10/25/2014

Bir şey itiraf etmeye geldim:

Babamın ceketi hala son bıraktığı yerde.
Salondaki masanın sandalyelerinden birinde asılı.
Omzunda da son kullandığı kravatı…
Sanki oraya aitlermiş gibi. Evi temizleyip toplarken gözüme batmıyorlar. Fazlalık değilmiş gibi işte…
Böyle… Yanından geçerken ara sıra sanki onun kokusunu duyuyor gibiyim. O koku hiç bitmeyecek, hiç gitmeyecek gibi…
Anneme haksızlık ettiğimi de düşünüyorum. “En çok anneni mi babanı mı seviyorsun?” sorusuna verdiğim cevap alakasız bir şekilde “kardeşim”ken hem de…
Aileler kıymetlidir. Kaybetmemek gerek.

Bir şey demiştim ama iki oldu… Üç mü?


6 yorum:

  1. Icim bir hoş oldu kuzum. Aileler gercekten cok önemli. Herkesin yeri farklı.

    YanıtlaSil
  2. Anne baba gibi değerli bişey olabilir mi?
    Bazen onlara gereken zamanı ayırmadığımı düşünüp üzülüyorum.Bi gün uyandığımda onların yanımda olmayabileceğini düşününce içim içimi yiyo :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Birlikte gecen ne kadar uzun olursa olsun gittiklerinde gozune az gorunmeyecek mi... Bunlari cok dusunme dorduncu tekil sahisimmm :)

      Sil
  3. anne baba ve kardeş. bazen sadece onlar olsa yeter diyorum. sanki diğer herkes fazlalık gibi. Çok kötü mü bölye düşünmek bilmiyorum ama =)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bilmem kiii... Yeterler herhalde :) Dusunsene sen de anne baba olacaksin bir gun :)

      Sil

Buyursunlar...