gerçek mi kurgu mu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gerçek mi kurgu mu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

3/31/2016

market tanışıklığı 3



“Bıktım” dedi.
Ellerine bakıyordum yine.
“İnanmaya çalışmaktan, beni bir yerlere götürmek isteyenlerin peşine takılmaktan, düşüncelerini benimsemekten, onaylamaktan, üzerime yapışıp kalan yalnızlıktan…”
Geldiği ilk andaki konuşma hızını kaybetmişti. Artık nefes alıyor, duraksıyordu. Büyük ihtimalle anlattıklarının ve anlatacaklarının ne kadar saçma olduğunu, neden bana gelip anlattığını düşünmeye başlamıştı.
Tostun yanına çıkardığım kahvaltılıkları kaldırırken onu biraz rahatlatmak adına konuşmak istemiştim:
“Herkes anlatmak ister ve hiç tanımadığın birisi içini dökmek için idealdir.”
Ne kadar da olgun laflardı bunlar. Kendime yakıştıramadım. Birazdan cıvıtırdım kız da kaçardı zaten.
Ekmek kırıntılarını parmak uçlarına topladı.
“Birilerinin düşünceleri demiştim ya… Neden onları benimsiyorum? Benim aklım çalışmıyor mu? Düşünemiyor muyum?”
Sesi bir saniyeliğine titredi. “Şarkı” dedi. “Başa sarabilir miyim?”
Cevabımı beklemeden az önceki şarkıyı tekrar açtı ve bir süre çalma listesini inceledi. Ya da inceler gibi yaptı. Zihnindekileri toparlamak için kendine tanıdığı bu süreyi sükunet içinde masadaki bıçak çiziklerine dokunarak geçirdim ben de.
Geri döndüğünde hala konuşamayacak gibiydi. Sandalyenin ucuna oturup çayındaki limonu dibe batırmaya çalıştı bir süre.
“Neden anlatıyorum ki?”
Limon batmıyordu.
“Neden anlatmayasın ki?” dedim. Soruya soruyla karşılık vermek. Aptalca. “Arkadaş olmak için anlatmak gerek.”
“Buraya gelirken aklım dolup taşacak gibiyken aynı zamanda bomboştu. Mantıklı bi insan böyle gelmez değil mi? Ama şimdi anlattıkça küçüldüler. O kadar da önemli olmayan şeyler sanki… Kafka okur musun?”
Daha fazla boş cümle kurmama izin vermeden konuşması iyiydi ama Kafka okumazdım.
“Okumam.”
Kitaplığı işaret etti.
“Dönüşüm’ü gördüm de…”
“Sadece onu okudum.”

“Ben de okumam zaten öylesine sordum. Ellerime bakma diye.”

11/17/2015

market tanışıklığı 2


Tabii ki git demedim. Çay vardı. Yeşilçay.
Gel mutfağa.
Çay iyice acılaşmasındı. Hem o da sakinleşsindi biraz. Zaten dinleyecektim.
En sevdiğim fincanı doldurup kıza verdim. Elleri güzeldi, fincan da ödülü. Kendime de bir çay alıp karşısına oturdum. Birkaç saniyeliğine yüzümü inceleyip sözlerine devam etti:
Dün pijamalarla saatlerce yapış yapış aşklı bi dizi izledim. Dörde kadar. Sonra ona kadar uyuyup uyanır uyanmaz Behzat Ç. replikleri okudum. Sonra aklıma şey geldi. Annem. Tasarımcı olmak istemiştim. Sonra da ressam… Saçımı maviye boyatmak istemiştim. Olacak şeyleri iste demişti. Norveç’e gitme hayali kurarken de öyle söyledi. Hayalim bile olacak şey değildi. Olacak şey neydi bilmiyorum. Acaba şey mi? Evlenip toki evinde oturmak. Güzel ve düz bi hayal di mi? Hayal bile değil. Gencim ben Allah aşkına ne evi ne oturması? Böyle diye diye çürütecek ruhumu. Bi lafımı da ciddiye almadı şimdiye kadar. Kimseye diyemiyorum.
Sonra şey var, bi çocuk. Hayatındaki önemli üç şeyden ikincisi benmişim. Birincisi ailesi, üçüncüsü bilgisayarı. O da benim için önemli aslında. Nedenini pek bilemiyorum. Bazı konularda çok iyi anlıyor beni. Bazen saatlerce anlamsız muhabbetler edip deli gibi eğleniyoruz. Sonra da mantıklı bi noktaya varıyoruz. Nasıl olduğunu tartışırken uykumuz geliyor. Ama ne zaman bi kız arkadaşı olsa kavanozda yaşar gibi oluyor. Hayatındaki önemli üç şeyin ikisi devre dışı kalıyor. Ben ve bilgisayar. Sonra ayrılınca yine bana geliyor bi süre yara sarıyoruz sonra da bilgisayara gidiyor. Ben neyim ya hu?
Çaylar bitmişti. Fincanın dibinde kalanı parmak uçlarına döktü. Pembe parmak uçlarına.
İsmin neydi pijamalı?
T.
Kahvaltı yaptın mı?
Yok hemen buraya geldim.
Çaydan önce deseydin keşke. Bir tost yapayım mı?
Fincanı tezgaha bırakırken gözlerimin ellerine takıldığını fark etmemesini ümit ettim.

