Babamın ceketi
hala son bıraktığı yerde.
Salondaki masanın
sandalyelerinden birinde asılı.
Omzunda da son
kullandığı kravatı…
Sanki oraya
aitlermiş gibi. Evi temizleyip toplarken gözüme batmıyorlar. Fazlalık değilmiş
gibi işte…
Böyle… Yanından
geçerken ara sıra sanki onun kokusunu duyuyor gibiyim. O koku hiç bitmeyecek,
hiç gitmeyecek gibi…
Anneme
haksızlık ettiğimi de düşünüyorum. “En çok anneni mi babanı mı seviyorsun?”
sorusuna verdiğim cevap alakasız bir şekilde “kardeşim”ken hem de…
Aileler
kıymetlidir. Kaybetmemek gerek.
Bir şey demiştim ama iki oldu… Üç mü?

Icim bir hoş oldu kuzum. Aileler gercekten cok önemli. Herkesin yeri farklı.
YanıtlaSilDegil mi sevgili Ahu Kader...
SilAnne baba gibi değerli bişey olabilir mi?
YanıtlaSilBazen onlara gereken zamanı ayırmadığımı düşünüp üzülüyorum.Bi gün uyandığımda onların yanımda olmayabileceğini düşününce içim içimi yiyo :(
Birlikte gecen ne kadar uzun olursa olsun gittiklerinde gozune az gorunmeyecek mi... Bunlari cok dusunme dorduncu tekil sahisimmm :)
Silanne baba ve kardeş. bazen sadece onlar olsa yeter diyorum. sanki diğer herkes fazlalık gibi. Çok kötü mü bölye düşünmek bilmiyorum ama =)
YanıtlaSilBilmem kiii... Yeterler herhalde :) Dusunsene sen de anne baba olacaksin bir gun :)
Sil