Taslaklar birikmiş
şuralarda. Son kullanma tarihleri geçti geçecek.
Neyse boş ver
şimdi onları. Diyorum ki kaçsan birazcık.
Nereye? Daha
çok tanıdık suratın olduğu o kalabalık şehre mi? Aptal mısın sen?
Aptal değilim
ama… Aması yok işte kaçamam. Kendimden kaçamam.
Bazen sabır
sınırımın sonunda olduğumu hissedip birazcık daha sabredeyim diyorum. Bazen de
küçücük şeylere sövüveriyorum. “Sövüveriyorum” deyince ne tatlı gözüktü değil
mi? Kelimeler böyle güzel işte. Çünkü büyük olaylarda konuşursam ortalığı
birbirine katarım biliyorum.
Bunları neden
anlatıyorsun şimdi?
Bugünü
sevmediğim sözcüklerden birini kullanma günü ilan ediyorum: “Bilmiyorum.”
Birisi bana
kedi almazsa ölecekmiş gibi hissediyorum. Aslında ölmenin nasıl bir his
olduğunu bilmiyorum. Yani hissettiğimi sandığım şey bu olamaz.
Trafik ışıkları
göz kırpan kırmızı halini almadıkça gelemiyorum buralara.
Kendimden
kaçamıyordum ya. Hani her şey insanın aklında, kalbinde, içinde bir yerde
bitiyor ya. Öyle denir ya hani. Diyorum ki şöyle aklıma bir kulübe inşa etsem.
Eşyalarım bambudan olsa. Etraf da hep yeşil olsa. Biraz da güneş olsa. Ben
kendimi bitki zannederim çoğu zaman çünkü. Bitkiler de güneşsiz yaşayamazlar.
En çok su içsem orda. Belki de bitki çayı filan. Kitabım olsa bi tane ama tatlı
bi kitap, incecik ama dolu dolu... Müzik istemiyorum. Dinleyecek daha güzel
şeyler olacaktır elbet. Yaprak sesi mesela.
…
Daha fazla
dayanamayacağım.
Artık bana kedi
alın.
![]() |
| Kuroshitsuji- Sebastian |
