oldu. Ne güzel haberler aldı ve ne ölümler gördük bu güne kadar. Peki sonuç? Hala hayattayız. Bir şekilde devam ediyoruz. Büyük kararlar alıp hayal kırıklıklarına uğruyoruz. İnanılmaz işler başarıyoruz ve bazen öyle işe yaramaz hissediyoruz ki ölesimiz geliyor ama ölemiyoruz tabi. Bir de bakmışız sıcak bir güne uyanmışız. Sıcaktan yatağa yapışmışız. Nefret ediyoruz terlemekten ama dedim ya hayat devam ediyor işte. Öl ölebiliyorsan. Boktan püsürükten işleri yapmaya cesaret edemiyon nerde sende ölecek cesaret. Neyse sonra ağzımız bozuluyo. Uzunca bir süre küfrederek dolanıyoz, kibarlıktan uzak… Sonra bi’ şeyler oluyor, artık nedir bilmem, bir anda toparlanıveriyoruz. Ağzımız tertemiz, kalbimiz tertemiz, kuşlar uçuyor böyle mavi mavi kuşlar…
Diyorum ya hepsi bir anda işte. Bir anda geliyor Kenan, bir anda bozuluyor ağzım, bir anda ölüyorla ve iyi haberleri de bir anda alıyoruz. Ne kadar zamana yayabilirsin ki bunları? Düşünsene bir hafta boyunca öldüğümü…


6/12/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 4

Şu anda gelmeyeceğini bile bile pencere kenarında bekliyorum Kenan. Bunu neden mi yazıyorum? O mesajı neden yazdıysam o yüzden. Neden gel dediysem o yüzden işte. Halbuki biliyorum ben dedim diye o kadar uzaktan gelmeyeceğini. Söylediklerimden sonra ben olsam ben de gelmezdim…
Neyse gelmeyeceğine göre ben anlatmaya başlayayım: Son günlerde öyle tatlı müzikler keşfettim ki bayılıyorum. Bayılana kadar ağlıyorum. Aslında tatlı müzikler ama ben ağlıyorum. Çünkü gözlerim yaşarıyor. Bir şeye alerjim varmış. Hala neye olduğunu bilmiyorum. Günde en az on üç kere hapşırıyorum. Hapşırıp hapşırıp saçmalıyorum.
Kokulu mumlar aldım. Hani büyük bir mağaza vardı ev dekorasyonu üzerine. Bizim evin biraz ilerisinde. Hah! İşte o mağaza kapanacakmış, indirim varmış. Ben kaçırmışım. Talan etmiş millet… Üç tane elmalı üç tane de gül kokulu mum kalmış bir köşede, onları alabildim ancak. Elmalıları saklıyorum. Belki gelirsin diye işte. İkisini çay içerken yakarız, birisini Yasemin ablaya götürürsün diye. Sen gel, ben mumları vereyim, ayrı ayrı yerlerde yakıp ayrı bitki çayları da içebiliriz. Olmaz mı?
Bak nasıl da çelişiyorum kendimle. Gelmeyeceğinden eminmiş gibi başladım ama “Gel de mumları vereyim” diyorum. Ayrıca orada mum yok sanki…
Daha fazla yazmamalıyım. Buralarda bir yerde okuduğun hissine kapılıyorum. İyi olmuyor.





5/30/2014

Pardon, çok tatlısınız da...

Evet, evet siz! Tam da bu yazıyı okuyan kişi olarak siz! Hatta sen, sen ve sen ve sen bir de sen…
Şu sıralar garip bir ruh halinde olmama rağmen beni mutlu eden, orada olduğunu bildiğim güzel insanlar. Siz de çok tatlısınız!
Hala beni fark etmemiş olanlar, siz de çok tatlısınız!