11/16/2015

market tanışıklığı


Marketten eve kadar beraber yürüyünce aynı sitede oturduğumuzu öğrendiğimiz bi kız vardı. Birbirimize evlerimizi gösterip bi daha hiç görüşmemiştik. Düne kadar. Kapıyı açtığımda sağa sola bakınıyordu. Neyi aradığı belli olmayan gözleri bende takılınca Merhaba dedi. Ben selam veremeden daldı eve.

Başladı konuşmaya:
Aslında böyle değilim ama yalnızlıktan işte. Buraya taşınınca hiç arkadaş edinemedim. Yani vardı bi sürü arkadaşım ama geride kaldılar. Klişe ama insan ağlayacak omuz arıyor. Bir şeyleri anlatırken karşısında bir yüz görmek istiyor. Telefonda anlatıp da acaba ne işle uğraşıyor da dinlemiyor beni diye düşünmek istemiyor. Kusura bakma. Böyle yapmasaydım iki saat formalite konuşmaktan öteye gidemezdim. Hani olur ya, nerelisin, annen kim baban kim, yaşın kaç gibi… Ama başka şeyler anlatmak istiyorum ben. Şimdi söyle gideyim mi? Çok anlatmak istiyorum ama git dersen giderim.

Tavşan baskılı çoraplarına takılmıştı gözlerim.

Hı dedi. Gideyim mi?

10/25/2015

Günbatımında buzlu su

    Güneş batıyor ve ben biraz gölgede kalmış evimin içinde aydınlatma ve ısınmadan maksimum yararlanma çabasıyla sürekli eşyaların yerini değiştiriyorum. Her gün. Her gün. Her gün.
    Bazı günlerin bazı vakitlerini de birilerini özlemekle geçiriyorum. Mesela geçen haftanın son üç günü her akşamüstünü buna ayırdım. Zaman planlaması konusunda biraz övünebilirim. Neyi ne zaman yapacağımı bilirim. Şimdi mesela öyle çok özlemiyorum. Çünkü hafta sonu başka işlerim var. Market indirimleri takip etmek gibi. Çevredeki üç marketi gezdim bugün. En az üç market olmalı çünkü. Ha ne diyordum, özlemek. Aman özle özle nereye kadar canım! Hayat akıp gidiyor neticede. Ölenle ölünmüyor. İçindeki ateşi söndürmeye yetmese de dondurmak için buz gibi sular ya da buzlu sular iyi geliyor...

10/15/2015

Sulanmış Kaktüsler


Bir sürü kaktüs var. Kollarını açmış gibi duruyorlar. Bir tanesi kalbe benziyor. Birkaçının çiçeği var. Renkleri aynı değil. Kaktüsler…
Aldığım hediye beni utandırıyor. Kendimden utanıyorum. Kaç lafın arasında geçmiş benim bile unuttuğum bir tişört. Bir forma. Futbolla ilgilenmiyorum ama olsaydı ne güzel olurdu dediğimi hatırlıyorum. Unutuyorum sonra.
Günlerden dün. Yurt dışından dönecek birisi var. Önceki gece uyumamışım. Tırlatmışım azıcık. Bir şeyler hatırlamışım. Hatırladıkça hatırlamışım. Ağlamışım biraz. Birçok… Göz kapaklarımın katlandığı yer yok olana dek… Günlerden dün, sabah uyanır uyanmaz duş almış sokağa fırlamışım. Tabii ki güneş gözlüklerimin arkasında… Neredeyse yağmur yağacak, kapalı hava ama yine de ışık var. Ne yapacağımı bilmeden dolaşmışım, oturmuşum, kalkmışım, konuşmuşum kendi kendime. Akşama kadar… Akşam saat ondan sonra gitmişim birinin yanına, yemişim içmişim sıçmışım tabiri caizse… Caiz olmasa da öyle. Dağıldıkça dağılmışım.
Eve dönmeye karar verdiğimde nispeten erken bir saat. Ev sessiz. Ev boş. Yatak odama geldiğim anda kaktüslere bakıyorum. Bir sürüler. Yanlarında boş bir şişe, dipleri ıslak. Gözüme batıyorlar. Gözlerim yanıyor. Tekmelemek istiyorum, ortalık dağılacak diye vazgeçiyorum. Birisi de kalbe benziyor zaten.
Sadece uyumak istiyorum.

