Yazı yazmanın
nasıl bir şey olduğunu unutmuşum. Fuhu!(ellerini birbirine kenetleyip parmaklarını çıtırdatır)
Bir süredir
yoğundum. Yani eve kapalı ve iki masa (yemek masası ve çalışma masası tabii ki)
arasında geçen hayatıma göre… Tatlı telaşların, neşeli zamanların yanında sıkıntılar var. Öfke krizleri var. Kırılan
porselenler ve elbette kalpler… Ama geçiyor gidiyor işte. İyi ki geçiyor.
Geçenlerde Black Mirror dizisinin bir bölümünü izlemiştim. Gözler geçmişi
kaydediyor ve kaydedilenler bir kumanda sayesinde istenen zamanda
izlenebiliyordu. Bence korkunçtu. İyi olayları tekrar hatırlamak, kaydetmek
güzel ama en sevdiğinizin ölümü, kavgalar, utanç verici anlar…
Burada bloglara yazarken, evde defter tutarken, telefonlarımızın kameralarıyla binlerce fotoğraf çekerken yapmaya çalıştığımız geçmişi zihnimize, ceplerimize, torbalara ve bize yük olabilecek her yere doldurmaya çalışmak aslında. Kaydetmeye, saklamaya çalışmaktan yaşamayı unutuyoruz.
Burada bloglara yazarken, evde defter tutarken, telefonlarımızın kameralarıyla binlerce fotoğraf çekerken yapmaya çalıştığımız geçmişi zihnimize, ceplerimize, torbalara ve bize yük olabilecek her yere doldurmaya çalışmak aslında. Kaydetmeye, saklamaya çalışmaktan yaşamayı unutuyoruz.
Daha dün kar
yağışını izlemek için pencere kenarına oturdum ve yaptığım şey, insanların instagram
fotoğraflarına ikişer ikişer tıklamak ve kameramla en güzel karlı fotoğrafı
yakalamaya çalışmak oldu. Yaşamayı unutmuştum işte. Hala öyleyim… Uyanıp yiyorum,
izlerken yiyorum ve ders çalışırken yiyorum… Ve hayır yüz gram bile almıyorum. Bir
yandan da yaşamadığım hayatları kıskanmakla meşgulüm. Ben, ben değilim yani…
Bu bir
alıştırma yazısı olsun okuyanım kaldıysa. Sonraki yazı da güzel bir şey olsun.
Kendini
tanıyamayan Keyaki.