Blog açmadan önce bazılarınızın gizli hayranıydım. Belkim orda burda itiraf falan etmiş olabilirim. Hiç beklemezken beni okuduğunuzu fark ettim. Öyle bir sevindim ki anlatamam. Yani. Aslında belki de ego tatmini gibi gözüküyordur. Belki de gerçekten öyledir ama bilin istedim ülen!
Tabii bunu yazmak uzun zamandır aklımdaydı ama bazı şeyler beni tetikledi diyelim. Aldım gazı gidiyorum. Ehhehe…
Burda çok neşeliymiş gibi yazıyorum falan ama bilgisayar başında bir şeyler hazırlamaktan götüm sandalyeye yapıştı resmen! Zavallı… Bugün altı saat kütüphanede oksijensiz kalmak pahasına grup arkadaşlarımla ödev hazırladık. Bu sırada saçma sapan sebeplerden gülmeler kıkırdamalar ve kımıldamalar başladı tabii. Sıkıntılı kıpraşmalar sonucunda karşımızda oturan bayların ayaklarını öyle çok dürtükledik ki zavallılar bağdaş kurup oturacaktı neredeyse. Lavabo, ve abur cubur ihtiyacından dolayı da yanımızdakileri zırt pırt yerinden kaldırdık. Sonra da utanmadan yemeğe çıkıp bilgisayarlarımızı emanet ettik. Eleman öyle bir sinirlenmiş ki “Bakar oluruz, bakar oluruz” derken suratını kapatıp yüzümüze bile bakmadı. Sonra eve dönerken ne mi oldu? Hı çok merak ettiniz değil mi? Bir elimde bilgisayar çantası diğer elimde savrulan kol çantamla yanımdan geçip giden otobüsün peşinden koştum. Ne gerek vardı bunu söylememe? Neşeliyim ya saçmalıyorum hoş görün. Eee bu yukarıda neşeliymiş gibi yazıyorum falan demişti orda neşeli değildi burda neşeli olur mu öyle şey? Oluyormuş.

Öyle bir daha düşünmeden, ikinci kez okumadan yazdım gitti...

Özetle sizi sevdiğimi söylemeye geldim. Hepinize teşekkür ediyorum. Bu kadar.

Kısa süre içinde daha güzel döneceğim…

5/25/2014

ayarsız nefes




1. sayfa
Aylar sonra ilk kez yazmak için masanın başına oturdum. Şu an kelimeleri ne kadar doğru kullandığımı bilmiyorum. Bacaklarımı kastığımı ve düzgün nefes almadığımı hissediyorum. Bazen de bir sonraki harfin ne olduğunu düşünüyorum. Acınası…
Yazacak çok şeyim var ama aynı zamanda da hiçbir şeyim yok. Bir anneler günü, birkaç piknik, bir mezuniyet töreni, bir balo ve bir sürü felaket oldu yazmadığım zamanlarda. Sadece bunlar da değil ama hafızamda en iyi yer edenler bunlarmış demek ki.  Unutuyorum. Nasıl oluyor bilmem. Unutuyorum işte. Sanırım unutmak hem bir lütuf hem de bir lanet… Bunu daha önce de söylemiş olmalıyım. Söyledim mi? Bilmiyorum…. İşte bunu da unutmuşum.
Galiba biraz aptalım. Zaman konusunda… Çarşamba ve perşembeyi hep karıştırırım mesela. Haziran ve eylülü de… Halbuki kaç ay var aralarında. Sonra bir yerden bir yere ortalama kaç dakikada ulaşılır hesaplayamam. Bu yüzden erken giderim buluşma noktalarına. Galiba yalan söyledim. Geç kaldığım da oluyor çünkü. Zaten çoğunlukla demiştim. Hayır, yalan değil…
Nefesim düzeldi ama bacaklarım hala gergin. Kağıt kalemin sırt çevirmesinden korkuyor bedenim. Beden korkar mı? Yoksa ruh mudur korkuyu hisseden? İşin içinde hissetmek varsa beden mi demeliyim? Bilmiyorum…
İçim sıkılıyor. İnsanlar çalışıp çabalarken, ben işin yarısından fazlasını halletmiş olmama rağmen pes ediyorum. Aptalca! Böyle kaybeden onlarca insan görmüş olmama rağmen ders almıyorum.
2. sayfa
Aptalca bir korku var içimde. Yazmaktan, çizmekten korkuyorum. Ya düşündüğüm kadar iyi olmazsa diye. Aptalca işte. Yazım çirkin olursa, çizimlerim çizmek istediğim şeye benzemezse…  Ne kadar eksik bir insanım diye düşünüyorum. Ne kadar da zayıfım.
Başka bir yanım da var. Şımarık, kendini beğenmiş bir yan… Tanıyamıyorum. Anlayamıyorum…
Şu an bir önceki sayfa ile bu sayfanın sol boşluğunun eşit olmadığı düşüncesi beni dağıtıyor. Yani dikkatimi. Yazamıyorum.
Şunu da söylemeden geçemeyeceğim: “İnsanlar ölüyor ve bazı ölümleri aklım almıyor” diyordum. Sanırım hiçbir ölümü aklım almayacak…