Yatağımın üzerinde bir forma. Sahte. Giyer miyim diye düşünüyorum. Ama sahte. Kendimden utanıyorum. Düşünmem gereken kimin bıraktığıyken yaptığım ilk şey etiketine bakmak oluyor. Sahte. Aman diyorum evde giyerim ne olacak. Utancımdan ölmek istiyorum. Kaç saat öyle durduğunu düşünüyorum. 

8/26/2015

Güneş gözlüğü


Markete diye çıkıyorum. Ayaklarım olmadık yollara götürüyor beni. Kulağımdaki şarkılar biz ayrıldık diyor, aşık olmayalım yarın ne getirir bilemeyiz diyor, eğer geri dönersen filan diyor. Yüreğim ağzıma geliyor. Hani olur ya gerçekten böyle boğazına yakın bi yerde atar kalbin, hissedersin. Bilirsin. İşte öyle. Sonra şarkıları içli içli söylemeye başlıyorum. Ta ki karşıdan yaşlı bir amca gelene dek. Bana bakıyor, dudakları kımıldıyor. O an çıkartıyorum kulaklığı. Amca görünüşte Up filmindeki gibi bir tip. Yalnız hımır hımır sesler çıkarıyor. Meğer kendi kendine konuşuyormuş. Birbirimizle karşılaşıp aramızdaki uzaklığı artırmaya başlayınca elimdeki market poşetine bakıyorum. Market de değil bildiğin bim poşeti işte. Tost ekmeğiyle peynir var. Öyle artistik bi durum da değil nasıl kaptırdıysam kendimi. Neye kaptırdıysam... Sağıma soluma bakıyorum en az on katlı binalar. Bok var çünkü binalarda. Evet ben de yedinci katta yaşıyorum, cidden bok var... 
Neyse şarkılar devam ediyor etmesine de ben ne aşık olmuşum ne ayrılmışım şu aralar ama öyle boş gezmek istiyorum sokaklarda. Güneş gözlüğüyle. Saklandığımı zannederek...


5/05/2014

runaway 2

“Sana demiştim tavla atan, okey oynayan amcaların arasında oturmayacağımı. Hoşça kal!”
Masaya oturmadan etrafına bakıp hızla mekanın kapısına yöneldi.
Bunları söylerken bile iç savaşı devam ediyordu. Onu tanıyordum. Aklından geçenleri okuyabiliyordum: Hiç de hoş kalmayacaktım. Gitmemeliydi beni böylece bırakıp. Yanımda olabilecek tek kişi de o değildi; hatta kimsem olmasa kardeşim vardı. Babam bu kadar hastayken yanımda olursa ondan başka beklentilerim de olabilirdi. Hele bir de kaybedersem babamı, ona tutunacaktım.
Benim sıradan bir fabrika çalışanı olduğumu, yanına yakışmadığımı, ellerimin çirkin olduğunu söyler dururdu. Şimdiye kadar bunları yüzlerce kez duymuştum. Yüzlerce kez duyacak kadar görüştük…
Şimdiye kadar ne zaman arasam önce sayar söver sonra da hayatımın nasıl gittiğini, ailemin nasıl olduğunu öğrenmek için sorular sorardı. Belli etmemeye çalışır, endişelenirdi. Çünkü ben hayatı pek de umursamayan, hala ergenlikten çıkamamış, araba ve kızlarla kafayı bozmuş bir aptaldım. Benimle ilgili bir sorunu vardı. Hala var… Seviyor mu sevmiyor mu? Her an değişebiliyor bu ama önemsiyor. Biliyorum.
Masanın üzerine biraz para bırakıp arkasından koştum. Zaten yavaş gidiyordu. Beni bekliyordu biliyordum. Sessizce yanında yürüdüm bir süre.
“Sana ne demiştim!”
“Ne demiştin?”
“Aptal! Böyle yerlerden hoşlanmadığımı söylemiştim!”
“Ne yapalım peki? Nerde oturalım?”
“Hiçbir yerde!”
“Yürüyelim. O da olur…”
“Kıkırdama karı gibi!”
Biliyordum bunu seviyordu. Gülüşümü seviyordu. Görsel olarak değil belki ama kendi tabiriyle karı gibi kıkırdamamı… Sessizlik oldu bir süre. Bir şeyler diyeceğinden emindim ve düşündüğüm gibi tutamadı kendini.
“Baban nasıl oldu?”
“Kötü.”
“Sen…”
“Kötü.”
“Ne diyebilirim ki…”
“Bilmem. Burda olman yeter sanırım.”
“Burda değilim. Gidiyorum.”
***

