12/30/2014

Sevgili çocuklar ve zihnimde uçuşanlar

Dün öfke doluydum. Bugünse biraz kırık.
Çocukları yerine televizyonu seçen anne babalara diyecek çok sözüm vardı. Kravatlı adamların sözünü kesmesin diye çocuklarını susturanlara, çocuklarının kalbi yerine cebini dolduranlara. Hatta biraz da küfrüm… Şimdi sadece bahsedip geçiyorum. Onların televizyon izleyerek dünyayı kurtaramadıkları gibi ben de çocuklarını kurtaramıyorum neticede…
Başkasının penceresinden bir yazı yazmıştım. O yazıdan sonra daha iyi anladım öyle insanları. Bazı insanlar kafasında karman çorman olmuş şeyleri yazıya dökünce mantık çerçevesine sığdırabiliyor işte.
Birisini yüzüstü bırakmış gibi hissediyorum. Aslında onun aradığı buydu diye düşünmüyor da değilim. Geri dönüp aramızda geçenlere baktığımda veda edenin o olduğunu görebiliyorum. Ben sadece yorulduğumu, bunca yıl elimden geleni yaptığımı, bir işe yaramadığını ve hatta o son anki konuşmada bile boşa gittiğimi düşündüğümü söyledim. “Ben sadece…” diye başlayınca savunmaya geçmişim gibi gözüküyor değil mi? Belki de kendimi aklamaya çalışıyorumdur. Ben kendimle anlaşamadıkça doğru olanı kimse bilemeyecek.

Neden böyle bir yazı yazdığımı ben de bilmiyorum. Dedim ya bazı insanların arası yazılmış olan kelimelerle iyi. Zihinde uçuşanlar bize göre değil…

4 yorum:

  1. Ama resimdeki uşak, gidiyor gidiyor.. bir arpa boyu yol alamıyor... :) :)
    evet, kimine yazmak iyi gelir.. hatta çoğumuza..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Temsili ben olayim o yurup de yol alamayan :D

      Sil
  2. Ya dedim ya canım çocukluğumuz diye, canım çocuklar yaa. evet malesef çocukları hep bölüyoruz ne kadar sağlıksız. Zaman zaman düşünürüm ben de mi böyle olacağım diye.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kim bilir belki de olacağız... Bir şekilde hatırlamak ve farklı olmak gerek. Belki de her anne baba böyle düşünmesine rağmen başaramadı...

      Sil

Buyursunlar...