şarkı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
şarkı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

8/26/2015

Güneş gözlüğü


Markete diye çıkıyorum. Ayaklarım olmadık yollara götürüyor beni. Kulağımdaki şarkılar biz ayrıldık diyor, aşık olmayalım yarın ne getirir bilemeyiz diyor, eğer geri dönersen filan diyor. Yüreğim ağzıma geliyor. Hani olur ya gerçekten böyle boğazına yakın bi yerde atar kalbin, hissedersin. Bilirsin. İşte öyle. Sonra şarkıları içli içli söylemeye başlıyorum. Ta ki karşıdan yaşlı bir amca gelene dek. Bana bakıyor, dudakları kımıldıyor. O an çıkartıyorum kulaklığı. Amca görünüşte Up filmindeki gibi bir tip. Yalnız hımır hımır sesler çıkarıyor. Meğer kendi kendine konuşuyormuş. Birbirimizle karşılaşıp aramızdaki uzaklığı artırmaya başlayınca elimdeki market poşetine bakıyorum. Market de değil bildiğin bim poşeti işte. Tost ekmeğiyle peynir var. Öyle artistik bi durum da değil nasıl kaptırdıysam kendimi. Neye kaptırdıysam... Sağıma soluma bakıyorum en az on katlı binalar. Bok var çünkü binalarda. Evet ben de yedinci katta yaşıyorum, cidden bok var... 
Neyse şarkılar devam ediyor etmesine de ben ne aşık olmuşum ne ayrılmışım şu aralar ama öyle boş gezmek istiyorum sokaklarda. Güneş gözlüğüyle. Saklandığımı zannederek...


3/14/2015

Diyalog

   Telefondaki seste bir gülümseme hissediliyordu.
   -Sen haklıydın...
   -Beni tanıyorsun. Aklımdan geçenleri de biliyorsun değil mi? Susmak istiyorum çünkü. 
   -Tahmin edebiliyorum. Mesela seni birazcık tanıyorsam sessizce gidebilecek ya da sessizce devam edebilecek birisi değilsin. Beni bırakıp gidebilecek birisi hiç değilsin.
   -Ben de seni tanıyorsam özgüveni o kadar yüksek birisi değilsin.
   -Belki... Neyse. Şu anda planın benimle görüşene kadar sessiz kalmak. Buluşma anına saklıyorsun tüm öfkeni. Ağzına geleni saymayı düşünüyorsun. Belki çocukça ama dövebilirim bile diyorsun içinden. An itibariyle vazgeçtin bu fikirden. Güç dengesini daha doğrusu dengesizliğini düşündün. Engel olursam daha çok sinirlenir, hırsını alamazsın. Bir sürü soru sorup biraz da sövmenin kafana yattığı an şu andır. Belki boşluğuna getirir bir tokat yapıştırırım diyorsun. Bir ihtimal... Bunu hakettim değil mi?
   Şu an boşta kaldın. Karşılaşma anı gözünde canlandı. Şimdi de son görüşmemiz. D'nin evindeki... Yağmur, şarkı. "This might be the last time..." diye sözleri olan. Kafanı toplayıp şu ana döndün. Dönemedin. İleri gittin azıcık. Karşılaşma anı... Kafana dank etti. Her zaman yaptığım gibi kollarımı açarsam... Yapmasa keşke diye düşünüyorsun. Ama üzgünüm yapacağım. Çünkü özledim ve bencilim. Keşke bu kadar duygusala bağlamasan... Ağlayacaksın biliyorum. Sövsen de sarılsan da tek kelime etmesen de ağlayacaksın.
   Bak ne diyeceğim... Yalnız öyle hemen celallenmek yok. Beraber diyorum, ne iyi gideriz. Şşşt! Kime diyorum? Tamam tamam. Şaka! Şaka dedim... Son söylediklerim yani. Tahminlerimin çoğu doğru çıktı değil mi? Heey!
   -Ben seni sonra ararım...

6/12/2014

tarçınsız kurabiye mektubu 4

Şu anda gelmeyeceğini bile bile pencere kenarında bekliyorum Kenan. Bunu neden mi yazıyorum? O mesajı neden yazdıysam o yüzden. Neden gel dediysem o yüzden işte. Halbuki biliyorum ben dedim diye o kadar uzaktan gelmeyeceğini. Söylediklerimden sonra ben olsam ben de gelmezdim…
Neyse gelmeyeceğine göre ben anlatmaya başlayayım: Son günlerde öyle tatlı müzikler keşfettim ki bayılıyorum. Bayılana kadar ağlıyorum. Aslında tatlı müzikler ama ben ağlıyorum. Çünkü gözlerim yaşarıyor. Bir şeye alerjim varmış. Hala neye olduğunu bilmiyorum. Günde en az on üç kere hapşırıyorum. Hapşırıp hapşırıp saçmalıyorum.
Kokulu mumlar aldım. Hani büyük bir mağaza vardı ev dekorasyonu üzerine. Bizim evin biraz ilerisinde. Hah! İşte o mağaza kapanacakmış, indirim varmış. Ben kaçırmışım. Talan etmiş millet… Üç tane elmalı üç tane de gül kokulu mum kalmış bir köşede, onları alabildim ancak. Elmalıları saklıyorum. Belki gelirsin diye işte. İkisini çay içerken yakarız, birisini Yasemin ablaya götürürsün diye. Sen gel, ben mumları vereyim, ayrı ayrı yerlerde yakıp ayrı bitki çayları da içebiliriz. Olmaz mı?
Bak nasıl da çelişiyorum kendimle. Gelmeyeceğinden eminmiş gibi başladım ama “Gel de mumları vereyim” diyorum. Ayrıca orada mum yok sanki…
Daha fazla yazmamalıyım. Buralarda bir yerde okuduğun hissine kapılıyorum. İyi olmuyor.