1. sayfa
Aylar sonra ilk
kez yazmak için masanın başına oturdum. Şu an kelimeleri ne kadar doğru
kullandığımı bilmiyorum. Bacaklarımı kastığımı ve düzgün nefes almadığımı
hissediyorum. Bazen de bir sonraki harfin ne olduğunu düşünüyorum. Acınası…
Yazacak çok
şeyim var ama aynı zamanda da hiçbir şeyim yok. Bir anneler günü, birkaç
piknik, bir mezuniyet töreni, bir balo ve bir sürü felaket oldu yazmadığım
zamanlarda. Sadece bunlar da değil ama hafızamda en iyi yer edenler bunlarmış
demek ki. Unutuyorum. Nasıl oluyor
bilmem. Unutuyorum işte. Sanırım unutmak hem bir lütuf hem de bir lanet… Bunu
daha önce de söylemiş olmalıyım. Söyledim mi? Bilmiyorum…. İşte bunu da
unutmuşum.
Galiba biraz
aptalım. Zaman konusunda… Çarşamba ve perşembeyi hep karıştırırım mesela.
Haziran ve eylülü de… Halbuki kaç ay var aralarında. Sonra bir yerden bir yere
ortalama kaç dakikada ulaşılır hesaplayamam. Bu yüzden erken giderim buluşma
noktalarına. Galiba yalan söyledim. Geç kaldığım da oluyor çünkü. Zaten
çoğunlukla demiştim. Hayır, yalan değil…
Nefesim düzeldi
ama bacaklarım hala gergin. Kağıt kalemin sırt çevirmesinden korkuyor bedenim.
Beden korkar mı? Yoksa ruh mudur korkuyu hisseden? İşin içinde hissetmek varsa
beden mi demeliyim? Bilmiyorum…
İçim sıkılıyor.
İnsanlar çalışıp çabalarken, ben işin yarısından fazlasını halletmiş olmama
rağmen pes ediyorum. Aptalca! Böyle kaybeden onlarca insan görmüş olmama rağmen
ders almıyorum.
2. sayfa
Aptalca bir
korku var içimde. Yazmaktan, çizmekten korkuyorum. Ya düşündüğüm kadar iyi
olmazsa diye. Aptalca işte. Yazım çirkin olursa, çizimlerim çizmek istediğim
şeye benzemezse… Ne kadar eksik bir
insanım diye düşünüyorum. Ne kadar da zayıfım.
Başka bir yanım
da var. Şımarık, kendini beğenmiş bir yan… Tanıyamıyorum. Anlayamıyorum…
Şu an bir önceki
sayfa ile bu sayfanın sol boşluğunun eşit olmadığı düşüncesi beni dağıtıyor.
Yani dikkatimi. Yazamıyorum.
Şunu da
söylemeden geçemeyeceğim: “İnsanlar ölüyor ve bazı ölümleri aklım almıyor”
diyordum. Sanırım hiçbir ölümü aklım almayacak…