5/07/2014

24 gün

Sadece 24 gün kaldı her şeyin bitmesine.
Pardon ama “her şey” derken neyi kastediyorsun canım? Her şeyin okul mu? Ya da bitecek mi gerçekten? O bitince başka şeyler başlamayacak mı?
Başlayacaktı da zavallı beyin unuttu lys başvurusu yapmayı!
Bunun sadece bir unutma olduğunu kabul edemiyorsun değil mi?
Evet edemiyorum. Ben öyle unutkan birisi değilim!
Değil-din! Birkaç yıl önce…
Evet ama…
Aması yok işte biraz da boşver olmaz mı? Geride bırak artık bir yıl sonrasına kadar başka şansın yok. Alternatifleri değerlendir!
Aslında haklısın. Yani haklıyım. Arkadaşım da bugün bunun iyi olduğunu söyledi. “Alternatifin azaldı ve seni hayallerine yaklaştırması bu seçenekten daha muhtemel olan kpss’ye odaklanman daha kolaylaştı.” Dedi. Haklıydı. Artık iş sahibi olmam gerekiyordu ve kim ne derse desin para her kapıyı açmasa da birçoğunu açıyordu.
Sadece duruma odaklanman için biraz zamana ihtiyacın var.
Sanırım haklısın. Yani haklıyım…
Ulan haklıyız da senin hayatında hiç mi iyi bir şey olmuyor diye sorar insan! Ben de sordum bak şimdi işte.
Ben de sordum az önce bi de oturdum enikonu düşündüm! Bak mesela bugün elimdeki valizle otobüs beklerken iş çıkışı, kalabalık olur diye üzülürken bomboş otobüsün ilk yolcusu ben oldum! Bu çok güzel. Sonra köstebek pasta var dolapta, ev yapımı o da çok güzel. Rüyalarım güzel. Yaz geliyor o da güzel.
Lan sıçayım mevsimine bu kadar mı boktan bi hayat yaşıyon!
Bi de birkaç grup arkadaşla görüştüm.

Hııı… Mutsuz seni!

Fotoğrafla var mutluyum ben!

Hııı… Ben de…

5/05/2014

runaway 2

“Sana demiştim tavla atan, okey oynayan amcaların arasında oturmayacağımı. Hoşça kal!”
Masaya oturmadan etrafına bakıp hızla mekanın kapısına yöneldi.
Bunları söylerken bile iç savaşı devam ediyordu. Onu tanıyordum. Aklından geçenleri okuyabiliyordum: Hiç de hoş kalmayacaktım. Gitmemeliydi beni böylece bırakıp. Yanımda olabilecek tek kişi de o değildi; hatta kimsem olmasa kardeşim vardı. Babam bu kadar hastayken yanımda olursa ondan başka beklentilerim de olabilirdi. Hele bir de kaybedersem babamı, ona tutunacaktım.
Benim sıradan bir fabrika çalışanı olduğumu, yanına yakışmadığımı, ellerimin çirkin olduğunu söyler dururdu. Şimdiye kadar bunları yüzlerce kez duymuştum. Yüzlerce kez duyacak kadar görüştük…
Şimdiye kadar ne zaman arasam önce sayar söver sonra da hayatımın nasıl gittiğini, ailemin nasıl olduğunu öğrenmek için sorular sorardı. Belli etmemeye çalışır, endişelenirdi. Çünkü ben hayatı pek de umursamayan, hala ergenlikten çıkamamış, araba ve kızlarla kafayı bozmuş bir aptaldım. Benimle ilgili bir sorunu vardı. Hala var… Seviyor mu sevmiyor mu? Her an değişebiliyor bu ama önemsiyor. Biliyorum.
Masanın üzerine biraz para bırakıp arkasından koştum. Zaten yavaş gidiyordu. Beni bekliyordu biliyordum. Sessizce yanında yürüdüm bir süre.
“Sana ne demiştim!”
“Ne demiştin?”
“Aptal! Böyle yerlerden hoşlanmadığımı söylemiştim!”
“Ne yapalım peki? Nerde oturalım?”
“Hiçbir yerde!”
“Yürüyelim. O da olur…”
“Kıkırdama karı gibi!”
Biliyordum bunu seviyordu. Gülüşümü seviyordu. Görsel olarak değil belki ama kendi tabiriyle karı gibi kıkırdamamı… Sessizlik oldu bir süre. Bir şeyler diyeceğinden emindim ve düşündüğüm gibi tutamadı kendini.
“Baban nasıl oldu?”
“Kötü.”
“Sen…”
“Kötü.”
“Ne diyebilirim ki…”
“Bilmem. Burda olman yeter sanırım.”
“Burda değilim. Gidiyorum.”
***

