2/19/2014

Just another girl

O zaman yirmi yaşındaydı o. Ben de on dokuz. Karşıdaki sitenin parkında banklara oturup sohbet etmeyi düşünüyorduk ama biz hangisine oturacağımız gibi salakça bir konuda tartışırken fıskiyeler açıldı ve bütün banklar ıslandı. Saate baktım gece yarısıydı.
“Bu saatte ne sulaması!” dedi ellerini abartılı bir halde iki yanına açarak. “Bankları da ne bokuma ıslatıyorlar ki amına koyduklarım!”
Küfretmeye çalışırdı ama ağız dolusu değil de serçe parmağı havada, porselen fincandan çay yudumlar gibi…
“Geceleri gelip buralarda öpüşüyorlarmış.” dedim.
“Sanki ayakta öpüşemiyoruz!” diye yanıma yaklaştı. Kolumdan tuttu. Tabii ki öpmeyecekti beni. İsterdim oturmadan da öpüşüldüğünü kanıtlasın. Biri balkona çıksın görsün de “Höyt!” desin. Ben de hareket çekeyim.
Ama öpmedi.
Zaten öyle şeyleri ben yapardım. Böyle bir durumda öpen de hareket çeken de ben olmalıydım ama olmadım…
“Neyse… Gel, salıncaklara oturalım.” dedi.
Beş dakika boyunca fizik kurallarını hiçe sayıp poposunu salıncağa sığdırmaya çalıştı. Sayısalcıydı halbuki daha iyi bilirdi bunun imkansızlığını. Ben de sesimi çıkartmadım tabi. Bazı kızlar güzel de olsa büyük popolu olmayı sevmez.
Komik küfür kombinasyonları tükenince vazgeçti. Zincirlere tutunup ayaklarından destek alarak tuhaf bir şekilde asıldı salıncağa. Ben çoktan vazgeçip çakılların üzerine oturup kaydırağa yaslanmıştım bile. Azıcık geri çıkıp kaydırağa otursaydım ya. Üşendim…
“Bak” dedi “Benim de hayallerim var, yok değil. Ama gerçekçi şeyler işte.”
Gerçekçi hayal mi?
“Aklımda çok şey var ama hep kendime zaman içinde bir nokta beliriyorum. Onu atlatayım, hayallerimi öyle gerçekleştireceğim diyorum. Kaç yıld…”
Cebimden çıkarttığım paketi görünce bir anlığına gözleri büyüdü. Ben daha açmadan kaptı elimden. Birkaç adım uzaklaştı geri alamayayım diye. Garantici…
“Ne diyordum…” dedi kutunun içindekileri kontrol ederken. “Hah! Kaç yıldır böyle yapıyorum işte. Artık yapmayacağım!”
Başını kaldırıp iç çekti. Bakışlarıyla etrafı taradıktan sonra kaydırağın tepesine çıkıp bağırdı: “Kutunun yarısı boş! Salak!”
Birkaç saniye sonra olduğum yerde sarsıldım. İki yanımda beliren uzun bacaklarla otuz yedi buçuk numara spor ayakkabılar durumu algılamama yardımcı oldu.
“Beraber başlayacaktık hani!” deyip kafama vurduktan sonra sırtımdaki ayak izlerini temizledi.
Konuşmadım. Omzumun üzerinden uzattığı dudakları arasındaki sigarayı yaktım sadece.

4 yorum:

  1. çok güzel öykü bu. gerçek mi yoksaaa yaaaa :)

    YanıtlaSil
  2. ben öyküler gibi hıhım annadım.

    bak bu öykü film sahnesi gibi aynen hissettim valla bak :)

    YanıtlaSil

Buyursunlar...