anılar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
anılar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

3/14/2015

Diyalog

   Telefondaki seste bir gülümseme hissediliyordu.
   -Sen haklıydın...
   -Beni tanıyorsun. Aklımdan geçenleri de biliyorsun değil mi? Susmak istiyorum çünkü. 
   -Tahmin edebiliyorum. Mesela seni birazcık tanıyorsam sessizce gidebilecek ya da sessizce devam edebilecek birisi değilsin. Beni bırakıp gidebilecek birisi hiç değilsin.
   -Ben de seni tanıyorsam özgüveni o kadar yüksek birisi değilsin.
   -Belki... Neyse. Şu anda planın benimle görüşene kadar sessiz kalmak. Buluşma anına saklıyorsun tüm öfkeni. Ağzına geleni saymayı düşünüyorsun. Belki çocukça ama dövebilirim bile diyorsun içinden. An itibariyle vazgeçtin bu fikirden. Güç dengesini daha doğrusu dengesizliğini düşündün. Engel olursam daha çok sinirlenir, hırsını alamazsın. Bir sürü soru sorup biraz da sövmenin kafana yattığı an şu andır. Belki boşluğuna getirir bir tokat yapıştırırım diyorsun. Bir ihtimal... Bunu hakettim değil mi?
   Şu an boşta kaldın. Karşılaşma anı gözünde canlandı. Şimdi de son görüşmemiz. D'nin evindeki... Yağmur, şarkı. "This might be the last time..." diye sözleri olan. Kafanı toplayıp şu ana döndün. Dönemedin. İleri gittin azıcık. Karşılaşma anı... Kafana dank etti. Her zaman yaptığım gibi kollarımı açarsam... Yapmasa keşke diye düşünüyorsun. Ama üzgünüm yapacağım. Çünkü özledim ve bencilim. Keşke bu kadar duygusala bağlamasan... Ağlayacaksın biliyorum. Sövsen de sarılsan da tek kelime etmesen de ağlayacaksın.
   Bak ne diyeceğim... Yalnız öyle hemen celallenmek yok. Beraber diyorum, ne iyi gideriz. Şşşt! Kime diyorum? Tamam tamam. Şaka! Şaka dedim... Son söylediklerim yani. Tahminlerimin çoğu doğru çıktı değil mi? Heey!
   -Ben seni sonra ararım...

3/20/2014

Üçlü mim

Bazı mimleri okurken “Ne kadar uzun. Yazması ne zor…” diye düşünürdüm. Bu mimler hem kısa hem tatlıymış.
Edit: Paul de beni mimlemiş ama çok geç görmüşüm. Yazının bu kısmında o da olmalıydı. Pauuull!



Deeptone’un Çalıkuşu Mimi ile başlayalım:
Mimin konusu “İlk anılarımız nelerdir? Hangi yaşa kadar inebiliyoruz?”
Beş yaşındayken kuzenimle üçüncü katın balkon duvarını baştan başa koştuğumuzu hatırlıyorum. Üç metreden uzundu balkon. Duvarın genişliği de otuz santim falan… O zaman demir yoktu. Hala yok. Çok eğlenceliydi! Birimiz koşarken diğeri dikkatle onu izliyordu, sonra tekrar balkonun diğer ucuna gidip duvarın üstüne çıkıyorduk. Salak! Aynı yerden geri dönsene niye diğer ucuna gidiyorsun ama çocuk işte daha gelişimi tamamlayamamış. Ordan başlamak zorunda gibi düşünüyor. Sonra karşıdaki inşaatta çalışan amcaların bağırmalarıyla yengem bizi kurtarmış ama o kısmı silmiş hafızam. Boşa yer kaplamasın tabii. O an eğlencenin bittiği an çünkü.
Bir de kardeşimin doğacağı zaman pencerede kar yağsın diye beklediğimi hatırlıyorum. Anneme hep “kardeşim ne zaman gelecek?” diye sorardım o da “Kar yağınca” derdi. Ben de arada bir hava durumu kontrolü yapardım. Ne tatlı çocukmuşum be! En net hatırladığım bekleyiş bir gece vakti, evin yanındaki sokak lambasının sarı ışığında ba… Öyle işte.
Ancak beş yaşa inebilmişim…