Yine onu kalabalığın ortasında bıraktım. Dört yıl öncesinde yaptığım gibi. Belki de bilerek aynı noktaya getirdim bilmiyorum. Bu kez bir taksiye atladım ama. Arkamdan gelemeyeceğinden emin olmak istemiştim.
Ben bu şehre bunun için gelmedim ki! Aradan da çıkartabilirdim, evet, ama böyle olmamalıydı. Bu durumdaki bir adama birisi yardım etmeliydi. Ben yapamazdım. Nedenini bilmiyorum ama yapamazdım… Ona haksızlık ederdim. Yanında olmaya çalışsam da ikiyüzlü olurdum. Bu yüzden yapmamalıydım da.
Her neyse…
Beklediğim gibi oldu zaten. Gelmedi.
***

Taksiye binip uzaklaştı ama daha fazla arkasından gitmeyeceğimi de biliyordu. Ben de ısrarcı olmadım. Yapımda yoktu.  Kilometrelerce uzaklaşsa kaç yazar? Ne zaman ihtiyacım olsa benimle olacağını biliyorum. Onun hep bir açık kapısı vardı. Benim için… İyi ki var.


5/01/2014

runaway 1

*Bi kiz gordum, yagmurda islanmisti. Cok islanmisti. Saclarini tariyordu aglaya aglaya. Renkli gozluydu ama yesil mi mavi mi bilemedim.
*Yaslilarin yanina gittim. Sohbetlerini dinledim, onlara acik limonlu cay yaptim, potibor biskuvi ikram ettim. En sevdikleri... Cok tatliydilar . Onlara bakarken gulumsedigimi fark ettim.
*Gokyuzunu izledim. Bulutlu, yagmurlu, gunesli... Gercekten kocaman bir gokyuzu gordum. Oyle binalarin arasina sikismamisti. Buz gibi cimlerin uzerine uzanip oylece izledim. Biraz usudum ama olsundu. Gokyuzu biriktirmem gerekiyordu.
*Karahindiba buldum. Yagmur yaginca bulamayacagim diye korkmustum ama buldum.


4/26/2014

Take a break

Bir hafta boyunca yokum. Şehir değişikliği.
Gökyüzünü daha iyi görebileceğim bir yere gideceğim.
Bir de karahindiba bulmam gerek.
Bu düşünceler beynimi kemirirken nereye kaçıyorum bilmiyorum. Kaçmak istiyorum sadece.
Daha önce hiç denemedim çünkü. Ağlasam da sızlasam da savaştım. Bu sefer de kaçıvereyim. Ne olur ki? Kim zarar görür… Benden başka yani…
“Her şey” yoluna girmeyecek. Sadece biraz daha iyi olacak o kadar.


Not: Okuyamıyorum sizleri. Bazen de okuyorum ama yorum atamıyorum. Çok özlüyorum…

4/18/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 3

(çizerini bilemediğim bir hotarubi no mori e fanartı (izleyin bence T.T))


