“Bıktım” dedi.
Ellerine bakıyordum yine.
“İnanmaya çalışmaktan, beni bir yerlere
götürmek isteyenlerin peşine takılmaktan, düşüncelerini benimsemekten,
onaylamaktan, üzerime yapışıp kalan yalnızlıktan…”
Geldiği ilk andaki konuşma hızını
kaybetmişti. Artık nefes alıyor, duraksıyordu. Büyük ihtimalle anlattıklarının
ve anlatacaklarının ne kadar saçma olduğunu, neden bana gelip anlattığını
düşünmeye başlamıştı.
Tostun yanına çıkardığım kahvaltılıkları
kaldırırken onu biraz rahatlatmak adına konuşmak istemiştim:
“Herkes anlatmak ister ve hiç tanımadığın
birisi içini dökmek için idealdir.”
Ne kadar da olgun laflardı bunlar.
Kendime yakıştıramadım. Birazdan cıvıtırdım kız da kaçardı zaten.
Ekmek kırıntılarını parmak uçlarına
topladı.
“Birilerinin düşünceleri demiştim ya…
Neden onları benimsiyorum? Benim aklım çalışmıyor mu? Düşünemiyor muyum?”
Sesi bir saniyeliğine titredi. “Şarkı”
dedi. “Başa sarabilir miyim?”
Cevabımı beklemeden az önceki şarkıyı
tekrar açtı ve bir süre çalma listesini inceledi. Ya da inceler gibi yaptı.
Zihnindekileri toparlamak için kendine tanıdığı bu süreyi sükunet içinde
masadaki bıçak çiziklerine dokunarak geçirdim ben de.
Geri döndüğünde hala konuşamayacak
gibiydi. Sandalyenin ucuna oturup çayındaki limonu dibe batırmaya çalıştı bir
süre.
“Neden anlatıyorum ki?”
Limon batmıyordu.
“Neden anlatmayasın ki?” dedim. Soruya soruyla
karşılık vermek. Aptalca. “Arkadaş olmak için anlatmak gerek.”
“Buraya gelirken aklım dolup taşacak
gibiyken aynı zamanda bomboştu. Mantıklı bi insan böyle gelmez değil mi? Ama
şimdi anlattıkça küçüldüler. O kadar da önemli olmayan şeyler sanki… Kafka okur
musun?”
Daha fazla boş cümle kurmama izin
vermeden konuşması iyiydi ama Kafka okumazdım.
“Okumam.”
Kitaplığı işaret etti.
“Dönüşüm’ü gördüm de…”
“Sadece onu okudum.”
“Ben de okumam zaten öylesine sordum.
Ellerime bakma diye.”


