geri dönüş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
geri dönüş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

2/12/2015

Hi there!


Yazı yazmanın nasıl bir şey olduğunu unutmuşum. Fuhu!(ellerini birbirine kenetleyip parmaklarını çıtırdatır)
Bir süredir yoğundum. Yani eve kapalı ve iki masa (yemek masası ve çalışma masası tabii ki) arasında geçen hayatıma göre… Tatlı telaşların, neşeli zamanların yanında sıkıntılar var. Öfke krizleri var. Kırılan porselenler ve elbette kalpler… Ama geçiyor gidiyor işte. İyi ki geçiyor. Geçenlerde Black Mirror dizisinin bir bölümünü izlemiştim. Gözler geçmişi kaydediyor ve kaydedilenler bir kumanda sayesinde istenen zamanda izlenebiliyordu. Bence korkunçtu. İyi olayları tekrar hatırlamak, kaydetmek güzel ama en sevdiğinizin ölümü, kavgalar, utanç verici anlar…
Burada bloglara yazarken, evde defter tutarken, telefonlarımızın kameralarıyla binlerce fotoğraf çekerken yapmaya çalıştığımız geçmişi zihnimize, ceplerimize, torbalara ve bize yük olabilecek her yere doldurmaya çalışmak aslında. Kaydetmeye, saklamaya çalışmaktan yaşamayı unutuyoruz.
Daha dün kar yağışını izlemek için pencere kenarına oturdum ve yaptığım şey, insanların instagram fotoğraflarına ikişer ikişer tıklamak ve kameramla en güzel karlı fotoğrafı yakalamaya çalışmak oldu. Yaşamayı unutmuştum işte. Hala öyleyim… Uyanıp yiyorum, izlerken yiyorum ve ders çalışırken yiyorum… Ve hayır yüz gram bile almıyorum. Bir yandan da yaşamadığım hayatları kıskanmakla meşgulüm. Ben, ben değilim yani…

Bu bir alıştırma yazısı olsun okuyanım kaldıysa. Sonraki yazı da güzel bir şey olsun.

Kendini tanıyamayan Keyaki.

8/28/2014

Gülerken


Galiba bir ucundan tutmak gerek bu işin. Aylar mı oldu acaba? Geçen zamanın farkına varamıyorum. Halbuki neler neler oldu. Ne güzel haberler aldı ve ne ölümler gördük bu güne kadar. Peki sonuç? Hala hayattayız. Bir şekilde devam ediyoruz. Büyük kararlar alıp hayal kırıklıklarına uğruyoruz. İnanılmaz işler başarıyoruz ve bazen öyle işe yaramaz hissediyoruz ki ölesimiz geliyor ama ölemiyoruz tabi. Bir de bakmışız sıcak bir güne uyanmışız. Sıcaktan yatağa yapışmışız. Nefret ediyoruz terlemekten ama dedim ya hayat devam ediyor işte. Öl ölebiliyorsan. Boktan püsürükten işleri yapmaya cesaret edemiyon nerde sende ölecek cesaret. Neyse sonra ağzımız bozuluyo. Uzunca bir süre küfrederek dolanıyoz, kibarlıktan uzak… Sonra bi’ şeyler oluyor, artık nedir bilmem, bir anda toparlanıveriyoruz. Ağzımız tertemiz, kalbimiz tertemiz, kuşlar uçuyor böyle mavi mavi kuşlar…
Diyorum ya hepsi bir anda işte. Bir anda geliyor Kenan, bir anda bozuluyor ağzım, bir anda ölüyorla ve iyi haberleri de bir anda alıyoruz. Ne kadar zamana yayabilirsin ki bunları? Düşünsene bir hafta boyunca öldüğümü…