Neredeyse aylar sonra açtım bu defteri.
İyi ki geldiniz Kenan. Kısa süreli de olsa.
Çok yorulmuştum ve gerçekten boğulmuştum. Tatile gidemiyordum ama tatil geldi de diyebiliriz. Sen geldin. Siz geldiniz yani…
Piknikleri daha doğrusu mangalı sevmiyordum ama Yasemin abla isteyince kıramadım. Yapamazdım biliyorsun ya işte. Hamur işi destekli piknik fikri de fena değildi.
Senin fikirlerin ne zaman fena oldu ki?
Önce başka bir şehirde sonra başka bir ülkede yaşama fikirleri dışında…
Onlar da pek fena değildi gerçi. Senin için yani… İnsan önce kendini düşünmeli sonuçta. Kendi mutlu olmazsa kimseyi mutlu edemez değil mi?
Ben de mutlu oldum işte sizi kapıda görünce. Hep burada, karşı dairede kalsaydınız her gün görecektim sizi ve alışacaktım yüzlerinize. Şimdi özlüyorum. Güzel his özlemek ama çok özleyince iyi olmuyor. Çok özlüyor işte insan onu diyorum.
Sana demedim ama Yasemin ablaya kurabiyeleri paketlerken daha kısa aralıklarla gelmeniz gerektiğini söyledim. O da bana o kadın hakkında iyi şeyler düşünmediğini söyledi. O kadın işte kumral olan… Kulak vermelisin bence. Anneler hisseder.
Tekrar bekliyorum en kısa zamanda.

Haziranda mesela…


Şifreli Öykü Mimi

Uyuşuk Hayalperest ve Pink Timber beni mimlemişt. Taaaaa ne zaman... Görünce çok hoşuma gitmişti ve hemen yapıvermek istemiştim ama olmadı... Kim bilir belki başkaları da mimlemiştir de okuyamamışımdır. Neler olduğunu da anlatmak istiyorum bir ara. Neyse çok uzatmadannnn beni mimleyenlere teşekkür edip özür dileyerek sessiiiiizce şuracığa bırakıyorum mimi :
Edit: Mimin konusundan bahsetmemişim. Aklım gidik diyorum bu araT.T  Bir öykü yazıyoruz ve öykünün satır aralarına blog isimlerini gizliyoruz.

Bu kaçıncı oldu hatırlamıyorum ama ne zaman bilgisayarın başına geçip Zeritte sözcüğünün anlamına bakacak olsam bir şeyler bana engel oluyor. Mesela dün Arrakis gezegeninden mektup aldım. Elektronik. Böyle çip gibi bir şey, havada zciuv! efektiyle açılıyor ve parmak izimi algılıyor falan. Havalı bir şey yani… Neyse okumaya başladım:
“Sevgili Keyaki,
Sen bu mektubu Paul’den sanıyorsun ama burada Nym’den… Bir şeyler gizli. Biraz çabalarsan şifreyi çözebileceğine inanıyorum.
Eğer gizemi çözemezsen Titania’nın Çöplüğüne gidip orada Yüzleri Arayan Kadını bul. O, bu konuda geniş bilgiye sahip ama ipuçlarını alabilmen için ona yüksek sesle “Leah” demelisin. Tam 12 kez…
Sen 11. “Leah”ndayken bigaripŞeyma cini ile karşılaşacaksın. Sana öyle güzel sözler söyleyecek ki sen kaçıncıda olduğunu unutacak ve başa dönmek zorunda kalacaksın. Bunların hepsi Güzel Laflı İstanbullar. Eğer ona kanıp Renkli Hayallere dalarsan şifreyi çözmen ömrünü alabilir.
Bu mektubu bitirdiğinde hemen arkanda bir yaratıkla karşılaşacaksın. Vampir desen değil zombi desen hiç değil. Sen ona Zompirink de ya da bayan Zompir. -Bu onun hoşuna gidecektir.- Son anda söyleme hiç hoş değil ama sana gönderdiğimiz Zompir, şifreyi çözene kadar peşinden ayrılmayacak.

Not: Leah yazıldığı gibi okunmuyor. Liya demelisin yoksa seni Pink Timberlarla kovalar. Neden pink? Bu onun tarzı.
Notunnotu: Güzel laflı İstanbullar demişim, İstanbullu güzel laflar mı demeliydim? Yok canıım. İstanbullar daha güzel.
Notunnotununnotu: Zompirin elinde bir kitap var, o da bizim gezegenin kitabı Ucuz Roman. Adına aldanma, öyle böyle kitap değil. Al bi oku, bırakamayacaksın.
Notunanasınınnotu: Sana zahmet bir de mektup kapanmadan bağış yapıver. Bizim gezegen de suyla dönmüyor sonuçta. Bu havaya yansımalı mektuplar nasıl üretiliyor sanıyon?”


Bir bisssm… çektim ve arkamı döndüm. Evet bir yaratık! Ama çok tatlı. Kekeleyerek “Z-zompir. Ah yani Zompirink” dedim.
Ve bugünle birlikte iki gündür Zompir’li bir Keyakiyi’m.


