Siyah ya da beyaz olsak. Doğrudan deyiversek
aklımızdakileri. Dolandırmasak lafı. Su isterken "bardak da ne uzakmış
ay" demesek. Bok mu var? Enerji boşa gidiyo. İsraf.
Sonra mesela kadın konuşmuş arkandan. Öyle
böyle değil. Hırsından çatlamış kudurmuş. Sen de kulak misafiri olmuşsun.
Titremişsin. Ne yapacağını bilememişsin. Bi insanın ne kadar korkunç
olabileceğini ilk kez görmüşsün. Yanlışlıkla. Hem de tatlı bi insanın. Ama
akşamına gelmiş sana "seni çok seviyorum" diyor. Demese ya. Biliyorum
ben ne kadar sevdiğini. Ha mesela bu tipe zorla gülüp "ehehehe"
yapacağımıza bi derinden "hassiktirordangözümgörmesinsenniii!" derken
bi ayağımızı yere vursak. İleri doğru atılsak top oynayan çocukları korkutan
göbekli amca gibi. Korksa da yaklaşamasa bi daha abuk subuk konuşamasa. Çünkü
belli, anlatsan anlamayacak. Boktan, sahte hayatına benden uzakta devam edip
neşe içinde dedikodu yaparken ölsün. Ben gibi "Bir ünson nödön bu tür bir
dovronuş sörgülör humm. Bunun derinine inelim hummm. Hummm du bön bunu
tortuşcok bür uzmon bulcom" derken değil. Mutlu lan. Mutlu.
Düşünme, mutlu ol, mutlu öl.





