4/01/2020

küba'ya da gider miyiz?




Bir gün sizin evde oturuyoruz. Salonda. Akşamüstü. Camın yanındaki ikili koltukta. Mis gibi balkon varken ne işimiz varsa içeride…
Ben anlatıyorum hararetli hararetli. Psikolojik tahliller, yorumlamalar. Annen çay getiriyor. Bana fincanda. Seninkinin şekeri atılmış, karıştırılmış. Her şeyiyle hazır. Hani Gizem eşinden ayrılmıştı da eşinin değişik bir insan olduğunu filan konuşuyorduk hep. Ruh hastası diyemiyorduk da kibarca üstesinden gelemediği sorunları var diyorduk. Sonra tekrar bir araya gelme kararı almışlardı. İşte o adamı anlatıyorum. Bir yudum alıyorsun çayından. Bazı davranışlarının altındaki sebepleri bildiğimi, bunların davranışı kabul edilebilir kılmadığını ama anlayabildiğimi, bazen onunla benzer düşündüğümü ve bazı durumlarda benim de o adam gibi tepkiler verebildiğimi. Hala bardağın içinde olan kaşığı bir iki kez daha çeviriyorsun. Sanki homojen dağılmamış gibi şeker. Bilerek ve isteyerek bazı hatalara düştüğünü söylüyorum, kendi içindeki adalet sistemine uygun olmadıkça bir şeyleri kabul etmeyişini, edemeyişini filan…
Derken son yudum ve aklına bir şey geliyor senin. Akıl okuyamam tabi ama göz okurum. Anlıyorum.
İçimden beşe kadar saymadan yavaşça ayağa kalkıyorsun. Altı.
Sanki gidip de buzdolabından bir zeytin alacak gibisin. Yedi.
Ben koltuğun karşısındaki konsolun aynasında gördüğüm yansımaya anlatıyorum. Ne alaka şimdi zeytin? Sekiz.
Koridordan geçip elini yıkamaya gidiyorsun. Dokuz.
“Hadi gel balkona çıkalım. Hava güzel.” diyorsun yanımdan geçerken. Tam kurulamadığın elinle yüzüme dokunuyorsun.
On.

2 yorum:

  1. hoş bir kesit. canı zeytin istemiş. olamaz mı yaniiii :)

    YanıtlaSil

Buyursunlar...