Yazıda kendini bulan mimlenmiş demektir :)



4/12/2014

Shuffle mim ve zavallı iyi haberler

Şu an dört saatlik uyku sonrası çılgınca gezmiş ve eve gelince makyajının yarısını –tam yarısını- silmiş bir birey olarak döner sandalyemin tepesinden sesleniyorum sizlere! Saçmalamamı mazur görünüz, dört saat uyku nedir! Okunmayacak bir ödevi hazırlamak için… Bi de okunmayacağını teslim ettiğimde öğrendim! Bileydim her ihtimale karşı güzel giriş ve sonuç yazar aralığı da dolduruverirdim. Çok dürüst ve emek dolu bi ödev oldu. Nöysö bitti sonuçta…
Bir ara Renkli Hayaller’in başalttığı kaykaylı kedi mimiyle de mimlenmiştim. Evde aklımda, dışarı çıkınca unutuyorum! Sırf onu yapmak için çıkıcam dışarı bi gün. Uyuşuk Hayalperest de bana çok yaratıcı bir mim paslamış. Şurada. Aklımdaaa! Unutmadıııım! Onu daha ayık kafayla yapacağım ama Mert’in iki mimini hemencecik yapıvereyim dedim.

Birincisi karıştırmalı şarkılı bir mim. Çok hoş…



KURALLAR :
1.Müzik listenizi - her nerede olursa olsun- açın ve karışık çal moduna alın.
2. Her soru için play'e basarak bir sonraki şarkıya geçin
3. Her ne kadar komikli ya da uyumsuz olursa olsun, çıkan şarkı ismini sorunun cevabı olarak yazmanız gerekiyor!
4. Dilediğiniz kadar arkadaşınızı mimleyin
5. Mim'lenmiş isimler mutlaka yapsın
6. Tadını çıkarın!


(Ben arkadaşımdan aldığım ve içinde ne olduğunu bilmediğim bir klasör açtım)

Vee başladııım!

Birisi “iyi misin” diye sorarsa cevabın…
Maroon 5- Hands all over (uykusuzsam demek :D)

Kendini nasıl tanımlarsın?
Maroon 5- Moves like Jagger

Bir erkekte/kadında hoşlandığın şey nedir?
Hindi Zahra- Don’t forget

Bugün nasıl hissediyorsun?
Muse- Hysteria

Yaşam amacın nedir?
Death Note opening 1- The World (Evet buraların Yagami Light’ı benim genşler kurtarcam sizi :D)

Motton nedir?
James Blunt- 1973

Arkadaşların senin hakkında ne düşünür?
Japonca mesaj sesi (Öyle bi sevimli şeyim işte :D)

Ailen senin hakkında ne düşünüyor?
Coldplay- Cementeries of London

En çok düşündüğün şey nedir?
Binks Sake (Strawhat Crew Version) - One Piece (Bu ne allasenn! :D)

2+2 ?
Amy Winehouse- Love is a losing game

En iyi arkadaşın hakkında ne düşünüyorsun?
Kizuna- Orange Range (şarkı sevimli bence çok hoş şeyler düşünüyorum ama farkında değilim)

Hayat hikayen nedir?
Muse- Love is forever (tutarsızlıkkkkk. Bkz. 2+2)

Büyüyünce ne olmak istiyorsun?
Lil Wayne feat Bruno Mars- Mirror

Hoşlandığın insanı görünce ne düşünürsün?
James Blunt- These are the words

Düğününde hangi şarkıyla dans edeceksin?
Buck-Tick- Kagerou (nekibubunekibikbikbik)

Cenazende ne çalacak?
James Blunt- You’re beautiful (Şimdi mi söylenir bu! Biraz geç kalmışınız bence.)

Hobin/ilgi alanın nedir?
Priscillia Ahn- Leave the light on (Hıhı. Evet. hobim ışıkları açık bırakmak benim)

En büyük korkun nedir?
Eminem feat Rihanna- Monster (yok sevimli canavarları biliyom ben)

En büyük sırrın nedir?
Apocalyptica feat Gavin Rossdale- End of me

Şu anda ne istiyorsun?
Bon Jovi- Runaway (evet evet eveeeet!)

