ölüm etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ölüm etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

5/29/2015

Düşünme, mutlu öl.






Siyah ya da beyaz olsak. Doğrudan deyiversek aklımızdakileri. Dolandırmasak lafı. Su isterken "bardak da ne uzakmış ay" demesek. Bok mu var? Enerji boşa gidiyo. İsraf.
Sonra mesela kadın konuşmuş arkandan. Öyle böyle değil. Hırsından çatlamış kudurmuş. Sen de kulak misafiri olmuşsun. Titremişsin. Ne yapacağını bilememişsin. Bi insanın ne kadar korkunç olabileceğini ilk kez görmüşsün. Yanlışlıkla. Hem de tatlı bi insanın. Ama akşamına gelmiş sana "seni çok seviyorum" diyor. Demese ya. Biliyorum ben ne kadar sevdiğini. Ha mesela bu tipe zorla gülüp "ehehehe" yapacağımıza bi derinden "hassiktirordangözümgörmesinsenniii!" derken bi ayağımızı yere vursak. İleri doğru atılsak top oynayan çocukları korkutan göbekli amca gibi. Korksa da yaklaşamasa bi daha abuk subuk konuşamasa. Çünkü belli, anlatsan anlamayacak. Boktan, sahte hayatına benden uzakta devam edip neşe içinde dedikodu yaparken ölsün. Ben gibi "Bir ünson nödön bu tür bir dovronuş sörgülör humm. Bunun derinine inelim hummm. Hummm du bön bunu tortuşcok bür uzmon bulcom" derken değil. Mutlu lan. Mutlu.
Düşünme,  mutlu ol, mutlu öl.


2/17/2015

Ne çok düşündük, ne çok öldük...

O çirkin yaratığın yüzünde o kadının tırnak izlerini gördüm ya... Bilmem kaçıncı Özgecan'la ilgili yazma çabamdaki fikirler doluştu beynime. İşkence... Bir insan, bir diğerinin -ki insan demek bile utanç verici- işkence ile ölmesini düşünüyor...Ben nasıl bunları düşünür oldum? Bu cinayeti işleyenler nasıl hala hayatta kalmaya devam edebiliyor? Neden yaşıyorlar? Belki de aptalca ama günlerdir neden yaşadıklarını düşünüyorum. Allah yaşatıyor diyorlar, neden diye soruyor beynim işte engel olamazsın ki düşünmeye...
İdam... Yasalarda olmalı diyorum artık. Benim cılız nefesimle söylememi geçtim binlerce insanın sokağa dökülüp sesini yükseltmesiyle bile olmuyor. Sevgili hükümete, devletçiğimize bakıyor bu işler. Sağ olsunlar maden işçilerinin arkasından yaptıkları gibi taziye dileklerinin yanına bir münafık Fatihası iliştirip geçiştiriyorlar... Bir de akıl veriyorlar sen de okusaydın diye. Bir gecede bir torbadan bir sürü yasa çıkarken ne hikmetse cinayet gibi suçlar için bir tanecik caydırıcı ceza çıkamıyor... Yazık!
Sevmiyorum böyle şeyleri yazmayı. İçim acıyor, uykularım kaçıyor...
Bir de halime acıyorum. Çözüm olarak düşünebildiğim şey dövüşmeyi öğrenmek, yanımda kendimi savunabileceğim şeyler taşımak... Geçici çözümler hiçbir zaman fayda getirmiyor. Bir çocuk kendini nasıl savunsun? Ya da yaşlı bir kadın... İşte böyle boğuluyorum. Sonra da diyorum ki ceza vererek iyi bir yere varılmaz. Bir eğitimci olarak öğrendiklerim bu yönde. Sonra da ne kadar doğru bir eğitim aldığımı düşünüp susuyorum.
Belki de ben bu yazıyı yazarken bir evde bir kadın dövülüyor, bir dolmuşta bir erkek taciz ediliyor ve birisi tecavüze uğruyor. Belki de bir cinayet işleniyor...
Özgecan rahat uyumuyor. Münevver rahat uyumuyor. Madenciler rahat uyumuyor... Şu anda hatırlayamadığım ve hatta bilmediğim yüzlercesi...