Sonraki mim üç sorulu olan, adı yok galiba.
1. Neden “Kedili Yazıcı Kişi” ?
Çünkü kısaltması olan bir blogum olsun istemiştim. Blogda ne yapılır? Yazılır. Kediler de sevimlidir. E ben de sonuçta yazan bir kişi olacağım. “Kedi, insan, yazı. Yazı, insan, kedi. Yazı, kedi, kişi. Kedili Yazıcı Kişi. Heh! Keyaki!” Diye aydınlandım. Öyle çok da anlamlı bir durum değil ama kısaltmayı çok sevdim işte.
2. Hayat felsefemi belirleyen söz…
Ben ne felsefesiz bir insanmışım. Yazıklar olsun!
Hayal etmekten vazgeçme!
Basit bir söz belki ama son zamanlarda hayal etmeyi unuttuğumu görmek acı verdiği için kendime hatırlatmaya çalışıyorum. Hayal etmeyi kendine hatırlatmak ne acı.
Tüm hayat felsefem de bu diyemem tabii… Hayat çok karmaşık, insan her an fikir değiştirebiliyor. Benim felsefem de her gün değişebilir yani…
Zaten diyorum ya… Yarın, bugün yazdıklarımın aksini iddia edebilirim. İşte bu bence benim felsefem.
3. Kendimle ilgili üçü doğru dört şey…
* En sevdiğim renk yeşil
* Çalışkan bir insanım
* Düzen konusunda takıntılı bir insanım
* İnsanlarda ilk dikkat ettiğim şey elleridir

Son olarak da en sevdiğin mimi:
Nedenleriyle birlikte soruları cevaplıyoruz.
1-  En sevdiğin şarkı?
Şu ara telefonumda ne şarkı varsa karmakarışık dinliyorum amaaaa Eminem’in beautiful’unu ve Nickelback’in şu şarkısını da sözlerinden ötürü pek severim. Bir de bana dershanenin terasından bakınca binaların arasından gördüğüm batan güneşle aşağıdaki yolun o anki boş halini hatırlattığı için şu şarkı…
2-  En sevdiğin roman?
Da Vinci Şifresi. Çünkü ilkokul dördüncü sınıfa kadar çok güzel okurken birden duruvermiş ve yaklaşık 4 yılı okumdan geçirmiştim. Bir gün babam bana bu kitabı getirdi ve o günden sonra tekrar içimdeki aşkla kitap okuyan insancık ortaya çıktı.
3-  En sevdiğin çizgi film karakteri?
Ooo bir tane değil ki ama… Şimşek Mcqueen en başta gelebilir. Çünkü kaçaov!
4-  Çocukluğunda en sevdiğin oyuncağın?
Yeşil lahana bebeğim. O zamanlar arkadaşım falan sanıyor olabilirim zavallıyı. Neredeyse benim boyumdaydı. Aaa bir de barbi bebeğim vardı gözlerini sağa sola kımıldayan.
5-  Şimdiye kadar aldığın en sevdiğin hediye?
Üç tane vosvos minibüs. Birini babam birini kardeşim birini de arkadaşım almıştı.
6-  Odanda, sana ait olan en sevdiğin nesne?
Jojo D. Jr. Bitkim bu benim. Ataları rahmetli oldu ama bana onu bıraktılar. Birbirimize çok bağlıyızdır.(gözyaşlarını tutamıyor)
7-  En sevdiğin yemek?
İskender. Bilmiyorum ki neden… Onda farklı bir şey var anlıyor musun? Her gördüğümde ilk kez görür gibiyim ve ona hayır diyemiyorum. Lanet olsun! Sadece ona hayır diyemiy… Ben napıyorum  ya?!
8-  En sevdiğin hayvan?
Alman kurdu sanırım. Şu ara golden da sevecek gibiyim ama yok Alman kurdu başka…
9- Ailen dışında onsuz yapamam dediğin en sevdiğin kişi veya kişiler?
Bir Georgia’m bir Mikey’m var çok sevdiğim. Bir de Lou. Neden mi? Bence bunun nedeni yok…


Geç kaldım biraz sanırım. Bu yüzden sevgili okur, eğer buraya kadar okuduysan, bu mimlerden birisini yapmadıysan mimlendin demektir :)
Bu Kaçıncı Oldu Hatırlamıyorum blogunun sahibi Mert'i "en sevdiğin"li mimle mimliyorumm!

