market tanışıklığı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
market tanışıklığı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

3/31/2016

market tanışıklığı 3



“Bıktım” dedi.
Ellerine bakıyordum yine.
“İnanmaya çalışmaktan, beni bir yerlere götürmek isteyenlerin peşine takılmaktan, düşüncelerini benimsemekten, onaylamaktan, üzerime yapışıp kalan yalnızlıktan…”
Geldiği ilk andaki konuşma hızını kaybetmişti. Artık nefes alıyor, duraksıyordu. Büyük ihtimalle anlattıklarının ve anlatacaklarının ne kadar saçma olduğunu, neden bana gelip anlattığını düşünmeye başlamıştı.
Tostun yanına çıkardığım kahvaltılıkları kaldırırken onu biraz rahatlatmak adına konuşmak istemiştim:
“Herkes anlatmak ister ve hiç tanımadığın birisi içini dökmek için idealdir.”
Ne kadar da olgun laflardı bunlar. Kendime yakıştıramadım. Birazdan cıvıtırdım kız da kaçardı zaten.
Ekmek kırıntılarını parmak uçlarına topladı.
“Birilerinin düşünceleri demiştim ya… Neden onları benimsiyorum? Benim aklım çalışmıyor mu? Düşünemiyor muyum?”
Sesi bir saniyeliğine titredi. “Şarkı” dedi. “Başa sarabilir miyim?”
Cevabımı beklemeden az önceki şarkıyı tekrar açtı ve bir süre çalma listesini inceledi. Ya da inceler gibi yaptı. Zihnindekileri toparlamak için kendine tanıdığı bu süreyi sükunet içinde masadaki bıçak çiziklerine dokunarak geçirdim ben de.
Geri döndüğünde hala konuşamayacak gibiydi. Sandalyenin ucuna oturup çayındaki limonu dibe batırmaya çalıştı bir süre.
“Neden anlatıyorum ki?”
Limon batmıyordu.
“Neden anlatmayasın ki?” dedim. Soruya soruyla karşılık vermek. Aptalca. “Arkadaş olmak için anlatmak gerek.”
“Buraya gelirken aklım dolup taşacak gibiyken aynı zamanda bomboştu. Mantıklı bi insan böyle gelmez değil mi? Ama şimdi anlattıkça küçüldüler. O kadar da önemli olmayan şeyler sanki… Kafka okur musun?”
Daha fazla boş cümle kurmama izin vermeden konuşması iyiydi ama Kafka okumazdım.
“Okumam.”
Kitaplığı işaret etti.
“Dönüşüm’ü gördüm de…”
“Sadece onu okudum.”

“Ben de okumam zaten öylesine sordum. Ellerime bakma diye.”

11/17/2015

market tanışıklığı 2


Tabii ki git demedim. Çay vardı. Yeşilçay.
Gel mutfağa.
Çay iyice acılaşmasındı. Hem o da sakinleşsindi biraz. Zaten dinleyecektim.
En sevdiğim fincanı doldurup kıza verdim. Elleri güzeldi, fincan da ödülü. Kendime de bir çay alıp karşısına oturdum. Birkaç saniyeliğine yüzümü inceleyip sözlerine devam etti:
Dün pijamalarla saatlerce yapış yapış aşklı bi dizi izledim. Dörde kadar. Sonra ona kadar uyuyup uyanır uyanmaz Behzat Ç. replikleri okudum. Sonra aklıma şey geldi. Annem. Tasarımcı olmak istemiştim. Sonra da ressam… Saçımı maviye boyatmak istemiştim. Olacak şeyleri iste demişti. Norveç’e gitme hayali kurarken de öyle söyledi. Hayalim bile olacak şey değildi. Olacak şey neydi bilmiyorum. Acaba şey mi? Evlenip toki evinde oturmak. Güzel ve düz bi hayal di mi? Hayal bile değil. Gencim ben Allah aşkına ne evi ne oturması? Böyle diye diye çürütecek ruhumu. Bi lafımı da ciddiye almadı şimdiye kadar. Kimseye diyemiyorum.
Sonra şey var, bi çocuk. Hayatındaki önemli üç şeyden ikincisi benmişim. Birincisi ailesi, üçüncüsü bilgisayarı. O da benim için önemli aslında. Nedenini pek bilemiyorum. Bazı konularda çok iyi anlıyor beni. Bazen saatlerce anlamsız muhabbetler edip deli gibi eğleniyoruz. Sonra da mantıklı bi noktaya varıyoruz. Nasıl olduğunu tartışırken uykumuz geliyor. Ama ne zaman bi kız arkadaşı olsa kavanozda yaşar gibi oluyor. Hayatındaki önemli üç şeyin ikisi devre dışı kalıyor. Ben ve bilgisayar. Sonra ayrılınca yine bana geliyor bi süre yara sarıyoruz sonra da bilgisayara gidiyor. Ben neyim ya hu?
Çaylar bitmişti. Fincanın dibinde kalanı parmak uçlarına döktü. Pembe parmak uçlarına.
İsmin neydi pijamalı?
T.
Kahvaltı yaptın mı?
Yok hemen buraya geldim.
Çaydan önce deseydin keşke. Bir tost yapayım mı?
Fincanı tezgaha bırakırken gözlerimin ellerine takıldığını fark etmemesini ümit ettim.

11/16/2015

market tanışıklığı


Marketten eve kadar beraber yürüyünce aynı sitede oturduğumuzu öğrendiğimiz bi kız vardı. Birbirimize evlerimizi gösterip bi daha hiç görüşmemiştik. Düne kadar. Kapıyı açtığımda sağa sola bakınıyordu. Neyi aradığı belli olmayan gözleri bende takılınca Merhaba dedi. Ben selam veremeden daldı eve.

Başladı konuşmaya:
Aslında böyle değilim ama yalnızlıktan işte. Buraya taşınınca hiç arkadaş edinemedim. Yani vardı bi sürü arkadaşım ama geride kaldılar. Klişe ama insan ağlayacak omuz arıyor. Bir şeyleri anlatırken karşısında bir yüz görmek istiyor. Telefonda anlatıp da acaba ne işle uğraşıyor da dinlemiyor beni diye düşünmek istemiyor. Kusura bakma. Böyle yapmasaydım iki saat formalite konuşmaktan öteye gidemezdim. Hani olur ya, nerelisin, annen kim baban kim, yaşın kaç gibi… Ama başka şeyler anlatmak istiyorum ben. Şimdi söyle gideyim mi? Çok anlatmak istiyorum ama git dersen giderim.

Tavşan baskılı çoraplarına takılmıştı gözlerim.

Hı dedi. Gideyim mi?