Arkadaşların hakkında ne düşünüyorsun?
Cem Adrian- Bir katilin ellerinde (yok canııım arkadaşlarım iyidir. Cem Adrian da iyidir tabii de işte yani ve bütün bağlaçlar)

What will you post this as? (“Bunu ne olarak yayınlayacaksın?” mıdır bu? Başlığımız bu olabilir bence mime uygun olarak sanki. Bilemedim. Sayın "bir bileeeen"! De bakalım nedir bu?)
Death Note Ending 1- Alumina (böyle de kapanış yaparım :D)

Bir sonraki mim için de son zamanlarda duyduğumuz güzel bir şeyi yazmamız gerekiyormuş. Mert son zamanlarda hiç iyi bir şey duymadığını dile getirmiş. Önce “Ben bulurum ya. İlla ki duymuşumdur. Hiç mi iyi şey olmuyor canım?” dedim. Biraz düşününce yemekteyken gözümün takıldığı haberi düşündüm. Kulakları duymayan bir bebeğe on aylıkken işitme cihazı takılmış da annesinin sesini duduğunda ıdı bıdı bıdı… Idı bıdı çünkü haber yalanla karışık araya sıkıştırılmış, haber süresini doldurmak için yapılan bir şey gibiydi. Zaten haberlerin yarısı artık magazin. Ondan önceki haber de tecavüze uğrayıp öldürülen bir çocuğun haberiydi gerçi. Neyse… Sanırım ben de bu mimi yapamayacağım.
Bunu dedikten sonra da düşünüyor olacağım. İyi olan ne var? Aklıma gelirse paylaşırım….

Edit: Kimseyi mimlememişim ya ben. Uykudan uykudan hep.
Portakal yiyen kedi, Maya, Titania, Paul, bigaripSeyma, insanyavrusu, Pink timber, Katanalı Şizofren Ninja bu mim sizlere gelsin. İşalla görürsünüz haber veremiyiciim şimdilik. Koşarak uyuyciim. O da nasıl işse. Koşup gidip uyuyciim. Yok. Gidip uyuyim bari. Bi sus da uyuuu!

4/07/2014

Diyorum ki:

Ne yapacağımı, hangi işin hangi ucundan tutacağımı bilemiyorum bu ara. Birkaç sınava başvuru yapmış olmak, okulun sonunun gelmesi ve gelecek kaygısı kafamı öylesine kurcalıyor ki. Her an aklımın içinde. Kendi kendimi yiyorum. Hata yaptığımı düşünüyorum bir yerlerde. Mesela dershaneye gitmek hata çünkü okulu bahane edip çalışmıyorum. Kafamda okulla ilgili yapmam gereken şeyler varken kpss çalışmıyorum ve ödev yaparken vicdanım "kpss ne durumda tatlım?" diye sorup göz kırpıyor. Bu vicdan bana batıyor!

Sonra sınavlar... Memleketteki tek akıllı sen misin de ygs başvurusu yaptın son yılında? Başka bir bölüme hevesin var evet ama sırası mı? Tam da kpss hazırlığında olduğun zaman. Zaten bu sınava doğru düzgün hazırlanamazken... Bir de bok var gibi ortalama bi sıralama yaptın, şimdi umudun da var bir kez daha üniversite okumak konusunda... Tabi lys için çalışıyor musun o da ayrı mesele. Ah bir de ales var. Hadi o askıda kalabilecek bir sınav ama çalışıyor musun? Yiooo...

Tamam... Hepsini koy kenara şimdi. Bir bak geri dönüp de. Ne var elinde? Bir ihtimal diploma. Eee bir ara hayal falan diyordun onlar ne oldu? Hatırlamıyorsun bile değil mi? Beklentilerin mi düşmüş? Hem de kendini unutmuşsun... Ne kayıp mı oluyorsun? Yok canıııım olur mu öyle şey? Her şey olacağına varır diyordun ya... Bekle de olacağına varsın. Sen götünün üstüne oturup beklerken varmıyormuş değil mi hiçbir şey hiçbir yere? Neyse...

Video paylaşacaktım ben. Şunu...
İzleyebiliyorsunuzdur umarım. Hayatının anlamı falan diyor. Ne dersiniz?
Bunca çabam boşa değil mi? İş olacağına varacak...

Yine iç konuşmaya çevirmişim. Heh! Ayyyynen böyledevam et Keyaki.