O çirkin yaratığın yüzünde o kadının tırnak
izlerini gördüm ya... Bilmem kaçıncı Özgecan'la ilgili yazma çabamdaki fikirler
doluştu beynime. İşkence... Bir insan, bir diğerinin -ki insan demek bile utanç
verici- işkence ile ölmesini düşünüyor...Ben nasıl bunları düşünür oldum? Bu
cinayeti işleyenler nasıl hala hayatta kalmaya devam edebiliyor? Neden yaşıyorlar?
Belki de aptalca ama günlerdir neden yaşadıklarını düşünüyorum. Allah yaşatıyor
diyorlar, neden diye soruyor beynim işte engel olamazsın ki düşünmeye...
İdam... Yasalarda olmalı diyorum
artık. Benim cılız nefesimle söylememi geçtim binlerce insanın sokağa dökülüp
sesini yükseltmesiyle bile olmuyor. Sevgili hükümete, devletçiğimize bakıyor bu
işler. Sağ olsunlar maden işçilerinin arkasından yaptıkları gibi taziye
dileklerinin yanına bir münafık Fatihası iliştirip geçiştiriyorlar... Bir de
akıl veriyorlar sen de okusaydın diye. Bir gecede bir torbadan bir sürü yasa
çıkarken ne hikmetse cinayet gibi suçlar için bir tanecik caydırıcı ceza
çıkamıyor... Yazık!
Sevmiyorum böyle şeyleri yazmayı.
İçim acıyor, uykularım kaçıyor...
Bir de halime acıyorum. Çözüm
olarak düşünebildiğim şey dövüşmeyi öğrenmek, yanımda kendimi savunabileceğim
şeyler taşımak... Geçici çözümler hiçbir zaman fayda getirmiyor. Bir çocuk
kendini nasıl savunsun? Ya da yaşlı bir kadın... İşte böyle boğuluyorum. Sonra
da diyorum ki ceza vererek iyi bir yere varılmaz. Bir eğitimci olarak
öğrendiklerim bu yönde. Sonra da ne kadar doğru bir eğitim aldığımı düşünüp
susuyorum.
Belki de ben bu yazıyı yazarken bir
evde bir kadın dövülüyor, bir dolmuşta bir erkek taciz ediliyor ve birisi
tecavüze uğruyor. Belki de bir cinayet işleniyor...
Özgecan rahat uyumuyor. Münevver
rahat uyumuyor. Madenciler rahat uyumuyor... Şu anda hatırlayamadığım ve hatta
bilmediğim yüzlercesi...