7/20/2017

bakıyorum, kafalar yine karışık

Etrafıma bir mutluluk oyunu mu oynuyorum bilmem. Sanki herkesi kandırmakla kalmayıp kendimi de inandırmışım bu oyuna, bunun da bir sonu gelecekmiş gibi hissediyorum. Bu normallik halinden korkuyorum.
Birini kaybettim.
Gözlerimle gördüm soğuk, sessiz bedenini. Hıçkıramadım ağlarken. Zaten çoktan gitmişti. Bembeyazdı. Mor değil. Beyaz.
Öyle filmlerdeki gibi sarılmadım toprağa. Bi şey dokundu ama. Çok dokundu.
Mezarlıkta.
Çeşmeye gittim. Onun toprağındaki çiçeği sulamaktı amacım. Suyu doldurup gelirken… İki tarafı mermerlerle dolu yolda yürürken… Yolun sonundaki yerin onun yattığı yer olduğunu bilmek, eve döndüğümde orda olmayacağını bilmek o anda yüreğime oturdu. Ve artık o ağırlık hiç gitmeyecekmiş gibi hissediyorum. Hiç bağırmadım ağlarken, hiç isyan etmedim. Sade sessizce yürüdüm. Dedim ya toprağa filan kapanmadım. Onu orada demir kapının arkasında bırakıp eve gittim.


Mermer desenini çok severim halbuki. Severdim mi desem bilmiyorum. Belki hala seviyorumdur…

8 yorum:

  1. Ah! Ne diyeceğimi bilemedim. Çok etkilendim. Sabırlar diliyorum...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim. Ben de hala ne diyeceğimi bilmiyorum.

      Sil
  2. Geçmiş olsun teselli etmek için değil, sessizliği paylaşmaktan korkanlar için uydurulmuş bir cümledir. O yüzden şu an sadece sessizliğine ortak olmayı diliyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Gel paylaşalım sevgili Roromiya. Sessizce, öylece duralım.

      Sil
  3. Allah rahmet eylesin , kalanlara da sabırlar versin :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler Büşracığım. Kalanlar sabırlı, hatta bu sabra şaşıyorlar...

      Sil
  4. Başın sağolsun canım, hayattaki en sevdiğim insanlardan birini kaybettiğimde neler hissettiysem yazın onu anımsattı, sabır diliyorum. :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim çok çok çok. Kalan en sevdiklerimizle güzel günlerimiz olsa... Gidenler de mutlu olsa...

      Sil

Buyursunlar...