Dün öfke
doluydum. Bugünse biraz kırık.
Çocukları
yerine televizyonu seçen anne babalara diyecek çok sözüm vardı. Kravatlı adamların
sözünü kesmesin diye çocuklarını susturanlara, çocuklarının kalbi yerine cebini
dolduranlara. Hatta biraz da küfrüm… Şimdi sadece bahsedip geçiyorum. Onların
televizyon izleyerek dünyayı kurtaramadıkları gibi ben de çocuklarını
kurtaramıyorum neticede…
Başkasının
penceresinden bir yazı yazmıştım. O yazıdan sonra daha iyi anladım öyle
insanları. Bazı insanlar kafasında karman çorman olmuş şeyleri yazıya dökünce
mantık çerçevesine sığdırabiliyor işte.
Birisini
yüzüstü bırakmış gibi hissediyorum. Aslında onun aradığı buydu diye düşünmüyor
da değilim. Geri dönüp aramızda geçenlere baktığımda veda edenin o olduğunu
görebiliyorum. Ben sadece yorulduğumu, bunca yıl elimden geleni yaptığımı, bir
işe yaramadığını ve hatta o son anki konuşmada bile boşa gittiğimi düşündüğümü
söyledim. “Ben sadece…” diye başlayınca savunmaya geçmişim gibi gözüküyor değil
mi? Belki de kendimi aklamaya çalışıyorumdur. Ben kendimle anlaşamadıkça doğru olanı
kimse bilemeyecek.
Neden böyle bir
yazı yazdığımı ben de bilmiyorum. Dedim ya bazı insanların arası yazılmış olan
kelimelerle iyi. Zihinde uçuşanlar bize göre değil…

Ama resimdeki uşak, gidiyor gidiyor.. bir arpa boyu yol alamıyor... :) :)
YanıtlaSilevet, kimine yazmak iyi gelir.. hatta çoğumuza..
Temsili ben olayim o yurup de yol alamayan :D
SilYa dedim ya canım çocukluğumuz diye, canım çocuklar yaa. evet malesef çocukları hep bölüyoruz ne kadar sağlıksız. Zaman zaman düşünürüm ben de mi böyle olacağım diye.
YanıtlaSilKim bilir belki de olacağız... Bir şekilde hatırlamak ve farklı olmak gerek. Belki de her anne baba böyle düşünmesine rağmen başaramadı...
Sil