“Sana demiştim
tavla atan, okey oynayan amcaların arasında oturmayacağımı. Hoşça kal!”
Masaya
oturmadan etrafına bakıp hızla mekanın kapısına yöneldi.
Bunları
söylerken bile iç savaşı devam ediyordu. Onu tanıyordum. Aklından geçenleri
okuyabiliyordum: Hiç de hoş kalmayacaktım.
Gitmemeliydi beni böylece bırakıp. Yanımda olabilecek tek kişi de o değildi;
hatta kimsem olmasa kardeşim vardı. Babam bu kadar hastayken yanımda olursa
ondan başka beklentilerim de olabilirdi. Hele bir de kaybedersem babamı, ona
tutunacaktım.
Benim sıradan
bir fabrika çalışanı olduğumu, yanına yakışmadığımı, ellerimin çirkin olduğunu
söyler dururdu. Şimdiye kadar bunları yüzlerce kez duymuştum. Yüzlerce kez
duyacak kadar görüştük…
Şimdiye kadar
ne zaman arasam önce sayar söver sonra da hayatımın nasıl gittiğini, ailemin
nasıl olduğunu öğrenmek için sorular sorardı. Belli etmemeye çalışır,
endişelenirdi. Çünkü ben hayatı pek de umursamayan, hala ergenlikten çıkamamış,
araba ve kızlarla kafayı bozmuş bir aptaldım. Benimle ilgili bir sorunu vardı.
Hala var… Seviyor mu sevmiyor mu? Her an değişebiliyor bu ama önemsiyor.
Biliyorum.
Masanın üzerine
biraz para bırakıp arkasından koştum. Zaten yavaş gidiyordu. Beni bekliyordu
biliyordum. Sessizce yanında yürüdüm bir süre.
“Sana ne demiştim!”
“Ne demiştin?”
“Aptal! Böyle
yerlerden hoşlanmadığımı söylemiştim!”
“Ne yapalım
peki? Nerde oturalım?”
“Hiçbir yerde!”
“Yürüyelim. O
da olur…”
“Kıkırdama karı
gibi!”
Biliyordum bunu
seviyordu. Gülüşümü seviyordu. Görsel olarak değil belki ama kendi tabiriyle
karı gibi kıkırdamamı… Sessizlik oldu bir süre. Bir şeyler diyeceğinden
emindim ve düşündüğüm gibi tutamadı kendini.
“Baban nasıl
oldu?”
“Kötü.”
“Sen…”
“Kötü.”
“Ne diyebilirim
ki…”
“Bilmem. Burda
olman yeter sanırım.”
“Burda değilim.
Gidiyorum.”
***
Yine onu
kalabalığın ortasında bıraktım. Dört yıl öncesinde yaptığım gibi. Belki de
bilerek aynı noktaya getirdim bilmiyorum. Bu kez bir taksiye atladım ama.
Arkamdan gelemeyeceğinden emin olmak istemiştim.
Ben bu şehre
bunun için gelmedim ki! Aradan da çıkartabilirdim, evet, ama böyle olmamalıydı.
Bu durumdaki bir adama birisi yardım etmeliydi. Ben yapamazdım. Nedenini
bilmiyorum ama yapamazdım… Ona haksızlık ederdim. Yanında olmaya çalışsam da
ikiyüzlü olurdum. Bu yüzden yapmamalıydım da.
Her neyse…
Beklediğim gibi
oldu zaten. Gelmedi.
***
