Bu kadar nefret
ederken yapabildiğim en kötü şey çayına gereğinden fazla dem doldurmak. Başka
kızlar gibi her şeye rağmen seni ennnn çok sevmek isterdim biliyor musun?
Sevmiyor muyum? Tabii ki seviyorum. Onca yılımızı birlikte geçirdik ne de olsa.
Elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştın benim için. Daha çok paranla… Beş
çift ayakkabım varken sadece beğendiğim için bir çift daha aldın mesela. Vardı
paran aldın. Bir şey demiyorum ama o ayakkabıyı almak yerine “Gerek yok bunlara”
deyip kucaklasaydın beni, sonra da bir şemsiye çikolata alsaydın daha iyi
hissediyor olurdum belki de şimdi. Hatırlıyor musun, çok paramız olmadığı
zamanlarda, işten çok geç döndüğün zamanlarda bana şemsiye çikolata getirirdin.
"Belki"lerle seni suçlayıp kendimi kandırıyor da olabilirim...
Hafta sonları
ne değerliydi. Yeşili çok severdin. Pikniğe giderdik ama çok uzağa değil.
Telefon çekmezse diye, işten çağırırlarsa çabucak gidemezsin diye.
Geceleri çok
gelirdin eve. Sen gelene kadar uyumadan beklerdik kardeşimle. Arabanın sesinden
anlardık geldiğini. İş yerinin arabasıydı. Kapıdan girdiğinde boynuna atlar
mıydık kardeşimle? Hatırlamıyorum…
Büyüdükçe
uzaklaştık. Büyüdükçe daha çok sana benzedim. Büyüdükçe daha çok kızdım kendime
sana benzediğim için.
Babalarıyla
küçük kızlarını kıskanıyorum. Babalarıyla büyük kızlarını ve hatta babalarıyla
yaşlı kızlarını bile… Sanki berbat bir babaymışsın gibi. Ya da yokmuşsun gibi…
Halbuki varsın ve kötü biri değilsin.
Şu anda sadece
iyi şeyleri hatırlamak istiyorum ama hafızam nerede boktan anı varsa onu
koyuyor önüme. Ne acı değil mi? Öyle çok seviyorum ki seni… Ama öfkem,
sevgimden daha güçlü. Bir türlü yenemiyorum onu. Aşamıyorum seni.
