Bir arkadaşım
vardı. Bi tuhaftı. Cesurdu. Hırslıydı.
Önceden
dizlerime koyardı başını. Kızıl saçlarını sevmemi isterdi.
Ben de sırf o
gülüyor diye gülerdim. Kahkahaları mutlu ederdi beni.
O zamanlar
konuşkandım. Çok… Artık vazgeçtim. Gerek de yok hani.
Ben, “Ne yaparsam yapayım gitmez.” Cümlesine özneydim onun
için.
Ve o gitmeliydi bu yüzden.
Gitti…
Bugün gördüm
onu. Görüştük. Saçları artık siyahtı. Dizlerimde değildi başı. Dışarıdaydık,
birden hava soğudu. Montumu verdim. İyice sokuldu bana. Nasıl mutlu oldum. İlk
olmasa da soğuk havayı sevdiğim nadir anlardan birisiydi.
Kalabalıktı.
Başkaları da vardı. İyi ki benim yanımdaydı. Kolumu arkasına attım ama dokunamadım.
Sonra sohbet sırasında elimi kendi elleriyle omzuna koydu. İşaret parmağının
tırnağı hala kırıktı son bıraktığımdaki gibi. Demek ki hayatının sonuna dek
böyle kalacak…
Ayakları üşüdü.
Çok üşüdü. “Bacaklarının altına koyabilir miyim ayaklarımı?” dedi. Olur dedim.
Halbuki ben de üşüyordum. Dedim ya ilk kez soğuk havayı sevdim. Ah öyle
dememiştim. Soğuk havayı sevdiğim nadir anlardan birisiydi işte…
Geçti gitti.