12/25/2014

Başkasının Penceresinden

Bu yazıdan pek de hoşlanmayabilirsiniz. Okumayabilirsiniz. Filan…
Biliyor musun, “Hayat devam ediyor” sözü hiç bu kadar anlamlı olamazdı. Ağladım. Saatlerce... Nefesim kesilene dek ağladım. Sevdiğim bir insanı kaybetmiştim çünkü. Sonsuza dek… Aslında kaybedeli çok olmuştu ama bir umut işte geri dönüp bakar mı diyordum. Düştüğüm bu çukurda birileri bana yardım etsin diye yalvarıp duruyordum. Çünkü yalnız yapamazdım. Başaramazdım. Hayatım boyunca başaramadığım gibi… Yakarışlarıma cevap veren tek kişi oydu bir zamanlar. Çünkü öncekiler vazgeçmişti ve sonrakiler yaklaşmıyordu bile. İyi değildim ve bir şekilde beni desteklemeye çalıştı. Gerek güçlenmem için yalanlar söyleyerek gerekse gerçeği yüzüme vurup kendime gelmemi umut ederek. Olmadı. Ben adam olmadım. Beni o adam etmeyecekti ne de olsa. Ben bildiğini okuyan birisiydim. Kendi doğrularım vardı. Hala var…
Aslında ben yanlış yere yalvarıyordum. Neticede o da bir insandı ve herhangi bir insanın sahip olabileceği sabır ve güce sahipti. Benim gibi. Ben Allah’a yalvarır gibi ona yalvardım. Aslında Allah’ı daha çok sevmek istiyordum ama bile bile göz göre göre bir insana yalvarıyordum. Herkese söyler gibiydim sıkıntımı ama tek beklentim onun yıllar boyu yapıp durduğu gibi “Her şey yoluna girecek” demesiydi. Yıllar boyu olmadığı gibi hiçbir şey yolunda değildi ve bunun tek kaynağı bendim. Zayıf ve aptal olduğuma inanmış olmamdı. Hala öyle olduğumu düşünüyorum ve Allah’a inanıyor olmasam kendim gibi işe yaramaz ve aptal birini dünya üzerinden silerdim. Şimdiyse sadece ölümü bekliyorum. Çünkü kendimi öldürecek kadar cesur değilim. Hem kim bilir belki bir cennet umudum olabilir.
Neyse… Vazgeçtiğini net bir şekilde söylediğinde onun canını yakmak istedim. Bencilceydi ama kendi acımdan başkalarını görecek durumda değildim. Ne demekti beni bırakmak. Beni en iyi anlayan insandı. Tutkularımı, zayıflıklarımı, aşklarımı, umutsuzluğumu… Nasıl bırakırdı?! Elimden geleni yaptım onu üzmek için. Üzülmemiş gibiydi. Duvar gibi… Duygularını söküp attığını bile düşünebilirdim. Düşündüm. Her şeyin sebebinin ben olduğumu söyledim yıllar boyu değişemeyen zavallı bendim. O bir şekilde işleri yoluna koymuştu. Etrafımdaki herkes gibi... Herkesin hayatı güzeldi. Yaşıyorlardı ve bir şekilde ileriye gidiyorlardı. Bense duruyordum. Başladığım yerde durmuş ölmeyi bekliyordum ama hayat nasıl oluyorsa devam ediyordu…


8/28/2014

Gülerken


Galiba bir ucundan tutmak gerek bu işin. Aylar mı oldu acaba? Geçen zamanın farkına varamıyorum. Halbuki neler neler oldu. Ne güzel haberler aldı ve ne ölümler gördük bu güne kadar. Peki sonuç? Hala hayattayız. Bir şekilde devam ediyoruz. Büyük kararlar alıp hayal kırıklıklarına uğruyoruz. İnanılmaz işler başarıyoruz ve bazen öyle işe yaramaz hissediyoruz ki ölesimiz geliyor ama ölemiyoruz tabi. Bir de bakmışız sıcak bir güne uyanmışız. Sıcaktan yatağa yapışmışız. Nefret ediyoruz terlemekten ama dedim ya hayat devam ediyor işte. Öl ölebiliyorsan. Boktan püsürükten işleri yapmaya cesaret edemiyon nerde sende ölecek cesaret. Neyse sonra ağzımız bozuluyo. Uzunca bir süre küfrederek dolanıyoz, kibarlıktan uzak… Sonra bi’ şeyler oluyor, artık nedir bilmem, bir anda toparlanıveriyoruz. Ağzımız tertemiz, kalbimiz tertemiz, kuşlar uçuyor böyle mavi mavi kuşlar…
Diyorum ya hepsi bir anda işte. Bir anda geliyor Kenan, bir anda bozuluyor ağzım, bir anda ölüyorla ve iyi haberleri de bir anda alıyoruz. Ne kadar zamana yayabilirsin ki bunları? Düşünsene bir hafta boyunca öldüğümü…