2/24/2014

Hafıza pisliği

Bu kadar nefret ederken yapabildiğim en kötü şey çayına gereğinden fazla dem doldurmak. Başka kızlar gibi her şeye rağmen seni ennnn çok sevmek isterdim biliyor musun? Sevmiyor muyum? Tabii ki seviyorum. Onca yılımızı birlikte geçirdik ne de olsa. Elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştın benim için. Daha çok paranla… Beş çift ayakkabım varken sadece beğendiğim için bir çift daha aldın mesela. Vardı paran aldın. Bir şey demiyorum ama o ayakkabıyı almak yerine “Gerek yok bunlara” deyip kucaklasaydın beni, sonra da bir şemsiye çikolata alsaydın daha iyi hissediyor olurdum belki de şimdi. Hatırlıyor musun, çok paramız olmadığı zamanlarda, işten çok geç döndüğün zamanlarda bana şemsiye çikolata getirirdin.
"Belki"lerle seni suçlayıp kendimi kandırıyor da olabilirim...
Hafta sonları ne değerliydi. Yeşili çok severdin. Pikniğe giderdik ama çok uzağa değil. Telefon çekmezse diye, işten çağırırlarsa çabucak gidemezsin diye.
Geceleri çok gelirdin eve. Sen gelene kadar uyumadan beklerdik kardeşimle. Arabanın sesinden anlardık geldiğini. İş yerinin arabasıydı. Kapıdan girdiğinde boynuna atlar mıydık kardeşimle? Hatırlamıyorum…
Büyüdükçe uzaklaştık. Büyüdükçe daha çok sana benzedim. Büyüdükçe daha çok kızdım kendime sana benzediğim için.
Babalarıyla küçük kızlarını kıskanıyorum. Babalarıyla büyük kızlarını ve hatta babalarıyla yaşlı kızlarını bile… Sanki berbat bir babaymışsın gibi. Ya da yokmuşsun gibi… Halbuki varsın ve kötü biri değilsin.
Şu anda sadece iyi şeyleri hatırlamak istiyorum ama hafızam nerede boktan anı varsa onu koyuyor önüme. Ne acı değil mi? Öyle çok seviyorum ki seni… Ama öfkem, sevgimden daha güçlü. Bir türlü yenemiyorum onu. Aşamıyorum seni.

Elicia & Maes Hughes

2/19/2014

Just another girl

O zaman yirmi yaşındaydı o. Ben de on dokuz. Karşıdaki sitenin parkında banklara oturup sohbet etmeyi düşünüyorduk ama biz hangisine oturacağımız gibi salakça bir konuda tartışırken fıskiyeler açıldı ve bütün banklar ıslandı. Saate baktım gece yarısıydı.
“Bu saatte ne sulaması!” dedi ellerini abartılı bir halde iki yanına açarak. “Bankları da ne bokuma ıslatıyorlar ki amına koyduklarım!”
Küfretmeye çalışırdı ama ağız dolusu değil de serçe parmağı havada, porselen fincandan çay yudumlar gibi…
“Geceleri gelip buralarda öpüşüyorlarmış.” dedim.
“Sanki ayakta öpüşemiyoruz!” diye yanıma yaklaştı. Kolumdan tuttu. Tabii ki öpmeyecekti beni. İsterdim oturmadan da öpüşüldüğünü kanıtlasın. Biri balkona çıksın görsün de “Höyt!” desin. Ben de hareket çekeyim.
Ama öpmedi.
Zaten öyle şeyleri ben yapardım. Böyle bir durumda öpen de hareket çeken de ben olmalıydım ama olmadım…
“Neyse… Gel, salıncaklara oturalım.” dedi.
Beş dakika boyunca fizik kurallarını hiçe sayıp poposunu salıncağa sığdırmaya çalıştı. Sayısalcıydı halbuki daha iyi bilirdi bunun imkansızlığını. Ben de sesimi çıkartmadım tabi. Bazı kızlar güzel de olsa büyük popolu olmayı sevmez.
Komik küfür kombinasyonları tükenince vazgeçti. Zincirlere tutunup ayaklarından destek alarak tuhaf bir şekilde asıldı salıncağa. Ben çoktan vazgeçip çakılların üzerine oturup kaydırağa yaslanmıştım bile. Azıcık geri çıkıp kaydırağa otursaydım ya. Üşendim…
“Bak” dedi “Benim de hayallerim var, yok değil. Ama gerçekçi şeyler işte.”
Gerçekçi hayal mi?
“Aklımda çok şey var ama hep kendime zaman içinde bir nokta beliriyorum. Onu atlatayım, hayallerimi öyle gerçekleştireceğim diyorum. Kaç yıld…”
Cebimden çıkarttığım paketi görünce bir anlığına gözleri büyüdü. Ben daha açmadan kaptı elimden. Birkaç adım uzaklaştı geri alamayayım diye. Garantici…
“Ne diyordum…” dedi kutunun içindekileri kontrol ederken. “Hah! Kaç yıldır böyle yapıyorum işte. Artık yapmayacağım!”
Başını kaldırıp iç çekti. Bakışlarıyla etrafı taradıktan sonra kaydırağın tepesine çıkıp bağırdı: “Kutunun yarısı boş! Salak!”
Birkaç saniye sonra olduğum yerde sarsıldım. İki yanımda beliren uzun bacaklarla otuz yedi buçuk numara spor ayakkabılar durumu algılamama yardımcı oldu.
“Beraber başlayacaktık hani!” deyip kafama vurduktan sonra sırtımdaki ayak izlerini temizledi.
Konuşmadım. Omzumun üzerinden uzattığı dudakları arasındaki sigarayı yaktım sadece.