Yine onu kalabalığın ortasında bıraktım. Dört yıl öncesinde yaptığım gibi. Belki de bilerek aynı noktaya getirdim bilmiyorum. Bu kez bir taksiye atladım ama. Arkamdan gelemeyeceğinden emin olmak istemiştim.
Ben bu şehre bunun için gelmedim ki! Aradan da çıkartabilirdim, evet, ama böyle olmamalıydı. Bu durumdaki bir adama birisi yardım etmeliydi. Ben yapamazdım. Nedenini bilmiyorum ama yapamazdım… Ona haksızlık ederdim. Yanında olmaya çalışsam da ikiyüzlü olurdum. Bu yüzden yapmamalıydım da.
Her neyse…
Beklediğim gibi oldu zaten. Gelmedi.
***

Taksiye binip uzaklaştı ama daha fazla arkasından gitmeyeceğimi de biliyordu. Ben de ısrarcı olmadım. Yapımda yoktu.  Kilometrelerce uzaklaşsa kaç yazar? Ne zaman ihtiyacım olsa benimle olacağını biliyorum. Onun hep bir açık kapısı vardı. Benim için… İyi ki var.


2/19/2014

Just another girl

O zaman yirmi yaşındaydı o. Ben de on dokuz. Karşıdaki sitenin parkında banklara oturup sohbet etmeyi düşünüyorduk ama biz hangisine oturacağımız gibi salakça bir konuda tartışırken fıskiyeler açıldı ve bütün banklar ıslandı. Saate baktım gece yarısıydı.
“Bu saatte ne sulaması!” dedi ellerini abartılı bir halde iki yanına açarak. “Bankları da ne bokuma ıslatıyorlar ki amına koyduklarım!”
Küfretmeye çalışırdı ama ağız dolusu değil de serçe parmağı havada, porselen fincandan çay yudumlar gibi…
“Geceleri gelip buralarda öpüşüyorlarmış.” dedim.
“Sanki ayakta öpüşemiyoruz!” diye yanıma yaklaştı. Kolumdan tuttu. Tabii ki öpmeyecekti beni. İsterdim oturmadan da öpüşüldüğünü kanıtlasın. Biri balkona çıksın görsün de “Höyt!” desin. Ben de hareket çekeyim.
Ama öpmedi.
Zaten öyle şeyleri ben yapardım. Böyle bir durumda öpen de hareket çeken de ben olmalıydım ama olmadım…
“Neyse… Gel, salıncaklara oturalım.” dedi.
Beş dakika boyunca fizik kurallarını hiçe sayıp poposunu salıncağa sığdırmaya çalıştı. Sayısalcıydı halbuki daha iyi bilirdi bunun imkansızlığını. Ben de sesimi çıkartmadım tabi. Bazı kızlar güzel de olsa büyük popolu olmayı sevmez.
Komik küfür kombinasyonları tükenince vazgeçti. Zincirlere tutunup ayaklarından destek alarak tuhaf bir şekilde asıldı salıncağa. Ben çoktan vazgeçip çakılların üzerine oturup kaydırağa yaslanmıştım bile. Azıcık geri çıkıp kaydırağa otursaydım ya. Üşendim…
“Bak” dedi “Benim de hayallerim var, yok değil. Ama gerçekçi şeyler işte.”
Gerçekçi hayal mi?
“Aklımda çok şey var ama hep kendime zaman içinde bir nokta beliriyorum. Onu atlatayım, hayallerimi öyle gerçekleştireceğim diyorum. Kaç yıld…”
Cebimden çıkarttığım paketi görünce bir anlığına gözleri büyüdü. Ben daha açmadan kaptı elimden. Birkaç adım uzaklaştı geri alamayayım diye. Garantici…
“Ne diyordum…” dedi kutunun içindekileri kontrol ederken. “Hah! Kaç yıldır böyle yapıyorum işte. Artık yapmayacağım!”
Başını kaldırıp iç çekti. Bakışlarıyla etrafı taradıktan sonra kaydırağın tepesine çıkıp bağırdı: “Kutunun yarısı boş! Salak!”
Birkaç saniye sonra olduğum yerde sarsıldım. İki yanımda beliren uzun bacaklarla otuz yedi buçuk numara spor ayakkabılar durumu algılamama yardımcı oldu.
“Beraber başlayacaktık hani!” deyip kafama vurduktan sonra sırtımdaki ayak izlerini temizledi.
Konuşmadım. Omzumun üzerinden uzattığı dudakları arasındaki sigarayı yaktım sadece.