3/16/2014

tarçınsız kurabiye mektubu


Sen yokken neler oldu bir bilsen Kenan…
Altüst oldu memleket. İnsanlar öldürüldü. Geride kalanlar gözyaşı hesapladılar. Hangisinin ardından daha fazla hüzünlenildi, hangisini daha çok gören, düşünen oldu, hangisinin üzerinden daha fazla çıkar sağlandı onu saydılar.
Ölümler üzdü ama biraz daha büyüttü beni. Kalbimin ezildiğini hissettim biliyor musun? Gidenler değil geride kalanların hali daha çok üzdü beni.  Birkaç aya kalmadan gidenlerin unutulacak olması daha çok üzdü… Böyle böyle öğreniyoruz yaşamayı değil mi?
Kenan evi artık toparlamaz oldum. Düzen hastalığımla savaşır gibi. Ayrıca doktora gittim. Bende obsesif komplusif bozukluk yokmuş. Yanılıyormuşsun. Sadece ufak tefek takıntılar işte…
Ne diyordum? Hah! Ev… Ortalıkta uçuşan toz yumakları, eşyaların üzerini kaplamış ince gri örtüler, sandalyelerin üzerine yığılmış giysiler, salondaki sehpaya birikmiş tabak, bardak, bilumum yemek artıkları… Böyle şeyleri filmlerde olur sanırdım. Film gibi olmuş hayatım değil mi? Öyle değil ama işte. Sadece evin hali film gibi… Bir haftaya kalmaz normale döner o da.
Ben diyorum ki artık gelsen, burda kalsan biraz da. Ne dersin? Evi toplayınca haber vereyim, anneni de al gel. Sen kızıyorsun ama biz iyi anlaşıyoruz onunla. Azıcık unutkan olduysa ne olmuş? Seni hatırlıyor ya. Bak benimki gitti işte. Artık beni hatırlayıp hatırlamadığını bilmiyorum. Ben hatırlıyor muyum onu bile bilmiyorum ki… Sanki yüzü silinir gibi oldu hafızamdan. Ama silinmedi. Gibi oldu dedim ya. Sen getir Yasemin ablayı. Bahaneyle sen de gel işte. Tarçınlı kurabiyemden yaparım size. Ama sen hapşırıyorsun. O zaman tarçın katmam. O zaman da tarçınlı olmaz… Neyse siz gelin de bakarız çaresine.
Güzel şeyler yazacaktım ben sözde. Ama üzülmüşüm işte ne yapayım. Özlemişim bir de. Hiç komik şeyler olmuyor ki hayatımda. Arkadaşlarla saçmalıyoruz biraz. Birçok da sıkılıp üzülüyoruz...

Yasemin ablayı öp benim için. Unutmasın…

3/11/2014

kirli beyinler


Çocuklar öldürülüyor.
Annelere sövülüyor.
Hak ettiği söyleniyor bir de çocuğun.
Bir çocuğun ölümü, öldürülmeyi hak ettiği söyleniyor.
Kanım donuyor.
Kafam basmıyor bazı şeylere, aklım almıyor… Almıyor işte.

Boğazımda, kalbimde düğümler…

2/03/2014

Geriye Kalanlar

Instagram’da eski arkadaşlarımın fotoğraflarını gördüm. Sadece bir yıl birlikte vakit geçirmiştik. Şimdi pıtır pıtır anılar dökülüyor bilincimin derinliklerinden.
Mesela hepimizin evinin aynı uzaklıkta olduğu bir parkta buluşup abur cubur yer, sohbet ederdik. Kulak deldirmekten, bi tanesinin yakışıklı abisinden, diğerinin ilkokul arkadaşlarından, benim… Bilmiyorum neyimden… Hatırlamıyorum. Acaba onlar hatırlıyor mudur?
Bir gün aynı parkta birisinin kuzeni de katılmıştı ekibimize. İyi çocuktu. Kafaydı. Hala öyle…
Sonra bir gün yağmurda okulun spor salonundan ana binaya koşmaya çalıştığımızda düşündüğümüzden fazla ıslanınca son anda geri dönüp sırılsıklam olmuştuk. Küçüktük. Mutluyduk.
Başka bir gün bir kavanoz turşu alıp kapağını açmaya çalışırken üstümüze başımıza turşu suyu dökmüştük. Bütün gün turşu kokmuştuk. Olsundu turşuyu seviyorduk…
Okulun yakınında bir pastane vardı. Bir tane daha vardı ama orası güzel değildi. Belki de güzeldi ama biz diğerinin çalışanlarını daha çok seviyorduk…
Okulun arka sokağında oturan üniversiteliler bize balkondan şişe kapağı içinde cep numaralarını atmıştı bir gün. Aramıştık. İsimlerimizi farklı söyleyip sonra o isimleri karıştırmıştık.
Başka bir gün… O şehirdeki son günüm… Birlikte amaçsızca dolaşmaya karar vermiştik. Çünkü ben artık gidecektim. Ne olursa olsun uzak, uzaktı ve son günlerimizin tadını çıkartmalıydık. “Birbirimizi arayalım, görüşelim” muhabbetleri yaparken içten içe biliyorduk ki söylenenler yalandı… Salıncakta sallandık. Uçarcasına. Midemiz bulanana kadar. Bağıra bağıra şarkı da söyledik. Yoldan geçenler rahatsız oldu.
Sonra bir yerde çimlere oturduk ve herkes sessizleşti. Belki de sadece ben sessizleştim ama şu ana herkesin gittiğim için üzüldüğünü düşünmek istiyorum.
Her neyse…
Artık görüşmüyoruz…
Onlar birbiriyle görüşüyor yani.
Ben yokum...
Aralarından birisi öldü…
En fazla yirmi yaşındaydı.
Bir daha görme ihtimalimiz yok. Hiçbirimizin…
Geriye kalanlara buluşmayı teklif etsem reddedilmem belki ama korkuyorum “Altı yıldır neredeydin?” denmesinden… Çok…