2/14/2014

Smile Again


Bir arkadaşım vardı. Bi tuhaftı. Cesurdu. Hırslıydı.
Önceden dizlerime koyardı başını. Kızıl saçlarını sevmemi isterdi.
Ben de sırf o gülüyor diye gülerdim. Kahkahaları mutlu ederdi beni.
O zamanlar konuşkandım. Çok… Artık vazgeçtim. Gerek de yok hani.
Ben, “Ne yaparsam yapayım gitmez.” Cümlesine özneydim onun için.
Ve o gitmeliydi bu yüzden.
Gitti…
Bugün gördüm onu. Görüştük. Saçları artık siyahtı. Dizlerimde değildi başı. Dışarıdaydık, birden hava soğudu. Montumu verdim. İyice sokuldu bana. Nasıl mutlu oldum. İlk olmasa da soğuk havayı sevdiğim nadir anlardan birisiydi.
Kalabalıktı. Başkaları da vardı. İyi ki benim yanımdaydı. Kolumu arkasına attım ama dokunamadım. Sonra sohbet sırasında elimi kendi elleriyle omzuna koydu. İşaret parmağının tırnağı hala kırıktı son bıraktığımdaki gibi. Demek ki hayatının sonuna dek böyle kalacak…

Ayakları üşüdü. Çok üşüdü. “Bacaklarının altına koyabilir miyim ayaklarımı?” dedi. Olur dedim. Halbuki ben de üşüyordum. Dedim ya ilk kez soğuk havayı sevdim. Ah öyle dememiştim. Soğuk havayı sevdiğim nadir anlardan birisiydi işte…
Geçti gitti.

2/03/2014

Geriye Kalanlar

Instagram’da eski arkadaşlarımın fotoğraflarını gördüm. Sadece bir yıl birlikte vakit geçirmiştik. Şimdi pıtır pıtır anılar dökülüyor bilincimin derinliklerinden.
Mesela hepimizin evinin aynı uzaklıkta olduğu bir parkta buluşup abur cubur yer, sohbet ederdik. Kulak deldirmekten, bi tanesinin yakışıklı abisinden, diğerinin ilkokul arkadaşlarından, benim… Bilmiyorum neyimden… Hatırlamıyorum. Acaba onlar hatırlıyor mudur?
Bir gün aynı parkta birisinin kuzeni de katılmıştı ekibimize. İyi çocuktu. Kafaydı. Hala öyle…
Sonra bir gün yağmurda okulun spor salonundan ana binaya koşmaya çalıştığımızda düşündüğümüzden fazla ıslanınca son anda geri dönüp sırılsıklam olmuştuk. Küçüktük. Mutluyduk.
Başka bir gün bir kavanoz turşu alıp kapağını açmaya çalışırken üstümüze başımıza turşu suyu dökmüştük. Bütün gün turşu kokmuştuk. Olsundu turşuyu seviyorduk…
Okulun yakınında bir pastane vardı. Bir tane daha vardı ama orası güzel değildi. Belki de güzeldi ama biz diğerinin çalışanlarını daha çok seviyorduk…
Okulun arka sokağında oturan üniversiteliler bize balkondan şişe kapağı içinde cep numaralarını atmıştı bir gün. Aramıştık. İsimlerimizi farklı söyleyip sonra o isimleri karıştırmıştık.
Başka bir gün… O şehirdeki son günüm… Birlikte amaçsızca dolaşmaya karar vermiştik. Çünkü ben artık gidecektim. Ne olursa olsun uzak, uzaktı ve son günlerimizin tadını çıkartmalıydık. “Birbirimizi arayalım, görüşelim” muhabbetleri yaparken içten içe biliyorduk ki söylenenler yalandı… Salıncakta sallandık. Uçarcasına. Midemiz bulanana kadar. Bağıra bağıra şarkı da söyledik. Yoldan geçenler rahatsız oldu.
Sonra bir yerde çimlere oturduk ve herkes sessizleşti. Belki de sadece ben sessizleştim ama şu ana herkesin gittiğim için üzüldüğünü düşünmek istiyorum.
Her neyse…
Artık görüşmüyoruz…
Onlar birbiriyle görüşüyor yani.
Ben yokum...
Aralarından birisi öldü…
En fazla yirmi yaşındaydı.
Bir daha görme ihtimalimiz yok. Hiçbirimizin…
Geriye kalanlara buluşmayı teklif etsem reddedilmem belki ama korkuyorum “Altı yıldır neredeydin?” denmesinden… Çok…