Babamın ceketi
hala son bıraktığı yerde.
Salondaki masanın
sandalyelerinden birinde asılı.
Omzunda da son
kullandığı kravatı…
Sanki oraya
aitlermiş gibi. Evi temizleyip toplarken gözüme batmıyorlar. Fazlalık değilmiş
gibi işte…
Böyle… Yanından
geçerken ara sıra sanki onun kokusunu duyuyor gibiyim. O koku hiç bitmeyecek,
hiç gitmeyecek gibi…
Anneme
haksızlık ettiğimi de düşünüyorum. “En çok anneni mi babanı mı seviyorsun?”
sorusuna verdiğim cevap alakasız bir şekilde “kardeşim”ken hem de…
Aileler
kıymetlidir. Kaybetmemek gerek.
Bir şey demiştim ama iki oldu… Üç mü?
